Aangekomen

Hallo allemaal..
Eindelijk heb ik dan een uurtje gevonden om naar een internetcafe te gaan om jullie wat te laten weten.
Internet hebben we nog niet in ons huis, dus dan maar op deze manier..

Vrijdag ben ik vertrokken uit Dusseldorf, met een uitzwaaicomite. Erg lief dat jullie mee wilden gaan! Alsof het zo moest zijn, bij het wegen van de bagages had ik alweer een probleem! Medewerkers van het reisbureau vertelde mij dat ik 20 kilo in het koffer mocht duwen en 8 kilo handbagage. Als ik meer kilo's had, dan moest ik alles in de handbagage duwen, want die zouden ze niet wegen.
Zo gezegd, zo gedaan!
Mijn koffer was 21,5 kilo.. Pluimpje voor Tessa. Mijn handbagage daarentegen 15 kilo.. Dat zijn 7 kilo teveel. Balimevrouw niet blij, liet balimevrouw ook duidelijk merken. Na 3x bagage eruit te moeten hebben gehaald, mocht mijn koffer eindelijk mee.. LEEG!
Gelukkig had Ricky nog wat plaats en heb ik bij haar wat erin geduwd..
Wel miste ik de helft van de handbagage, maar dat nam ik dan maar voor lief.
Het afscheid vond ik erg moeilijk! Ik wist al dat ik het niet droog hield, maar zo'n watervallen had ik niet verwacht :-).. Na iedereen een dikke kus te hebben gegeven, begon mijn avontuur dan echt.
Na door de douane te hebben gelopen, viel er een soort last van me af en het gestresste gevoel hield wat op..
Nu ging het dan eindelijk beginnen, mijn project waar ik zolang dingen voor geregeld heb, ik had er echt zin in! De vlucht ging perfect, rond 20.00u waren we in Cairo.
Daar moesten we 6 uren wachten. De tijd hebben we goed omgekregen. Eerst aten we wat bij Burger King, waarna we een bijzondere ontdekking deden..... EEN HEINEKENBAR IN CAIRO! Dus ik heren tulbanden geleerd wat een masoetje is, en me aardig vermaakt daar.. Tijd vloog voorbij.Alleen zijn heren tulbanden er ook niet zo van gecharmeerd als er twee dames in een rookhok komen zitten. Zal wel met emancipatie te maken hebben :-).. Wij moesten wel een beetje lachen om alles wat we zagen en als snel zaten we weer in het vliegveld naar Johannesburg.

In J'burg zijn we ook goed aangekomen, goede vlucht gehad op wat schreeuwende kleine kinderen na. Ward en ik hadden op een gegeven moment een bezigheid gevonden, om 04.00u 's nachts. Kijken wie lang op de wc bleef, want die draaide een ' olliemollie'. En vervolgens kijken naar het gezicht van de volgende wat van de wc af kwam. Leuk...
In J'burg stonden Agnes (onze contactpersoon), haar vriendin Coletta en Ruud (onze Nederlandse leraar) ons op te wachten. Zij brachten ons naar het appartement.

BAM!! Wat een tegenvaller. We hadden niks van een huis verwacht, want we wisten dat we in Afrika kwamen. Maar dit? 5 slaapkamers, waarvan 1 zich buiten bevindt. Bij twee van de overige 4 kan de deur niet open, is de kamer te klein voor. De vierde kamer begeeft zich naast de keuken en heeft geen stroom en het bed geen beddengoed. Dus blijft 1 kamer over die in orde is. Een keuken hebben we ook vertelde de huismeester ons, d.w.z. een afwasbak aan een muur. Geen ijskast, geen magnetron, geen fornuis, helemaal niks! Dus wat moesten we doen? We kunnen eigenlijk helemaal niks. We lieten Agnes weten dat we hier geen 800 euro voor wilde betalen. Zij beloofde ons verder te kijken en we moesten de tijd maar even uitzitten.

Hierna gingen we lunchen met z'n zessen, moesten het ontzettend grote bedrag van 20 euro betalen voor ons allen. Wat een gillers.
Ik ben me erna bij het appartement gaan douchen, moest voorzichtig zijn, want de douchedeuren vielen eruit, en hierna gingen we traditionele ' potjekos' eten bij Agnes. Mooi voor een ' farmer' als ik. Waarom farmer? De andere drie waren er al gauw achter dat ik een ' stijfvreter' ben, we moesten ons aanpassen aan de Afrikaanse cultuur en daarom het gezegde: ' What de farmer doesn't know, he doesn't eat.' Nice he? Ik in ieder geval geprobeerd, en ik moet zeggen: die Afrikanen kunnen er wat van! Gezellig met een hele Zuid-Afrikaanse familie op een traditionele manier feest gevierd en gegeten. Nadat de meeste feestganger naar huis waren, zijn we binnen gaan zitten met een meisje uit Rwanda. Zij vertelde ons dat ze in de oorlog tussen de Huti's en de Tutsi's geleefd had. 56 van haar familieleden zijn vermoord en zij stond erbij. Een nichtje van haarheeft zich levend weten te houden door dood te spelen en ze vertelde ons in geuren en kleuren wat de geschiedenis van haar was. Ik heb met open mond zitten luisteren. Dat ik bij zo iemand aan de tafel zat. Vergeleek mijn geschiedenis met die van haar, onvergeljkbaar! Een meisje, iets ouder dan ik, met deze ervaringen. En dan ontzettend hartelijk, slim, aardig, opgewekt en gastvrij. Waar zeuren we over?
We waren op tijd moe, want de reisnacht hadden we niet geslapen. Dus gingen we terug naar ons huisje. Daar meteen onder de wolle dekens gekropen, tis koud hier in de nacht, rond de 15 graden, binnenshuis is het dan 10 graden. Ik hoorde vanalles buiten. Hier hoor je constant sirenes. Ook hoorde ik harde knallen, leken op schoten.. Maar wist niet wat het was. Dus ging gewoon slapen, de moeheid won.

Zondag kwam Agnes ons halen en zijn we boodschappen gaan doen. Ik vertelde haar over de knallen, zij zei dat ze het ook gehoord had en inderdaad schoten konden zijn. Gebeurde wel vaker, was niks aan de hand dan. Ze vertelde ons over veiligheid.. Alle huizen zijn hier beveiligd met prikkeldraad, schrikdraad, grote ijzeren poorten en rechtstreekse verbinding met politie. Dus we hoefden ons geen zorgen te maken! Maar met autorijden krijg je instructies. De deuren moeten ten alle tijden op slot zijn, ramen mogen maar vingerdikte open! Bij tanken mag je niet uitstappen, doen zij voor je.. Benzine kost trouwens 70 cent hier.. Alles wordt voor je gedaan.. Zeker wanneer je 'white' bent. Ik wil niet meegaan in die gedachtegang, en wil leven als de mensen hier..
Maar goed, de zondag kwamen we goed door en gisteravond kwam een Afrikaan bij ons huisje vragen of hij ons rond mocht leiden. Prima, dus wij een hamburger gaan eten en door de 'town' gelopen. Iedereen wijst je op veiligheidsaspecten, maar geeft ook aan dat het in Pretoria redelijk veilig is, 40 km verder in Johannesburg, is het anders.. Na de rondleiding liepen we het studentenhuis binnen. (Ons huis is een aparte 'boxje' van die andere, die alles delen). Hier wonen ongeveer 15 studenten, allemaal van andere delen van Afrika. Kenia, Mozambique, Botswana, Zimbabwe, Zambia etc. Mooi om alle levensverhalen te horen. De mensen hier zijn zo ontzettend aardig. Als de mensen in Nederland zo zouden zijn, zou er meteen iets achter gezocht worden. Maar ik was meteen verliefd op de gastvrijheid en vrienelijkheid van dit land.

Vanmorgen werd re om 08.30u op de deur geklopt. Onze Zuid-Afrikaanse buurjongen die ons kwam vertellen dat hij ons appartement te klein en te vies vond voor het geld wat we betaalden. Hij zou zijn oren en ogen openhouden en met ons naar iets anders zoeken. Hij vroeg ons of we echt niks hadden om te slapen (op wat oude dekens van Agnes na) en kwam de zijne brengen, ongeveer 15 minuten later. Zo zijn de mensen hier, ze willen dat jij het goed hebt, jij bent te gast. Zijn nieuwsgierig naar je en willen je leren kennen. Ze zijn geinteresseerd en komen altijd een hand geven en vragen hoe het is. Als je weggaat zeggen ze: 'Goed Gaan!' en willen dat je fijne dag hebt..

Het appartement is een tegenvaller, maar ik kan niet anders zeggen dan dat dit een van de mooiste landen met de meeste verbazingwekkende mensen is. Op onze hoek wonen daklozen mensen in dozen, die ons mteen verwelkomden. Ze zagen dat we ' nieuw' waren en begonnen ' Welcome in Africa' te roepen en te zingen. Het is aandoenlijk. Mensen die niks hebben, en je een parkeerplek aanwijzen en vervolgens je auto willen bewaken. Maar ook hele rijke mensen, die overal met de neus ' in the air' langs lopen. Dingen waar ik denk ik niet aan ga wennen, maar dingen die realiteit zijn. In vergelijking mt ZAmbia (waar ik hierna naar toega), is Zuid-Afrika rijk. Hier is het goud, en hier zitten de centen. En toch leven hier mensen in dozen. Het is goed voor mij om dit te zien, om te weten hoe goed ik het thuis heb. En hoe geukkig en vriendelijk je kan zijn met niks..

Ik ga stoppen nu, moet zo gaan douchen. Want onze vriendelijke Zuid-Afrikaanse buurjonge, Ruan, gaat pizza voor ons halen en wijn en bier. Daarna wil die met ons opstap. Hier zeg ik geen nee tegen haha, en we kunnen de ' ins and outs' leren kennen zo.

Ik hoop snel weer een verhaal te typen, iets korter dan dit, want heb pijn aan mijn vingers haha.. Maar wilde jullie op de hoogte brengen van mijn avontuur!
Hoop snel internet te hebbe4n, zodat ik niet helemaal afgezonderd ben.

Ik denk aan jullie...
Xxx Tessa