Laatste week in ons land!

Zaterdagavond zijn we al begonnen met de verjaardag van Ward te vieren. Volgens Afrikaanse traditie; twee dagen. Of ja, of het traditie is weten we helemaal niet, wij hadden gewoon zin in twee dagen feest. Toen Ward zaterdagmiddag winkelen was voor zijn surprise, hebben wij de hele woonkamer versiert met de spullen die Jill achter had gelaten. De hele kamer hing vol met vlaggen en ballonnen. Ward had het niet verwacht. Toen hij thuiskwam, was hij verrast, want hij ging ervan uit dat we zijn verjaardag niet zouden vieren, dat hadden we hem namelijk wijsgemaakt. Want ja, 25 is niet echt het vieren waard, wel? Dan ben je er te oud voor. ’s Avonds hadden we allemaal lekkere dingen en keken we onze favoriete serie; De Mentalist, thanks Han! Iets voor twaalven werd Ward al gebeld door Frank. Die snapt niet dat dat ongeluk brengt :).. Maar goed, zoals het hoort, zongen we voor Ward. Zo hard en vals dattie er pijn van aan zijn oren kreeg. Compleet met het staan op de stoel en we maakten vuurwerk voor hem. Jill had cadeautjes achter gelaten dus die gaven we hem als eerste, Ward al blij! Wij hadden Ward het vest van de springbokken gekocht. De springbokken is het nationaal rugbyteam van Zuid-Afrika. En Ward praat al weken onafgebroken over dat vest, hij moet en zal dat hebben. We hebben hem al vele malen ervan kunnen weerhouden het vest te gaan kopen. Hij moest het wel door hebben, maar nee hoor! Hij was hartstikke verrast en bleef maar zeggen dat het te duur en te gek voor woorden was dat wij dit hadden gekocht. Nou, dan lever het maar in! Dan heb ik een kerstcadeau voor Ken :).. Maar dat deed hij toch niet!
We dronken wat en gingen erna naar bed, want de dag erna hadden we het kinderfeestje van Ward.

Zondag hadden we een uitgebreid ontbijt gemaakt en gingen we daarna naar Bela Bela. Op de heenweg reed ik iets te hard en jawel hoor… BOETE! Verdomme.. Maar volgens Ward mocht het de pret niet drukken. We moesten ieder 12,50 betalen, deze week ergens bij een metro-politie station. Dus dat zouden we dan wel zien. Bela Bela is een zwembad met veel dingen te doen. Volgens mij waren we welgeteld drie keer van de glijbaan afgeweest toen het begon te onweren. We gingen ergens zitten om wat te eten. Mam en pap belde nog een hele toer, dus volgens mij hebben we er ongeveer een uur gezeten toen het nog aan het onweren was. En in Zuid-Afrika laten de ouders de kinderen dan gewoon in het water. Of ze de kinderen moe zijn ofzo? Ik weet het niet.. Maar ik kon het niet geloven. We besloten maar rechtsomkeer te maken, want het werd er niet beter op. We moesten weer een uur terug rijden naar Pretoria, waar het wel weer stralend weer was en de warmte was niet uit te houden. Tsja, Afrika.
’s Avonds gingen we uit eten bij ons vaste restaurant; Spur. Want bij Spur zingen ze voor je als je jarig bent, echt op een genante, maar leuke manier. Ward houdt er helemaal niet van, dus deden we dat. En inderdaad, na het eten kreeg Ward een koor naast zich, moest hij gaan staan en zongen ze voor hem dat hij oud was. Het was leuk! Daarna besloten we cocktails te gaan drinken bij Eastwoods in onze vorige woonplaats, een hip restaurant. We bestelden 4 Mojito’s en praatten nog wat na over de inbraak, waar de schrik nog steeds van inzat. Naast ons zaten 4 mannen. Eentje was mee aan het luisteren met ons en kwam erna vragen wat voor taal we spraken. Dus vertelden we ons verhaaltje weer dat we Nederlandse studenten waren en wat we hier deden. Zij waren politie-agenten vertelde die ons en ze waren hier om een moord op te lossen. Ah oké! We raakten aan de praat en gingen met z’n allen zitten. Het was de recherche, de hoogste rang die er is in Zuid-Afrika. Als er een moord gepleegd wordt, dan wordt door de recherche uitgezocht wie de dader is. En dit viertal is er dan voor om de dader op te sporen en (indien nodig) dood te schieten. Fijne verhalen! Het waren vier scherpschutters. Eerst geloofde ik het niet, maar toen kregen we de pistolen en de badges te zien. Toen geloofde ik het wel haha..
Het was eigenlijk wel heel gezellig zo met z’n achten en ik was wel nieuwsgierig naar alle verhalen. Vervolgens haalden ze foto’s uit van de moord die ze op moesten lossen. We zagen een lijk van een vrouw. Oké, we zijn verpleging, maar dit zijn we ook niet gewend! Na een aantal Mojito’s vonden we het wel grappig en tijd om de pistolen eens vast te houden. Dat mocht niet van de ‘chief’. Na zijn whisky-cola’s mocht het wel. Zie het resultaat op de foto’s. Ik had vriendschap gesloten met Simon, een Zulu. En het was een leuk gesprek, ik kwam veel te weten over de cultuur. Zulu’s zijn echt fascinerende mensen! Ricky, Jenn en Ward verzamelden zich bij de auto om de kogelvrije vesten aan te doen en ik kreeg het pistool van Bushman (ongeladen!). Het was in ieder geval een supergezellige avond.
En Ward, die heeft nog nooit in zijn hele leven zon gehad op zijn verjaardag en al helemaal geen kogelvrij vest aangehad! Wij hadden een leuke avond!

Maandag besloten we naar Gold Reef City te gaan, een themapark in Johannesburg. Dus zijn we vroeg opgestaan met een lichtelijke kater om in de achtbanen te gaan :).. Ik had er zin in! Na een rit van een uur kwamen we aan en dachten we dat het nog niet open was. We zagen namelijk geen achtbanen of niks gaan. Bij de poort aangekomen stond er een bewaker die zei dat ze gesloten waren, waarom? Geen idee! Maar we moesten morgen maar terug komen. Hallo, er zijn ook mensen die moeten werken! Dus zijn we maar de nodige boodschappen gaan doen die dag. Verder hebben we die dag niet veel gedaan, zijn op tijd naar bed gegaan met de moeheid van de vorige avond :)..

Dinsdag moesten we weer werken op mijn geliefde Mobile Clinic. We mochten ook weer werken met Majush, een aardige Zuid-Afrikaan, die een oogje op Ward heeft :).. Ward houdt niet zo van de schreeuwende baba’s, dus die zette de spuiten bij de moeders en de kindjes werden doorgegeven aan mij. Het was niet echt een drukke dag. Er stonden wel veel moeders en kinderen op de planning, maar de helft kwam niet opdagen. Vandaag was ook het paspoort van Ward gearriveerd, dus dat moesten we ophalen. Voor twaalven mochten we gaan, de patiënten waren op en we moesten vóór 12 uur bij de Nederlandse ambassade zijn geweest. Gelukkig is het paspoort probleem nu opgelost! Hij heeft alleen geen visum, maar daarvoor in de plaats wel een aantekening van de politie dat het gestolen is. Dus we zijn allemaal weer lekker legaal! Die hele dag heb ik nog huiswerk gemaakt, des te minder hoef ik in Nederland, des te meer tijd heb ik om jullie allemaal lastig te vallen :)…

Woensdag gingen we weer aan het werk. Jennifer en ik begonnen in de Mobile en mochten alleen ons werk doen. Zuster Ingrid liep er eigenlijk maar een beetje bij, want, bleek later, haar zus lag in kritieke toestand op de IC met een hersenvliesontsteking, dat was minder. Maar goed, Jenn en ik deden het werk en er was nog een gediplomeerde zuster bij die we eigenlijk niks hoefden te vragen. Als we dat al deden, kregen we als antwoord; ‘Hoelang denk je dat het geleden is voor mij?’ of ‘Het is niet mijn Mobile Clinic, kijk niet zo!’
Dus hadden we al snel in de gaten, dat we het beter zelf konden runnen, samen met een aardige zwarte Zuid-Afrikaanse studente. Opeens kwam Majush naar binnen en die zei dat Ricky en Ward weg waren. Wat weg? Hij lachte schaapachtig en zei dat ze Ingrid naar huis moesten brengen, de familie had gebeld. Oh oké.. Zo kwam het dat Jenn en ik alle patiënten afronden die morgen en rond een uur of half twaalf buiten op het stoeltje zaten, te wachten op meer patiënten. Maar het was erg warm die dag en ook dan hebben de mensen geen zin om te komen. Sporadisch kwam er nog eens eentje aanlopen. De zuster was ondertussen steeds vaker aan het herhalen dat als Ricky en Ward terug waren dat de Mobile ook ging. Wij keken mekaar aan en hadden zoiets van: Ingrid zou nooit zo vroeg zijn gegaan! Maar goed, de zuster was moe, zei ze. Ah oke, dan heb je inderdaad een goede reden om de Mobile vroegtijdig te laten vertrekken! Zuid-Afrika.. Ricky en Ward kwamen na een hele tijd terug, konden nog een paar patiënten helpen en toen wilde de zuster vertrekken. Ja goed, dan vertrekken wij ook. Wij reden door naar Hartbeespoort om de laatste inkopen voor iedereen thuis te doen. We belden onze huisbazin op of ze vanavond mee wilde eten. Zij reserveerde een tafel in de pizzeria van haar vriend, Paul. De ouders van Des gingen ook mee. Dat is een hele lieve familie die altijd in ons huis aan het werk zijn. Met de inbraak waren ze er meteen en vroegen ze of ze bij ons moesten blijven. De vader van Des laat er geen gras over groeien en heeft alles gemaakt de dag erna. Als er iets kapot is, is hij er binnen een paar minuten om alles te maken. Hij is al met pensioen, maar hij is alleen maar aan het werk in het huis. Hele lieve mensen. Die avond vertrokken we naar het restaurant van Paul, hij was zelf aan het werk. Wij hadden hen uitgenodigd om ze te bedanken voor de goede hulp bij de inbraak. We hadden een super gezellige avond met de lekkerste pizza’s die we ooit hadden gegeten. We vertelden Des dat we na Zambia nog een dag terugkwamen en dan in een guesthouse moesten slapen. Zij vond het belachelijk! We mochten ook terugkomen naar het huis, het was dan toch nog niet bewoond en we konden er gratis slapen. Wij waren blij met het aanbod en namen het aan! Nog één nachtje terug in ons oude, vertrouwde huis :).. Dat vonden we fijn! Ook vroeg ik Des of zij niet mijn haren kon knippen. Ik begreep dat zij kapster was en ik moet nodig geknipt worden. Dus, dat was ook geregeld, zaterdag worden we geknipt! Toen we buiten zaten begon het keihard te regenen en te onweren, maar dan echt hard. Dus verhuisden we naar binnen.
Toen we thuis kwamen na een gezellige avond, hadden we geen stroom. De bliksem was ingeslagen op de verdeler wat in de straat staat. Het is nu vrijdag en vannacht is de stroom pas gemaakt. De vader van Des kwam weer meteen toen we belden dat we geen stroom hadden en belde het bedrijf. We waren nummer 1028 op de lijst om geholpen te worden. En in Afrika, duurt dat best lang! Dus die arme meneer is hier anderhalve dag bezig geweest met de stroom, maar we hebben het terug!

Donderdag gingen we met onze Nederlandse lerares naar een privéziekenhuis. Ze wilde ons de verschillen laten zien met onze stageplaatsen. En die waren er! Een privéziekenhuis in Zuid-Afrika is zoiets als een gewoon ziekenhuis in Nederland. Dus het was mooi om te zien dat er mensen wel de zorg krijgen die ze nodig hebben. Alleen moet je verzekerd zijn om een privéziekenhuis in te kunnen. En het is de harde waarheid, maar over het algemeen zijn het blanken die verzekerd zijn en daar liggen. Het was een mooi ziekenhuis en leuk om te zien. Vooral alles in het Afrikaans…
Donderdag gingen we ook langs bij die ‘lieve’ witte mevrouw die ons het huis heeft verhuurd, de makelaar. ’s Morgens kwam iemand kijken of we onze borg wel terug kregen. Ze liep 5 minuten in het huis rond en ze keurde het goed. ’s Middags konden we onze borg komen halen zei ze. Maar het probleem dat we al langer hebben, is onze poetsvrouw. Wij waren in het begin verplicht deze service te pakken, want het zat erbij in de huurprijs. Ik heb toen nog tegen Lien gezegd (de witte makelaar), dat we dat niet hoefden, maar het zat erbij inbegrepen, we betaalden ervoor, dus jah! Maar nu hebben we dus 15 weken in dit huis gezeten, twee keer per week betaald voor een poetsvrouw, die nog geen één keer heeft gepoetst. We zijn al drie keren terug geweest naar Private Accomodation, waar we dit huis van huren, om te zeggen dat we dan het geld terug wilden. Altijd kwamen we uit bij de assistente van Lien, Paulie. En zij zei altijd dat ze het door zou geven aan Lien, wij vertrouwden er op! Wij betalen trouwens ongeveer tien euro per dag aan de poetsvrouw. Ons contract ging in op 1 september, dat maakt dat we 2600 Rand (250 euro) hebben betaald. En dat geld wil ik terug! Dus eerst gingen we onze borg ophalen. Toen ik mijn envelop kreeg stond ik een beetje versteld. Ik kreeg 70 euro minder dan ik zou moeten krijgen. Ik vroeg de aardige witte mevrouw (Sharlene) hoe dit kon. Zij legde uit dat ik de huur van onze eerste huis niet betaald had! Ik dacht dat mijn klomp brak, hoe kwam ze daar nu bij? Dat had Lien gezegd! Wat een trut.. Tuurlijk hadden we dat betaald! Het ging om 806 Rand. Zij zei dat er geen bonnetje van was en ik kon niet bewijzen dat ik dat betaald had. Ik ging met haar in discussie en zei dat het echt niet klopte, maar ik had inderdaad geen bonnetje van 806 Rand, toch wist ik zeker dat ik het betaald had. Na talloze rekensommen besloot ik naar huis te gaan om mijn map te halen, waarin ik altijd alles bijhield. En jawel, ik had het betaald, maar samen met mijn huur van september, dus ik had een bonnetje van 3006 Rand! Ik terug met het bonnetje en mijn blaadjes waar ik alles opschreef. Zij bood haar excuses aan en zei dat ze het in orde zou maken. Die Lien.. Wij waren laaiend! Wel bleek dat ik nergens de huur van december genoteerd had. Maar toen we de laatste keer bij Paulie waren, vroeg ik of ik nu echt alles betaald had. Volgens Paulie was alles in orde en alles was betaald. Dus had ik niet meer stil gestaan bij de huur van december. Ik zei dat ze die er dan maar af moest trekken. Dat zou ze doen en zaterdag kunnen we het geld gaan ophalen.

Daarna zijn we voor de vierde keer naar het kantoor van Lien gegaan. Toen we binnenkwamen zat Paulie al te zuchten en keek een beetje raar. Ik vroeg wat aan de hand was. Ze zei dat ze snapte waarom we kwamen, maar dat we onmogelijk ons geld terug zouden krijgen. Ik vroeg haar waarom. Omdat ze vanmorgen een gesprek met Lien heeft opgevangen waarin die zei dat ze echt niks terug ging betalen. Ik wist al dat het moeilijk ging worden. In het begin, toen we haar ontmoette, had ik al mijn twijfels bij haar (zie één van de eerste verhalen). Stom he, dat zo’n vermoeden bevestigd wordt. En als je Lien ziet, kun je dat ook begrijpen. Dat is echt zo’n dominante dame, die eigenlijk al met pensioen moet, maar geen vrienden heeft waar ze dingen mee kan doen en dan de frustraties op iedereen (vooral haar werknemers) uit. Dat moest er even uit! Paulie zei dat Lien er binnen een half uur moest zijn. Ik zei wel dat ik wachtte totdat ik haar zelf kon spreken. We gingen in het restaurant zitten wat eten en zagen haar aankomen. Meteen erna kwam een andere medewerkster lachend naar buiten en riep ons dat het feest kon beginnen. Op dat moment waren drie medewerksters binnen en zij hadden zich al voorbereidt. Ze hadden net geen zak chips en glas cola erbij gepakt, maar ze zaten er klaar voor! Ik begroette Lien netjes en had me voorgenomen een heel aardig en volwassen gesprek te voeren, anders zou ik toch niks bereiken. Ward, Ricky en Jennifer lieten mij me gang gaan. Ik zei tegen Lien dat we er nu al voor de vierde keer waren en dat ik eigenlijk had gedacht dat het wel geregeld zou zijn en wij vandaag ons geld terug kregen. Ze bekeek me eens goed van onder tot boven en je zag haar gewoon denken: ‘de snotneuzel’. Ik kreeg al kotsneigingen toen ik haar zag, bah! Maar ze zei keihard dat ze niks terug ging betalen. Ik vroeg waarom niet. Omdat we volgens haar vorige week pas voor het eerste waren komen klagen. Langzaam begon bij mij al iets te borrelen, maar ik vertelde mezelf hééééél aardig te blijven doen. Dus legde ik haar rustig uit dat we 2,5 maand geleden al voor het eerst daar waren. Ja, maar zij had daar niks van gehoord, zei ze. Ik vertelde dat het niet mijn probleem was als haar assistentes haar dat niet doorgaven. En daarbij hadden we het pas vorige week op papier gezet. Dat klopte, omdat de eerste twee keren niemand tegen ons zei dat we iets op papier moesten zetten! Dus ook niet mijn probleem. Ze begon een discussie. Ik vertelde haar dat ik geen zin had in de discussie. Dat het heel simpel was; Ik had een contract met háár bedrijf! Háár bedrijf heeft mij een service aangeboden waarvoor ik veel geld betaald heb en niet gekregen! Dus háár bedrijf gaat dat ook oplossen! Opeens zei ze dat ze de contracten niet in haar kantoor had. Prima! Ik had wel gedacht dat jij zo’n trut was, dus heb ik hem bij me! Ward haalde snel het contract in de auto en volgens mij zat ze toen in de val ofzo. Ze begon over de elektriciteit, dat die ook niet inclusief was. Toen werd ik boos. Dat had ze notabene zelf nog gezegd! 2000 Rand zonder elektriciteit, 2200 Rand met elektriciteit! En ze heeft het zelf opgeschreven. Daarna zei ze dat poetsvrouw helemaal niet inclusief was. Ik werd nog bozer, maar bleef stil. Tot dat ze op me begon te schreeuwen en zei dat ze me niet geloofde en ik een leugenaar was. Nou ja, toen kwam het temperament naar boven dat ik van mijn lieve papa heb geërfd. Mensen, je hoeft niet aardig te blijven als iemand jou behandeld als stront! Zij schreeuwen? Ik kan het toch harder :).. Maar ik besloot me niet te verlagen tot dit soort mensen en ik verhief alleen mijn stem. Ik zei dat ze haar mond eens moest houden en mensen moest laten uitpraten. Dat ik nu boos werd en dat ze dan een probleem had (beetje bluffen he :)).. Dat zij notabene in het begin had gezegd dat ze ‘a honest company’ waren.. My ass! Dat ze op deze manier geld moest verdienen, door studenten op te lichten. En dat ze nog een probleem ging krijgen. Dat ik niet naar de huisbazin moest, of naar de poetsvrouw (zoals ze eerder zei), maar dat het een contract tussen ONS was en dat ZIJ dat ging oplossen en niemand anders! Zij had namelijk zo maar dat geld gekregen. En of zij dat betaald had aan onze lieve huisbazin of poetsvrouw interesseerde me geen reet, dan vorderde ze dat maar de maand erna terug, maar wij waren de dupe van HAAR geregel. Ik vertelde haar dat ze me boos had gemaakt en nu maar beter normaal kon gaan doen en normaal kon praten en niet schreeuwen en uitschelden. Ze hield haar mond en liep naar Paulie toe, die de hele tijd bekken had liggen trekken omdat ze wist dat haar bazin aan het liegen was. Ze gaf Paulie de schuld van alles, waarop die arme assistente zei dat ze het wel elke keer had doorgegeven. Onderhand kwam Ward aan met het contract en liet ik haar zien dat alles inclusief was. Toen kwam het mooiste: we hadden zelf het contract opgesteld! Ik werd nog pissiger. ZELF EEN CONTRACT OPGESTELD?! Ik zei dat ZIJ achter Paulie had gestaan en alles had voorgezegd aan Paulie en die dat vervolgens had opgeschreven. Dat ze een zielig persoon was. Toen moest die arme Paulie het helemaal ontgelden, want zij had het fout opgeschreven zei ze. Echt zielig! Ze moest gewoon iemand de schuld geven van dit alles. Ik liep mee met het contract, want ze bleef nog even volhouden dat we het zelf hadden opgeschreven. En al had ik het zelf opgeschreven, volgens mij stonden toch echt de handtekeningen van haar en Paulie ernaast. O ja, dat zag ze. Toen vroeg ze of Paulie haar handtekening had nagemaakt. Niet te geloven toch?! Ik zei dat ik geen zin had in deze discussie en dat het duidelijk was dat zij ons moest terugbetalen. Ondertussen had ze trouwens nog eens gebeld met Sharlene (waar we de borg moeten halen) met het hele probleem en met overdreven geschreeuw (zodat wij het konden verstaan) legde ze uit dat we niks terugkregen. Ook begon ze halverwege de discussie gewoon andere mensen te helpen en negeerde ze ons.. KINDERACHTIG! Tegen Sharlene zei ze trouwens, dat wij het huis huurden tot 10 december en dat we daar al geluk mee hadden gehad, omdat ze het normaal verhuren tot de 31e en nooit halve maanden. Dus dat haalden ze ook nog eens aan na het handtekeningen verhaal. Ja prima, dat begreep ik dat het normaal tot de 31e werd verhuurd. Maar toen vroegen wij of het tot de 10e kon, dat mocht van haar en dat mocht van de huisbazin, dus ons contract is tot de tiende. Interesseert mij toch niet, hoe je het normaal doet?! Had je toen moeten zeggen dat je het niet deed, hadden we misschien iets anders gezocht of misschien hadden we het contract toch getekend, weet ik niet. Flikker toch op man… Na veel geregel, gediscussieer, gebel met onze lieftallige huisbazin Des (die ook van Lien’s attitude op de hoogte was) en bekken van Paulie kwam ze naar ons toe en zei ze ons 1300 Rand te geven. Zij gaf ons 1300 en Des 1300. Het is namelijk zo dat wij maar één keer per week een poetsvrouw hadden moeten hebben. Joyce (de poetsvrouw) komt één dag in de week voor Des en de andere dag voor ons. Dus Lien gaat ons elke tweede dag terug betalen omdat dat verkeerd in het contract staat en Des betaalt ons elke eerste dag terug die de poetsvrouw sowieso niet is gekomen. Dus, uiteindelijk hebben wij ons geld terug, dat de huur van december weer goed maakt! Maar goed, zaterdag moeten we het pas ophalen en zaterdag zouden we het ook van Des krijgen, dus we hebben het nog niet, maar ik hoop dat het nu goed komt. Ik heb wel geleerd dat je bij sommige mensen helemaal niks bereikt met aardig doen, maar je nu eenmaal even een ‘later’ moet opentrekken. Maar het mooie van alles is misschien nog wel dat zij zich zo heeft gedragen ten overstaan van een vol kantoor! Er stonden veel cliënten in het kantoor die alles hebben gehoord. Na onze discussie liep ik langs en vertelde ik ze zich nog eens even te bedenken of ze wel een contract wilde tekenen. Lien furieus! Heerlijk… Stom wijf!

’s Avonds hebben we ons snel gedoucht en gegeten en zijn vervolgens naar Agnes gegaan. Die had ons uitgenodigd om naar Centurion te rijden voor Christmas Carrols by Candlelight. Een soort openlucht concert t.b.v. de weeskinderen in Zuid-Afrika. Kurt Darren zou zingen, en Kurt Darren is hier een beetje wat Marco Borsato is. Het was in een cricketstadion en er waren 6500 mensen. Iedereen nam stoeltjes, dekens en koelboxen mee. Wij ook! Het waren alleen maar kerstliedjes. Een beetje raar, overdag kun je niet de zon in, hou je het niet uit! En ’s avonds zit je in de openlucht met je t-shirt aan kerstliedjes te zingen. Door alle lichtjes kwam ik wel een beetje in de stemming. Maar nu ik dit zit te schrijven is het weer onhoudbaar en ebt mijn Kerstgevoel weer weg. Maar goed, een kwestie van Valkenburg bezoeken net voor Kerstmis en dan komt het Kerstgevoel weer terug.
Het was hartstikke gezellig gisteravond en toen we terugkwamen is er nog aan de stroom gewerkt en dat probleem is vannacht opgelost. We hebben wel alle eten in de diepvries weg kunnen gooien, maar goed.

Nu gaan we vanavond nog uit eten met onze vriendinnen Magdel en Caroline om afscheid te nemen. Ruan hebben we al uitgezwaaid, die is terug naar zijn geboortedorp. En morgen komen Agnes, Colleta en Ruud om pakjesavond te vieren. We moeten nog vanalles regelen voor ons vertrek naar Zambia zondag en dat kunnen we vandaag en morgen nog doen! Ik denk dat het nu wel allemaal snel gaat..
Ik hoop dat er iets van internet is in Zambia zodat ik jullie daar ook af en toe op de hoogte kan houden! Maar dat komt wel goed..
Voor nu, dank je wel voor het lezen alweer! Ik heb mijn huiswerk gedaan :)..
En geniet maar van de kou voor Kerstmis, want Kerstmis in 40 graden, klopt toch niet :)…

Xxx