Pokonaiie Cops!

11e van de 11e.. En wij zaten thuis! Wat was ik even graag in het ijskoude en natte Maastricht geweest! We hebben ons zelf maar vermaakt met muziek van Beppie Kraft en een biertje. Maar goed, het echte carnavalsgevoel krijg je niet van 32 graden (gaf de thermometer op die dag aan). Nee, van 32 graden ga je je slecht voelen. Nog te slecht om een biertje te drinken eigenlijk. Hoofdpijn, moe.. Na 3 maanden is mijn lobster-huid nog steeds niet gewend aan deze ongekende temperaturen! Maar goed, ik denk maar zo: ik weet bijna zeker dat er he-le-maal niemand wat op deze dag op het Vrijthof stond, de dag erna in het prachtige Mozambique zou zijn! Dat is dan weer één troost! We hebben deze dag alles geregeld en we waren ‘ready to go’. Jennifer en Ricky waren de malariatabletten gaan halen bij de apotheek en de vriendelijke witte meneer vroeg waar ze voor waren. Zij uitgelegd dat we naar Mozambique vertrokken. Daar was hij ook eens geweest. Ja, en hij had bij de grens uren vastgezeten in een klein hokje met twee houten stoelen en een bijna-vergane tafel met een corrupte beambte uit Mozambique om een kruisverhoor te overleven. Leuk! Je moet daar ter plekke een visum kopen, van 173 Rand en erna moet je een stempel krijgen, die kost 17 Rand. De corrupte beambten kijken meestal gewoon wat je in je beurs hebt en dat moet je dan betalen voor de desbetreffende stempel. Lekker eerlijk! Dus hij adviseerde ons al het geld in de auto te verstoppen en maar een klein bedrag in de beurs te houden. Want, geef je je geld niet, dan kom je ook het land niet in.. Of erger nog …
Nou, dit geeft goede hoop! Ik heb er in ieder geval zin in, laat me de zin door niemand ontnemen! Ward heeft me een kaart van Mozambique meegebracht en ik heb de eer een route uit te stippelen en ons naar het land te brengen. Dit als beloning voor mijn goede thuiskomst toen we verdwaald waren aan de andere kant van het land. Het enige dat we nu wel hebben, is een goede auto! We durfden het Chico niet aan te doen nogmaals honderden kilometers te laten rijden. Dus ik heb er zin in!

Donderdag zijn we dan eindelijk vertrokken naar Mozambique! Ik had er zin in…
’s Morgens heb ik een mooie route uitgestippeld en gingen we op de bonnefooi naar Maputo rijden (de hoofdstad van Mozambique), eenmaal daar aangekomen zouden we wel kijken waar we gingen slapen. Dat is kaasje voor Tessa, want dat vind Tessa pas echt avontuur en spannend! Dus ik in mijn nopjes. We hebben de auto ingeladen en zijn vertrokken. Na 4 uurtjes door het prachtige gebergte van Zuid-Afrika (elke keer blijf ik naar buiten staren) kwamen we aan bij de grens met Mozambique. Nog vóór de auto goed en wel geparkeerd was, renden van alle kanten zwarte jongens naar ons toe. Ze wilden ons allemaal helpen met het visum. Ja, dat zal wel! Eén ervan was Frans (zonder flauwekul!!), hij zag er redelijk betrouwbaar uit. Vulde ons autopapieren in, wees waar we ons paspoort moesten laten controleren, en zei dat hij ons aan de kant van Mozambique zou opwachten. We moesten niemand anders vertrouwen dan hem, en wachten totdat we hem zouden zien. Het zal wel! Toen we uit de auto stapten, kiepte ik zowat om. Ongekende temperaturen! Niet normaal.. Het kwik zal boven de 40 graden hebben uitgestegen, want mij werd het ter plekke zwart voor de ogen. Als dit zo 4 dagen zou zijn, dan was het voor mij een hel! Maar goed, we laten ons geen plezier ontnemen! De paspoortcontrole ging redelijk snel. Het is echt daar zoals je ziet in films. Alles oud en vies, vol vliegen, sta je met ontelbare anderen te wachten voor een klein hokje met een onaardige meneer die niet eens probeert Engels te spreken! Net als in de film …
Nou goed, aan de kant van Zuid-Afrika ging het nog redelijk snel, hierna reden we door naar de kant van Mozambique. Er renden weer veel zwarte jongens op ons af met dollars en meticals (valuta van Mozambique) in de handen) die ze wilden wisselen tegen ons Zuid-Afrikaanse Randen.. Ja daaag!! Als je daar gaat wisselen, vraag je er toch om opgelicht te worden? Dus nee, ik had er geen interesse in. Gelukkig kwam inderdaad Frans na een aantal minuten naar de auto en jaagden de anderen weg. We parkeerden de auto voor het kantoortje van zijn vader. Ik had van tevoren opgezocht hoeveel we aan de grens moesten betalen voor wát, dus we zouden door moeten hebben wanneer ze ons wilden besodemieteren. Frans vroeg zich 172 Rand voor het visum van Mozambique (klopte!) en nog 256 Rand voor het invoeren van de auto (klopte ook!). Hij vertelde dat (omdat hij de zoon van de baas was), wij de rij konden ontspringen. Dat zou mooi zijn! De rijen aan de grens zijn zo ontzettend lang, je staat er uren te wachten in 40 graden! Om 18.00u sluit de grens, als jij dan nog in de rij staat, jammer dan, morgen ben je de eerste! En daar hadden we helemaal geen zin in.
Ward en Jenn gingen met Frans naar binnen om alles te regelen, Ricky en ik letten op de auto. Binnen no-time stond onze hele auto omsingeld met kindertjes die vroegen voor geld. Ik vertrouw het nooit, de kinderen bedelen waarschijnlijk voor de ouders die daar het nepgeld lopen te verkopen. De kindertjes gaan echt met hun neus tegen het raam aanstaan en wachten totdat je de beurs trekt. Het mooie is, ze vragen ook nog om een bepaald bedrag! Ik vond het irritant, maar ook wel zielig voor de kindertjes. Eentje kwam aan het raam en vroeg geld voor brood. ‘Nou’, dacht ik, ‘als je er toch brood voor gaat halen, kan ik je beter meteen brood geven, bespaar je je ook nog moeite’. Dus ik pakte mijn broodjes, waarvan ik dacht dat ik ze toch niet meer op zou eten, en een zak snoep en gaf dit aan het kindje. Hij keek me aan als een ‘gepopte uul’, volgens mij was dit niet zijn plan haha… Maar goed, ik had wat gegeven. De kinderen stonden met z’n tienen ofzo om de auto toen opeens iedereen het trappetje voor ons af renden en zich onder de gebouwen verstopten. Uit een ooghoek zag ik twee mannen van het leger komen aanlopen. Daarom dus! De kinderen worden hier ook gewoon opgepakt of krijgen een pak slaag. Dus voor de politie en het leger rennen zij ook weg. Na een tijdje kwamen Ward en Jenn terug en was alles geregeld. We kregen nog 12 Rand wisselgeld, maar we hadden besloten dat Frans dat mocht houden voor de goede en betrouwbare service en gaven hem nog wat erbij. Toen hij met de papieren aan kwam lopen, vroeg hij al of we 20 Rand voor hem hadden (1,80 euro), voor het helpen. Hij vertelde dat al het geld naar zijn vader ging en hij niks kreeg. Wij besloten hem een leuk bedrag te geven, voor hetzelfde geld hadden we daar uren gestaan, nu waren we binnen 45 minuten klaar. Wij zijn de beroerdste niet…!
We vervolgden onze weg naar Maputo.

Als je Mozambique binnenrijdt, zie je meteen dat dit een ontwikkelingsland is. Er is welgeteld één verharde weg richting Maputo, met flinke gaten in. Als je deze weg rijdt, rijdt je zo door de sloppenwijken. Ik vond het prachtig! Niet de sloppenwijken, want dit is verschrikkelijk. Maar ik vond het prachtig om zo door Mozambique te cruisen en het leven van de mensen te zien. Overal langs de weg zie je vrouwen die op het land werken (geen mannen!) in lange gewaden in de brandende zon. Kindertjes die met allemaal dingen op hun hoofd (grote zakken, hout) langs de kant van de weg lopen. Je vraagt je af waar ze heen lopen, want in een straal van 10 kilometer is vervolgens niks te zien. Maar in Mozambique is het normaal om kilometers te lopen naar een rivier, waterput, houtwinkel of wat dan ook. Kinderen, van misschien net 5 jaar oud, sjouwen van alles. Iets oudere kinderen zie je langs de weg dingen verkopen. Meestal noten, want daar is Mozambique vol van. Als je dat ziet, breekt je hart. Mij sprongen achter de zonnebril, de tranen in mijn ogen (lang leve de zonnebril!). Maar misschien hoeft dit helemaal niet, want deze mensen zijn waarschijnlijk gelukkig met hun leven.
Je ziet aan het land dat ze nog steeds in wederopbouw zijn van de afgelopen oorlog, die tot 1986 heeft geduurd. Mozambique is Portugees grondgebied geweest en ook zij hebben gevochten om onafhankelijk te worden. Als je ziet, uit hoeveel ellende een land kan bestaan, dan vraag je je af wat het nut is geweest van de Europeanen om naar Afrika te komen. Dus nogmaals, hier hebben altijd Afrikanen gewoond, gelukkig met hun leven. Dan komt er een blanke die zegt: ‘Jullie zijn stom, ik ben slim. Dit land is nu van mij!’ Jaren hebben ze dan in onderdrukking geleefd en vervolgens moeten veel mensen sneuvelen om als-je-blieft weer hun eigen land terug te krijgen. Krom toch?!
Nou goed, ik keek mijn ogen uit en was blij dat ik in Mozambique was. We reden na ongeveer anderhalf uur Maputo in. De rest vond het een vieze stad. Ik vond het echt een derdewereldstad (als dat bestaat :)).. Mozambique is in ontwikkeling en dat is te zien in Maputo. Ze hebben grote en hoge gebouwen, maar het is onderkomen. En ook in Maputo wordt alles wat men heeft verkocht op straat. Dat zorgt voor een chaos. Maar echt vies, nee, dat vond ik niet. De mensen hier hebben belangrijkere dingen dan alles schoon te houden en gebouwen opnieuw te verven. Ook hier zijn bedelende mensen bij het stoplicht. Het verschil met Zuid-Afrika is dat ze in Mozambique echt met de neus op het raam gaan staan en zich niet weg laten jagen. Dat komt redelijk bedreigend over. We reden wat door de stad, we wilden voor het donker geïnstalleerd zijn. Voor dat het donker was, waren we bij Fatima’s Place, een backpackerhostel. Iets nieuws voor mij, want ik had nog nooit gebackpacked. En dat was te merken, want mensen, backpackers nemen zelf lakens, kussens en de hele reutemeteut mee!!! Wij hadden niks. Dus ik sliep die nacht onder een badlaken en op mijn eigen meegebrachte kussen, (dank je mama!). Mijn avontuur was begonnen! Het ’s avonds kon je met alle backpackers bij elkaar zitten. Wij dit gedaan onder het genot van een biertje uit Mozambique. Jaaaaa, dit hoort er allemaal bij! We praatten wat met anderen backpackers en lagen op de kamer bij een Duits stelletje. Want je ligt met zoveel mogelijk man op een te kleine ruimte in krakkemikkige stapelbedden! Gezellig toch…
Die eerste avond begon het keihard te regenen en onweren. Maar met ‘keihard’ bedoel ik ook echt HARD! Heerlijk was dat, dan nam de benauwdheid en temperatuur wat af! Het ’s avonds lagen we redelijk op tijd in bed, we waren kapot van de hele dag en hadden besloten om de dag erna door te reizen naar Xai-Xai (ongeveer 300km naar het noorden toe). Dit, omdat er verder niet zoveel in Maputo te doen was qua strand. De nacht was voor mij een hel. De ventilator stond op mijn bed gericht, die maakte een ontzettend kabaal. Ik had ruzie met de klamboe en de muggen die er onderin zaten! De volgende morgen werd ik nog meer uitgeput wakker met 14 muggenbulten, dank je wel klamboe!!! Of het echt muggenbulten waren weet ik niet, ze jeukten niet, ze branden. En er kwamen grote blauw/paarse kringen omheen. Nee, teken waren het ook niet, want dat zijn ander soort ringen! Dus ik was gezegend met een paar blauw/paarse armen. Het zijn trouwens wel symmetrische dieren, want op de plek waar ik links een bult heb, heb ik rechts ook een bult. Dus, als iemand wil googelen, ga jullie gang!

De dag erna zijn we om half 7 opgestaan en hebben we onze weg vervolgt naar Xai-Xai. In Mozambique is de weg redelijk goed te vinden, aangezien er maar één verharde weg is die van Noord naar Zuid loopt. Dus het is gewoon deze weg volgen. En om de paar kilometer moet je even 60 gaan rijden want dan passeer je weer een dorp met het beeld dat ik hierboven heb beschreven. Binnen 3,5 uur kwamen we in Xai-Xai aan, waarna ik de weg zocht naar Praia do Xai-Xai dat meteen aan de oceaan grenst. We reden het kleine dorpje in en kwamen bij een camping uit. Nou, we konden niet meer dan vragen, dus vroeg ik of er plaats was voor 4 mensen die geen tent bij zich hadden. Dat was er. We kregen een lodge voor ons vieren. Er liepen drie honden over het erf die ons meteen geschoten hadden en die die twee dagen niet meer van onze zijde zijn geweken. Heel lieve honden, maar eentje had dikke teken in zijn nek. Ik heb ze niet geaaid, alleen altijd weggestuurd, want ze liepen echt met ons mee naar binnen. En met al die hondsdolheid in Afrika, kun je maar beter geen risico’s nemen. De honden sliepen het ’s nachts ook voor onze deur. Bij ons in de boom zaten kleine aapjes en vleermuizen. Aan dieren geen tekort in Afrika! We hebben ons geïnstalleerd en zijn naar het strand gelopen. We waren echt de enige vier blanken op een strand vol met donkere mensen. Wat een bekijks hadden we! Jongens die ons nariepen, meisjes die ons aanstaarden. De donkere mensen hier hebben trouwens geen handdoeken, zij liggen gewoon met spijkerbroek en alles in het zand, met 40 graden! Er is ook geen boulevard in Mozambique zoals we in Salou gewend zijn. Hier staan oude gebouwen langs het strand. Oude, rotte, leegstaande gebouwen uit de oorlog. Rond lunchtijd liepen we naar een klein restaurantje (het enige aan de boulevard) en moesten wat eten bestellen. In Mozambique wordt over het algemeen Portugees gesproken en geschreven. En dat kan ik niet lezen! Het woord ‘kip’ haalde ik eruit. Dus bestelde ik een kip van de grill, met traditionele rijst en groenten van Mozambique. Nou, de lekkerste kip die ik ooit gegeten heb! Dus misschien ben ik echt geen ‘farmer’ meer als ik thuiskom! De mensen in het restaurant waren echt heel aardig, want ja, we zijn blank en hebben geld. (Valt ook wel mee hoor!)
Toen we terugliepen naar onze handdoeken, kwam er een jongen aanlopen met onze handdoeken. Hij liep ons tegemoet en zei dat ze handdoeken hadden proberen te stelen maar hij wist dat ze van ‘de blanken’ waren, dus had hij ze snel gepakt. Hij had op ons gewacht om ons de handdoeken te geven, we kwamen pas na een uur terug, Nou, hoe lief! Hij vertelde dat het wel vaker gebeurde, maar hij het sneu zou hebben gevonden. We bedankten hem en liepen terug. Later kwam hij bij ons zitten en vertelde van alles over Mozambique en de buurt waar we zaten. Hier waren we veilig, maar we moesten niet meer dan 4 kilometer verder reizen. Nou, dat plan was dus van de baan! Hij zat een tijd bij ons, waarna we teruggingen om ons te douchen. In de badkamer lag een vriendje op ons te wachten, genaamd ‘kakkerlak’. En geen baby, nee, een reuze! Ook leuk! Ward moest weer in actie komen, hierna kon ik veilig douchen. We besloten het ’s avonds op de camping te eten. Het is ook geen camping zoals we dit bij ons kennen! Nee, er is een klein barretje van hout met een paar drankjes en een paar hapjes en verder is alles zand. Maar dit kan het plezier niet bederven, want we zitten wel met onze dikke reet in Mozambique!
Het ’s avonds hebben we buiten naar de sterrenhemel gekeken, want zoveel sterren heb ik nog nooit in mijn hele leven bij elkaar gezien! We zaten met z’n zevenen (wij en onze drie honden natuurlijk) tot ’s avonds laat. Hierna zijn we naar bed gegaan. Ik heb m’n klamboe zorgvuldig opgehangen, want ik had geen zin in nog meer van die ondefinieerbare bulten (thank you, Paula!!). Het ’s nachts heb ik weer eens slecht geslapen. We hadden hier wel lakens, maar die stonken een uur in de wind. We hadden een waaier wat kabaal maakte. En apen, vleermuizen en honden die ’s nachts ook niet stil zijn. Daarbij was het kwik weer eens gestegen tot een graadje of dertig, ook niet comfortabel. Maar dat hoort bij backpacken! En uiteindelijk stink je met z’n vieren, dus dat is ook geen ramp!

De volgende morgen besloten we weer terug te reizen naar Maputo, omdat ook hier niks is voor blanken en we zaten er niet op te wachten een onveilig gedeelte binnen te gaan.
De terugweg moest ik rijden. Heerlijk, cruisen door Mozambique, de prachtige natuur, de sloppenwijken, met CCR op de achtergrond (van papa geleerd!).
Zo halverwege ergens was ik een groter busje in aan het halen. Meteen bovenaan de berg zag ik dat de weg vrij was, en ging ik rechts rijden (hier in Afrika is het alles andersom!). Toen ik naar links ging rende een politie-agent de weg op en moest ik stoppen. Ik kreeg het even spaans benauwd, mocht ik daar niet inhalen dan?! Ik keek nog even gauw, jawel, dat mocht wel. Want als je iets moet doen in Mozambique, dan is het ‘aan de regels houden’. Want alles is corrupt daar en daarbij moet je alles handje contantje betalen. Daar kwamen we nu achter! De aardige politie-agent zei dat ik 74 km/u had gereden waar ik 60 mocht. Ik vond het een beetje vreemd, maar goed, zij hadden een laserapparaat uit de jaren ‘toebak’. Hij zei dat ik meteen 1000 Metical moest betalen (25 euro). Ik stond met mijn rijbewijs en hij vertelde dat het geen rijbewijs was. Slimmerik! Ik legde uit dat het Nederlands was. Hij vroeg me allemaal dingen. Eerst m’n vaders naam. Die kon hij nog gewoon overschrijven van mijn rijbewijs. Toen mijn moedersnaam. Ik begon te spellen en bij de ‘A’ hield hij het al voor gezien. Het boeide hem niet. We verzamelden ons geld en hadden 710 Metical. Dat was te weinig. Hij bleef aandringen over meer geld. Ik vertelde dat we niks meer hadden en moesten pinnen. Oké dan, 710 was ook genoeg. De tweede auto (ook met een Zuid-Afrikaans kenteken) werd aan de kant gehouden en die had ook 74 gereden. Terwijl die tweede politie-agent (naar mijn idee) niet eens aan het laseren was. Toen ik in de auto zat, hadden we het erover. Een beetje raar dat twee dezelfde auto’s dezelfde snelheid hadden gereden. En daarbij, hij kon mij niet eens gelaserd hebben, want ik reed aan de rechterkant naast de bus terwijl hun links van de bus stonden. Beetje raar toch?! We konden hier uiteindelijk nog om lachen, we hadden te maken gehad met de corrupte politie. In Maputo aangekomen bezochten we een marktje met echte spullen uit Mozambique. Altijd leuk voor de dames! Ik kon weer eens pingelen en we kochten allemaal wat souvenirs. Hierna reden we door een iets minder veilig gedeelte naar Maputo Backpackers naast het strand. Hier kregen we een kamer met drie andere meisjes. We installeerden onze spullen en gingen een biertje drinken op het geïmproviseerde terras. Het zoontje van de eigenaresse had ons al snel geschoten en kwam met ons spelen. Na het biertje gingen we langs het strand lopen, het jongetje volgde ons. Mijn vriendschap was geboren. Hij moest aan mijn handje en vertelde me van alles in het Portugees. Ik probeerde hem te verstaan, maar het was een beetje onbegonnen werk. Het mocht de pret er niet om drukken. We zochten schelpen samen en zagen wel 20 kwallen. En die zijn groot in Mozambique! Na een uur wandelen, keerden we terug naar het hostel. We douchten ons en wilden hierna wat gaan eten. Tijdens het douchen had Ward al eens geïnformeerd naar tours die er morgen (zondag) door ons gedaan konden worden). De eigenaresse vertelde ons dat ze Steve ging bellen, die regelde tours. Toen we na het douchen beneden kwamen zat Steve er. We praatten wat en het bleek dat er voor ons geen tours waren. Want er was een mooie naar het Inhaca-island, maar die kwamen soms niet dezelfde dag terug, maar dagen later. Wij konden dat risico niet nemen, want we moesten dinsdag weer werken. Dus dan hield het op. Verder was er niet veel. Voor ons haaien- of dolfijnenzwemmen moesten we naar Tofo, en in Tofo kom je alleen met een 4x4 (die we niet hadden). Daarbij kostte dat rond de 200 euro, erg prijzig! Maar goed, we hoefden er niet over na te denken, want we konden toch niet tot de locatie komen. Hij stelde voor om de zondag met ons te gaan wandelen door Maputo. Nou, we hadden Maputo al zes keer helemaal met een auto doorgecrosst, maar misschien is het ook wel leuk om te wandelen en daarbij was het veilig om met hem te gaan! Dus oké…
We vertelden hem dat we nu eerst iets gingen eten en hem erna weer zouden zien.
Hij vertelde ons een leuk restaurantje, ongeveer 5 minuten rijden aan de linkerkant. Nou, het was donker en voor zo’n stukje ga je niet al je spullen meenemen. Want het gevaar om overvallen te worden is aanwezig!
Ik ging in de auto zitten met m’n tas om en daar de riem overheen. Onderweg wilde ik wat foto’s maken van Maputo, dus deed ik mijn riem los om het fototoestel te pakken en wilde de riem weer vastklikken. De riem klikte niet, dus hield ik hem vast bij het punt waar je hem vast moest klikken. Na 100 meter ongeveer werden we aan de kant gezet door een bakkie vol met politie-agenten. 12 zaten in het bakkie en twee in de cabine. Eentje kwam meteen mijn kant opgelopen en zei dat ik mijn riem niet omhad. Nee, dat klopte, want hij had ons gebaard te stoppen en uit te stappen, dus had ik mijn riem al los gelaten. Nou, dat was een boete waard vond hij. Ward moest zijn rijbewijs laten zien. Dat had hij thuis gelaten, voor dit stukje. De politie-agent vroeg ons of we wisten hoeveel de boete was. Nou? 3000 Metical (75 euro). Jaa daag! Echt waar. De politie-agent was niet gecharmeerd van mij, want opeens boog hij zich in de auto, keek me strak aan en wees met zijn vinger ongeveer in mijn oog terwijl hij in één of andere zelfbedachte taal scheldde. En nu? Want nogmaals hadden we niet zoveel geld bij ons, dachten we. Uiteindelijk berekende Ricky en ik snel dat we wel aan het bedrag kwamen, maar als die ander corrupte politie-agent eerder op de dag genoegen nam met minder, misschien deze ook wel. Ik gaf hem eerst 700 Metical, die meteen in zijn broekzak verdwenen, maar hij wilde meer. Ik gaf met nog eens 1300 Metical, maar ook dit was niet genoeg. We deden net alsof we goed aan het zoeken waren en nog eens 500 vonden. Dus dit gaven we hem nog, toen gaf hij de hoop op. 2700 Metical had hij al van ons gekregen. Ondertussen waren er collega’s van hem naast hem komen staan. De rest van de bende stond compleet met kneppers en mitrellieur naast ons te wachten op het geld. Nou, meer dan net doen alsof we niet veel hadden, konden we niet. De politie-agent had al gedreigd dat als we niet betaalden, om ons mee te nemen naar het bureau en dan het daar wel met ons regelden. En mensen, in Mozambique gaat het nog op de ouderwetse manier met riemen en stokken! Dus ja, als je uiteindelijk denkt dat we ongeveer 68 euro hebben betaald om ons vieren vrij te kopen, is het niet veel! Bang was ik niet, geïrriteerd wel. Want ja, de politie moet je hier helpen, maar nee, in Mozambique is het de grootst georganiseerde criminele bende! Ze vertrokken met ons geld en wij maakten rechtsomkeer. Want we hadden niet genoeg meer om te gaan eten en ja, pinnen wilden we ook niet. Want het was donker. Bij terugkomst vroeg Steve wat we snel terug waren. We legden hem het verhaal uit en vertelden dat het al de tweede keer op een dag was. Hij ergerde zich, want het normale beleid in Mozambique is dat ze met je mee naar huis moeten rijden om het rijbewijs op te halen. Je kan hooguit een boete krijgen van 100 Metical (2,50 euro), want in Mozambique zijn de boetes laag. Hadden we een bon gekregen? Nee! Dan heb je nu de politie gesponsord. Hij vroeg of we een nummerplaat hadden gezien? Nee! Want ze stonden met twaalven met wapens om ons heen, dan kijk je wel ergens anders naar! Hij zei dat het stom was. Nou, probeer jij maar eens anders te handelen in die situatie! In het hostel hadden ze niks meer te eten voor ons, dus we moesten wel gaan pinnen en eten. Hij stelde voor om met ons mee te gaan, dan was het pinnen tenminste veilig. Wat lief! Dus Steve ging met ons op weg, we pinden en we gingen naar het leuke restaurantje. Ik dacht er eigenlijk verder niet meer bij na, mijn drie reisgenoten hadden al beslist om de volgende dag naar huis te gaan. Zij vonden het niet meer leuk. Nee, het is inderdaad niet eerlijk, maar we wisten dat dit kon gebeuren in een land als dit. En het is ons gebeurd. Maar goed, we hebben kennis gemaakt met de cultuur van een land! En uiteindelijk is ons veel meer ellende bespaard gekregen (denk ik!). Dus we kunnen er lang en breed over praten, maar gebeurd is gebeurd. Het zij zo.
We zaten in een restaurantje boven de zee en hebben heerlijk gegeten met muziek uit Mozambique op de achtergrond. Ik was in mijn nopjes! Steve vertelde veel over het verleden en het volk van Mozambique, wat ik altijd interessant vind. Het ’s avonds reden we terug en na 1 kilometer werden we weer aangehouden bij een algemene controle. Die politie-agent zag eruit alsof hij zelf het meeste van iedereen gestolen had. En Steve ging daar het verhaal aan vertellen. Nou, het interesseerde hem geen moer! We mochten doorrijden, want Steve zat naast me op de bijrijdersstoel, toen we zo’n 200 meter verder wéér werden aangehouden. Weer controle. Steve vertelde dat we daarachter ook al waren aangehouden. Nou, dan mochten we door. Toen we bij het hostel waren, vertelde hij eerlijk, dat hij ook wel dacht, als hij niet bij ons was geweest, dan hadden we een probleem gehad. Dan hadden we bij de eerste stop al ons geld afgegeven en bij de tweede stop hadden we niks meer overgehad, dus tel uit je winst! Ach ja, we zijn er goed vanaf gekomen!

De volgende morgen belde Steve dat hij een uurtje verlaat was, waarop Ricky, Jenn en Ward naar huis wilden rijden. Omdat we bij de grens misschien ook weer een lange wachtrij voor ons hadden. Dus lieten we Steve een briefje achter en vertrokken maar. We ontbeten nog een keer in Maputo (wat ongeveer 1 euro kost) en gingen richting de grens. We hadden gezorgd dat we genoeg geld voor het visum en de auto bij ons hadden, want anders zaten we in Zuid-Afrika met Meticals. En daarbij is het toch te gek voor woorden dat je rekening moet houden met corrupte politie. Maar goed, we gedroegen ons onopvallend, tsjah, een nummerbord kun je nu eenmaal niet veranderen, en gingen op weg. Elke keer als we een bakkie zagen met politie-agenten erin, hielden we onze adem in. Hopen dat we niet aan de kant werden gezet en alle geld moesten inleveren. Gelukkig ging het goed tot de grens.
Bij de grens aan de kant van Mozambique renden meteen weer een paar jongens op ons af. We moesten hen 400 Metical geven voor de auto in te voeren. Dus gaven we de 400 Metical. Ward en Ricky gingen naar binnen, waar een ontzettend lange rij stond. De jongen bood weer aan om de rij te ontspringen. En dat deed hij. Ondertussen waren er Afrikanen die aan Ward en Ricky hadden gevraagd of alles wel goed was en dat ze er rekening mee moesten houden dat alles gratis was aan de kant van de Mozambique. Dus die jongen had nu een tientje gekregen die hij aan niemand hoefde te betalen. Maar goed, de rij was ontsprongen en de papieren waren geregeld. Terug bij de auto bleef de jongen aandringen om nog meer geld, want volgens hem had hij de 400 Metical wel aan iemand moeten betalen. Wij geloofden hem niet meer en vertelden hem dat ook niks zou krijgen! Hij stond een beetje verbaasd te kijken met z’n kameraden en wij maakten dat we weg kwamen.
Aan de kant van Zuid-Afrika moesten we weer in de rij gaan staan voor het Zuid-Afrikaans visum (ons doel!). Toen we in de rij stonden kwam een Portugees aan die vroeg of alles goed met ons was. Hij had het incident met de jongens gezien en vertelde ook dat je hier niemand iets moet betalen, dus dat we goed gehandeld hadden. Aardige mensen hier!
De mensen die werken aan de grens zijn allemaal even onvriendelijk en als je dan vraagt of je visum nu in orde is vertelt niemand je was.

Maar feit is, dat we een nieuw visum kregen en nu weer welkom zijn in Zuid-Afrika tot maar liefst 3 februari! Wat willen we nog meer… Misschien blijf ik hier dan wel tot die datum :).. Nee hoor!
Maar ons probleem is opgelost, na een groot avontuur! En dat had ik voor geen goud willen missen, ook als we geen problemen met het visum hadden gehad!

Hadden jullie je al zorgen gemaakt of waren jullie blij dat jullie eindelijk van me af waren?
Nou, tijdens de discussie over ons visum begon ik me voor het eerst, sinds ik hier ben, lichtelijk zorgen te maken. Tijdens onze aanhouding, heb ik me eigenlijk ook niet zoveel zorgen gemaakt. Want één ding is wel gebleken hier in Afrika. Alles zal altijd goed komen!

Tot de volgende ‘fax’ :)…
Kusjes!