Gekookte aardappelen zijn cool!

Dumela allemaal!
Baie dankie voor alle lieve berichtjes weer!
Superleuk om te weten dat jullie me volgen en ook wel een beetje nieuwsgierig zijn naar mijn African life :)..

Onze Nederlandse leraar kwam zaterdag langs om met ons te praten over het visumprobleem. Hij zei dat alles geregeld zou worden. Als we één of twee weken later beginnen, dan zou daar niet over gepraat worden. Zeker mooi, maar uiteindelijk ben ik hier om te werken. En twee weken vakantie, ik weet dat ik af en toe een lui varken ben, maar in Afrika zijn anderen die lui willen zijn, en moet ik dus werken!
Ik ben in ieder geval optimistisch ingesteld en ga ervan uit dat we volgende week ergens kunnen beginnen! Verder hebben we het weekend wel geluierd.. Moet ook kunnen he!
Zondag was ik, zoals gewoonlijk, erg vroeg wakker. En Ward met mij. Als we niet wakker worden gemaakt door onze lieftallige huisbaas, worden we wel wakker gemaakt door Wards vrienden, hadidas genaamd, een knappe vogel die nog meer kabaal maakt dan dat er bij het EK een goal wordt gescoord tegen Italië en we ze vervolgens inmaken. Hard dus!
Maakt ook niet uit, het is ’s morgens prachtig om met een ‘tas’ koffie met ‘get’ suiker en ‘get’ melk buiten te zitten. Uit verveling een prachtig filmpje gemaakt over ‘our crib’ net als op MTV. Wat gekke Afrikanen erop gezet en klaar.. Klaar om regisseur te worden!
Omdat het rond een uur of 10.00u al 28 graden was, vond ik het tijd om de bikini aan te trekken. We hebben ook een zwembad achterom in onze tuin. Hij was erg vies, maar gelukkig hebben de mensen het ‘schoon’ gemaakt. Alhoewel ik denk dat na het schoonmaken dan nog een nijlpaard zijn behoefte heeft gedaan, zo ziet het eruit. Maar maakt niet uit, want ik ben niet te beroerd om een zwembad schoon te maken. Puur eigenbelang ;-).. Gelukkig lag er een ‘creepy crawly’ in het water, een ‘waterstofzuiger’. Dus ik dacht: beginnen met die hap. Maar in Afrika moet je er niet van uitgaan, dat alle dingen wat er liggen ook werken. Dus dan toch maar geen nijlpaardenstront opruimen! Maar wel de bikini aanhouden. Ondertussen zijn mijn twee Nederlandse vriendinnen al ontwaakt en ook zij hebben het warm. Wij zijn blij met bijna 30 graden ’s morgens vroeg. Dus, dekentje op de grond, zonnebril op en boekie erbij. In het weekend hebben onze Afrikaanse vrienden vrij en doen ze allemaal de was. De waspaal stond naast onze ‘zonneplaats’, dus de Afrikaanse vrienden kwamen allemaal langs ons. En elke Afrikaanse vriend moest lachen. Want waarom liggen wij in de bikini te bakken? Oké, de zon schijnt, en het is 30 graden. Maar het is nog steeds winter! En in de winter draag je dikke broeken, een koltrui, een muts, een sjaal en een leren jas met laarzen. En lig je niet in de bikini te zonnen! Nou, de gekke Hollanders dus wel. Na alle vrienden onze ‘mooie, witte, koude winter’ te hebben uitgelegd, snapten ze het wel een beetje, maar we bleven toch wel komische, gekke witte mensen. Dus ook zondag hebben we de hele dag geluierd in de zon, en af en toe wat gekookt op ons kleine gaspitje dat we hadden. Want onderhand, lieve mensen, hebben we niet alleen een koelkast, neehee, we hebben ook een gaspitje! Dus wat klagen we nou over ons kleine krot?! Jullie zullen wel denken, waarom een woonkamer in Afrika? Maar tot dan toe zijn de nachten nog redelijk koud, zo’n 12 graden. Dus ik zit met de slaapzak om aan de tafel, maar goed. En door al dat luiere in de zon, vind ik mezelf geen witte meer, maar meer een witte chocolade met een beetje melkchocolade gemengd. Want voor Tessa’s doen, heb ik al een aardig kleurtje, inclusief rode bolle wangen en vervellende neus.

Maandag moesten we bij onze witte vriendin van het huis de huur gaan betalen. Eerst wilden ze dat we alles in één keer betaalde, borg en huur tot 10 december. Dat is natuurlijk geen slecht idee, aangezien we dan in één keer van alles af zijn. Maar als we, om wat voor omstandigheden dan ook, ons huis moeten verlaten, ben ik benieuwd of we van onze witte vriendin het geld wel terug krijgen. Dus wij, unaniem in ons eentje, besloten dat we de huur gewoon per maand betalen. Bij kantoor aangekomen, bleek onze witte vriendin er niet te zijn, wel haar witte assistente, nog niet tot mijn vriendinkring behorende. De witte assistente vroeg of we het geld hadden. Ik haar uitgelegd dat we de huur toch liever per maand wilde betalen. Ze durfde niet echt een beslissing te nemen, liet duidelijk merken dat onze witte vriendin dat eigenlijk moest doen. Uiteindelijk zij ze dan toch: dat moet wel lukken. Ja, lijkt me toch! Het zal toch niet zo zijn, dat als je een huis voor 10 jaar huurt, dat je dat dan ook vooruit moet betalen?! Ze zei ons wel betrouwbaar te vinden, en we mochten de huur maandelijks betalen. Maar wat heeft betrouwbaar ermee te maken? Want als we de huur niet betalen, dan zal onze witte vriendin ons wel komen ophalen en eigenhandig met haar witte voeten het huis uit trappen. Dit heb ik voor mezelf gehouden en erg lief, voor mijn doen, naar de assistente gelachen, die nog liever teruglachte. Maar je zag haar denken: stomme witte mensen! Maar goed, ik mijn zin, dus ik blij.
Hierna zijn we even Hattfield ingegaan, naar ons favoriete shopcenter. En zal ik vertellen waarom? Omdat ik er een heel lekker, dik, badstoffen vest heb gekocht voor 30 Rand. Omgeteld 2,68 euro. Een leuk truitje met halflange mouwtjes voor omgerekend 4,48 euro. Daarbij ook nog even drie werktruitjes gehaald, voor omgeteld 5,37 euro. Nee, niet voor ene! Voor ze alle drie bij elkaar.. Daarom vind ik het best leuk om hier te winkelen :-). En de mensen hier maar denken: ‘Daar gaan die rijke blanken weer’. ’s Avonds wilden we weer eens even gezond doen, dus bestelden we onze ‘healthy wraps’, aangezien we nog steeds met één gaspitje zitten en aardappelen, groenten en vlees ons er dan twee uren over laten duren om hun dan gaar te hebben. Maar goed, met woensdag verhuisdag in het vooruitzicht, maakt het ons niet veel uit. En daarbij, zijn we nog steeds een beetje aan het luieren. De wraps werden geleverd door een leuke Afrikaanse jongen. Hij deed zich erg veel moeite mij in Zulu of Sotho uit te leggen welke wraps waarin zaten. Zuid-Afrikaans kan ik onderhand verstaan en een beetje spreken, maar Zulu en Sotho gaat een beetje te ver. Dus ik lachte leuk en knikte ja. Hij begreep het niet, maar lachte erg lief, waarschijnlijk lachte hij mij uit, maar dat begrijp ik toch niet. Ik ben slim, duw hem het afrekenbedrag in de handen met 12% fooi (want dat moet hier), en nog wat, en Zulu of Sotho jongen blij! Buigt voor me, dat is een teken van respect, en wenst me een erg prettige avond en ´a nice meal´. Hoe ´nice´ de ´meal´ ging worden, wist ik toen nog niet. Ik zal de details besparen, maar na twee happen voelde ik het in mijn buik borrelen, en aangezien ik niet wist welke kant de borrels eruit wilden stopte ik er maar mee. Ward deed nog een poging, maar ook hij voelde borrels. Hierna waagde Jenn zich eraan, maar ook zij was niet kapot van de lieftallige wrap gebracht door de leuke Zulu of Sotho jongen. Ruan zat bij ons aan de tafel, en snapte niet dat we het niet aten. Dus Ruan maakten we blij met een ´wrap-ontbijt’. You have to love the Africans!!

Bijgekomen van het geborrel, dat gelukkig geen uitgang vond, en te hebben gerust in mijn bed, gingen we dinsdag naar de dierentuin. We hadden het idee dat het zou tegenvallen, aangezien we vorige vrijdag naar Pilanusberg zijn geweest en daar naast wilde dieren hebben gestaan. Maar goed, wij met goede moed erheen. Taxi gepakt, want het is maar 5 km. verder. En voor 5 km. hoef je in mijn geliefde woonplaats maar 6,50 euro te betalen. Wij doen niet beroerd, en geven weer de 12% fooi, met nog wat. Want wij doen graag leuk, omdat alle Afrikanen ook zo leuk voor ons zijn. De taxichauffeur verstond meteen dat we van Nederland kwamen en vertelde ons bij elk gebouw wat het was en waarom het er stond. Alle Afrikanen zijn hetzelfde, ze willen dat je je op je gemak voelt, ze willen met je vertellen en willen je wat leren. Ze hopen allemaal dat je het naar je zin hebt in ‘hun land’, en daar doen ze alles aan. Dus alle Afrikanen zijn tot nu erg aardig tegen ons, aardiger dan wij gewend zijn. Als je iemand op straat tegenkomt zeg je automatisch ‘goeiemiddag’. En niet alleen ‘goeiemiddag’, maar je vraagt ook meteen hoe het met ze is. Weet trouwens niet of ik dit al eens getypt heb, maar mijn typen is hetzelfde als praten. Soms zeg ik zoveel dat ik zelf niet meer weet of ik het wel of niet gezegd heb.
In de dierentuin aangekomen betaalden we dus 4 euro entree, niet normaal! Op zich een hele leuke en grote dierentuin, maar om een olifant ‘behind bars’ te zien als je in het wild naast eentje hebt gestaan, valt het toch wel een beetje tegen! Maar goed, we amuseerden ons kostelijk, en zagen ook dieren die we in het wild niet hadden gezien. Een koalabeer bijvoorbeeld, want we zijn nog niet in Australië geweest, en een Siberische tijger, want ook Siberië heb ik nog niet bezocht. Ook was er een slangen en reptielen centrum. Dat is kaasje voor Tessa, zolang ze achter glas zitten. Superruig om te zien, boaconstructers, anaconda’s alles… Ze zijn net iets langer dan mijn 1,66m.
Terwijl we zo’n lang ding stonden te bekijken, stond er een Afrikaans meisje achter ons. Al de hele dag waren wij, vier witte mensen, als een attractie. Elk Afrikaans schoolkindje lachte verlegen naar ons, zwaaide en fluisterde als we langs kwamen. Duidelijk dus, dat witte mensen in hun dorpje zeldzaam zijn. Het meisje vroeg of ze met ons op de foto mocht. Dat mag! En hoeveel het kostte. Niks! Wat zijn we toch leuke witte mensen. Niet alleen het meisje, maar haar hele, 20 koppige klas, vond het geweldig en mengden zich om Ricky, Jennifer en mij heen. Ward moet niks van kinderen hebben, dus die bood zich aan als cameraman. Tijdens de foto moesten alle Afrikaanse kinderen aan ons zitten, voelen of het haar wel echt was en de witte huid ook. Wij vonden het wel grappig. Om Ward te klieren, verzocht ik erna alle 20 kinderen zich om Ward te verzamelen voor een foto. Leuke foto, lachende kinderen, lachende Ward, als een boer met kiespijn. De kinderen bedankten ons en liepen lachend weg. Helemaal voldaan.. Wij ook blij! We vervolgden onze weg en gingen naar de leeuw. Die hadden we namelijk nog niet in het wild gezien. De leeuw stond naast de Siberische tijger. De tijger was prachtig om te zien, wat een mooie beesten! En angstaanjagend. Ik blij dat er een ontzettend hoog gek, en een aantal meters ruimte tussen mij en meneer tijger zat. De leeuw lag bovenin de berg met zijn harem leeuwinnen. Denk dat de koning zich bedreigd voelde, want hij rende ineens naar beneden en brulde erg hard naar ons. Zo hard, dat kinderen begonnen te huilen. Camera snel uitgehaald en gefilmd. Niet voor niks beginnend regisseur. De dierentuin bleek groter dan gedacht, dus we liepen wat sneller en kregen pijn aan de voeten. Gingen wat eten, Ward en ik bestelden kip, want daar kan niks mis mee gaan, dachten we. De kip was waarschijnlijk een overblijfsel van het stuk dat de bruine beer vlak voor ons te eten kreeg. Het bekende borrelen begon weer en we besloten, erg slim, om het bij de ice-tea te houden. Dus volgende keer gewoon boterhammen smeren! We liepen weer door de dierentuin en de Afrikaanse kindjes bleven ons aanstaren. Er liepen ook wel erg veel klassen rond. Op het laatst liepen we weer langs vijf meisjes die ons aanstaarden. Ze begonnen voor ons te dansen. We liepen langs ze en ze vroegen of ze met ons mochten dansen. Waarom niet? Ward weer cameraman, want Ward houdt niet van kinderen en al helemaal niet van dansen. Wij danste de cha-cha-cha met de kinderen wat erg leuk was. En Afrikaanse kinderen kunnen goed dansen! Na de dans wilden we naar huis, dus liepen naar de uitgang en belde taxi. We zaten rustig op het stoepje, totdat de school kinderen weer kwamen, inclusief de vijf dansende meisjes. Ze wezen hun leraar erop dat wij daar zaten. Leraar kwam naar ons toe en vroeg of hij een foto van ons mocht maken. Ook dat mocht! Ricky, Jennifer en ik moesten ieder op de foto met het meisje waar we mee hadden gedanst. Maar dat lieten de andere kinderen over hun kant gaan, dus uiteindelijk is een camerarolletje volgeschoten en gefilmd. Ook wilden alle jongens met Ward op de foto, boer uit Holtum met kiespijn. Na de fotoscene kwam de leraar ons een hand geven voor de moeite. De kinderen wilden ons knuffelen en riepen ‘miss you’ and ‘love you’. Idiote kinderen, ze kennen me niet eens! Grappie!! (Afrikaans voor grapje, voor de minder intellectuelen onder ons). Taxi was al gebeld, dus wij wachten. Nog eens wachten, misschien nog even wachten en we wachten nog even. Totdat onze Holtumse boer besloot om na 45 min. de taximan eens te bellen waar ze bleven. Ze kwamen er zo aan, gelukkig! Wij wachten, wachten nog een beetje, hebben nog even gewacht. En anders wachten we gewoon nog even. Geen probleem! Totdat de parkeerplaats dicht ging, het donker was en de minder gezellige bewoners van mijn stad tevoorschijn begonnen te komen. Wij nog even gewacht en hierna nog maar gewacht. Tot onze Holtumse boer na twee uren niet meer zo aardig kon zijn. Hij had namelijk wel de kip opgegeten en de bekende borrels kwamen tevoorschijn. Hij gebeld, wij een probleem. Er was namelijk op dit moment geen taxi beschikbaar. Onze goede zin, was een beetje over. Vooral door onze minder gezellige buurtbewoners en de daklozen die aan de overkant van de straat stonden. Zij waren die vier witte mensen, zomers gekleed, aan het bekijken. Ook onze tassen en horloges werden uitvoerig bekeken. Dus onze lieftallige Coletta gebeld, die zich haastte naar ons. Want, hoorde we later, het was de minst fijne buurt om in het donker te staan. Alsof we dat nog niet gemerkt hadden!
Eind goed, al goed!
’s Avonds hadden we een afspraak bij twee andere studenten, van de PABO. Die waren die dag gearriveerd. Wij, inclusief lieftallige Agnes, naar Brooklyn gereden om te eten bij de studenten. Daar aangekomen bleken we met vijftien man te moeten gaan eten. Van Zuid-Afrika, Duitsland, Frankrijk, Egypte en Nederland natuurlijk. Erg multicultureel. De huisbaas had gekookt, kip met champignons, broccoli en bloemkool met maïs. Ik stijfvreter, vond het heerlijk! Maar onze Holtumse boer.. What the farmer doesn’t know, he will not eat!
Wij heerlijk gegeten, en erna buiten gesproken met de Duitser en zijn Franse vriendin. We hadden het over voetbal en de Franse meid vond Frankrijk toch duidelijk beter dan Nederland. Op mijn vraag wat ze van de poulewedstrijd vorig EK vond, kreeg ik geen antwoord. Want die had ze niet gezien. Op het antwoord dat wij ze niet ingemaakt, maar afgeslacht hadden, pakte ze de Franse vlag. Geen Franse vriendinnen voor mij!
Na een gezellig, multicultureel avondje, vertrokken we naar onze ‘crib’ om de derde fles wijn open te maken en te proosten op ons laatste avondje daar. Onze gezellige witte Afrikaan kwam ons natuurlijk vergezellen.

Vandaag, woensdag verhuisdag. Eindelijk! En zelfs op onze allerlaatste, prachtige ochtend, maakt de ‘landlord’ ons nog wakker! Want hij moet een fundering gaan leggen in onze ‘crib’. Blijkbaar staat het gewoon in het zand, en zakt het weg bij regen. Ons een zorg, want wij vertrekken! ’s Middags naar onze witte vriendin gegaan om de sleutel te halen. En nog even gewinkeld in mijn favoriete winkelcentrum. Nu een bodywarmer gekocht, die 50 Rand kostte. Omgerekend 4,48 euro. Ik weer goede zin :).. Wat gegeten, tot onze witte Afrikaanse vriend ons kwam halen om te verhuizen. Daar aangekomen, spullen uitgepakt, kamers ingericht en eigen gemaakt. GEWELDIG!!! Wat een mooi huis, alles begane grond, maar wat een ruimte. Bij binnenkomst is er een kleine bijkeuken met aanrecht en wasmachine, daarna een grote keuken met allemaal kastjes en een eettafel met vier stoelen. Van de keuken loop je naar de eetkamer, waar je met 6 man nog eens kan eten. Hierna is een woonkamer met grote dressoir, open haard, en drie bankstellen. Na de woonkamer komt de lounge, met drie bankstellen, een ferrari-bar en een bed (want het is Ward z’n slaapkamer. Onze drie slaapkamers liggen op een kleine verhoging. Mijn Afrikaanse slaapkamer is drie keer zo groot dan mijn Nederlandse slaapkamer. Naast onze slaapkamers hebben we een badkamer met bad, douche en heeeele grote opslagkast en aparte wc. Wij blij! Onze huisbazin kwam ons verwelkomen. Wij vroegen naar regels, zij zei: ‘Just live!’
Mooi toch? Ik denk dat wij ons plekje voor de komende drie maanden wel hebben gevonden! We zijn voor de eerste keer de straat opgegaan terwijl het donker was in deze buurt, Queenswood genaamd, en voelde ons niet onveilig. Het is rustig, huizen hoeven hier geen Heras-hekwerk van meters hoog. Behalve die van ons, maar dat maakt niet uit.
WIJ ZIJN BLIJ!
En vanaf morgen, eindelijk koken! Want daar hebben we zin in!

Donderdag wilden we even grote inkopen doen, aangezien we nu kasten hebben om spullen in te leggen. Ook een diepvries en een koelkast is ons gegund. Dus wij, met z’n vieren, naar de winkel om inkopen te doen. Wij, vrouwen, koopjesjagers, Ward achter de kar. Onze inkopen konden we niet met z’n vieren dragen, dus vroegen we lieftallige ‘boodschappen-in-de-zak-doen jongen’ of we de winkelkar mee mochten nemen. ‘Het was toch maar aan de overkant van de straat’, zei ik. Dat mocht niet, winkelkarren hoorden bij de winkel. Ik lief gelachen, jongen ook gelachen en het mocht. Onder één voorwaarde; hij moest ons escorteren. Daarna vertelde ik dat het eigenlijk toch iets verder was dan de overkant van de straat, zo’n 10 minuten lopen. Jongen minder blij, maar wilde ons toch nog begeleiden. Mooi toch! Hoef ik mijn eigen kar ook nog niet te duwen ;-).. Jongen met ons mee, boodschappen uitgeladen, jongen terug met de kar naar de winkel. En toen, moment suprême, we konden voor het eerst koken. Aan mij de eer! Ward ging me helpen. Dit mag ik eigenlijk niet vertellen, want zijn moeder mag dit niet weten. Maar JAWEL; Ward kookte mee. Hij is vanaf nu professioneel ‘aardappelschiller en boontjesdopper en aardappelen- en boontjes afschudder’. Dus mama Ward, na 4 maanden bij ons wonen, hoeft u thuis niet meer te koken! Ward en ik maakte gekookte aardappelen, sperzieboontjes, filetlapjes, visburger, gebakken champignons, ui en knoflook en een zelf gemaakt champignon-sausje (Tessa’s verslaving). IK BEN NOG NOOIT ZO BLIJ GEWEEST MET EEN GEKOOKTE AARDAPPEL!!! Door ons enthousiasme waren we de jus vergeten, maar dat maakte ons niet uit. Na het eten, om het maar weer eens te vieren, wat wijn en bier soldaat gemaakt.
Daarom zit ik dit nu met een kop als een kameel dit te typen ..
Maar ook dat is de ‘African Life’!

Trouwens.. Mijn adres is:
1206 Webb Rd
Queenswood Pretoria 0186, Zuid-Afrika
Voor mensen die mij misschien een leuke foto of kaartje willen sturen, HINT :-)..

Lieve mensen, baie dankie allemaal voor jullie support!
GOED GAAN voor jullie allemaal!