A Way of Life.. My Ass!

Maandag zijn Jenn, Ricky en ik naar Hartbeespoort gegaan om voor iedereen souvenirs te kopen. We hadden een dikke beurs bij ons, maar we gingen ervan uit dat we ons de helft zouden besparen met pingelen! We begonnen samen op de Chameleonmarket, waar ik ook met mama ben geweest. Heel veel kraampjes onder één dak en alle verkopers willen je wat aansmeren. En het is natuurlijk allemaal ‘special price’ en echt ‘only for me’. Jaja..
We begonnen samen en naderhand gingen we ieder onze eigen weg. We wilden namelijk snel weg, omdat we nog een beetje huiswerk wilde maken. Na (toch nog) vijf uren rond te hebben getrampeld, hadden we met ons drieën de kofferbak vol liggen. Vervolgens zijn we nog naar een ander winkelcentrum gegaan om een cadeau voor onze Ward te kopen. Volgende week vertel ik wel wat, zou een beetje stom zijn om het nu op internet te zetten terwijl hij zondag pas jarig is :).. Maar hij vind het erg leuk, dat weten we zeker!
Ward had om half 5 al eens gesmst, want hij maakte zich toch wat zorgen waarom we nog niet terug waren. Uiteindelijk zaten we om half 7 in de auto en belde hem dat we zo thuis waren. Hij mocht de oven al aanzetten voor de frieten. Dus deed hij dat. Toen we thuiskwamen had hij drinken voor ons klaar gezet, de tafel gedekt en de oven stond aan met de frieten erin. Is dat niet lief? Totdat de oven een beetje verbrand ging ruiken. Dat was van de pizza’s van de vorige dag. Ricky’s pizza had ruzie gehad met die van Ward en die van Ricky was toen op de kop gevallen en alle kaas lag in de oven. Die hadden we zo goed mogelijk gepoetst, maar toch zaten er nog kleine stukjes in. Toen Ward de frieten in de oven had, begon de kaas opeens te branden. Dus jah, oven in de fik! We maakten de deur dicht en na een tijdje ging het vuur uit, maar goed. Geen eten vanavond. Dus zijn we maar weer eens even naar de Spur gereden om daar iets vandaan te toveren. Elk nadeel heb z’n voordeel!

Dinsdag mochten we weer op de Mobil Clinic. We kwamen aan en er waren ook weer drie andere Afrikaanse studenten. Hele aardige studenten. Het was warm, dus de Mobil stond mooi onder een boom, zo was het voor ons uit te houden. Ricky en ik moesten samenwerken met een Afrikaanse jongen en een Afrikaans meisje. En misschien omdat we al twee keer hadden gewerkt, ik weet het niet, maar zuster Ingrid liet ons met z’n vieren ‘aan de geng’. Zij was buiten en liet ons helemaal alleen alles doen. Ricky en ik hadden het snel door welk kind welke spuiten waar kreeg. We vonden het wel erg leuk om zo te werken. Er kwam een klein baby’tje van een week of 14 die we moesten inenten. De Afrikaanse jongen (de naam ben ik vergeten) en ik verzorgden het kindje. Eerst kreeg het ‘spuit in de bekkie’, tegen TBC. Soms zijn de kinderen helemaal in paniek als ze ons zien en huilen en schreeuwen ze alles bij elkaar. Van zuster Ingrid moeten we dan gewoon het hoofdje vastpakken de spuit meteen helemaal leegspuiten. Ik probeer het meestal eerst op een wat aardige manier. Dit kindje kon het erna wel verdragen en slikte het spul af. Vervolgens kreeg het drie spuitjes in de bovenbenen en toen begon het gegil weer. De kindertjes hier dragen geen luiers, maar soort handdoeken omgewikkeld die altijd worden uitgewassen, want geld voor luiers is er niet. Van de schrik begon het kindje te plassen, net niet over mij heen :).. Ik was al blij, want handschoenen heeft de Mobil Clinic niet! Daar hebben we ons in het begin zorgen over gemaakt, want ja, handschoenen leek ons wel een vereiste! Maar goed, in Afrika hebben ze gewoon de middelen niet en wij werken gewoon mee. Maar het mannetje was zo in paniek van de spuiten dat hij opeens de hele inhoud van wat hij die dag had gegeten en gedronken recht richting het plafond kotste. Nét niet over mijn Afrikaanse compagnon heen. Toen dat eenmaal gebeurd was, was het kindje stil. Dus dat zat hem al die tijd dwars. We poetsten het kindje en het opgepoetste kindje ging terug naar de moeder. Dat was ook eigenlijk het enige bijzondere van die dag. We werkten hard door en de dag ging snel om. Om 12.00u waren we al klaar, door het snelle werken waren alle patiënten geholpen. We gingen naar het winkelcentrum waar de dikke wintervesten in de uitverkoop waren. Want ja, hier wordt het zomer. Dus heb ik met Ricky nog twee vesten op de kop getikt en wat inkopen gedaan voor de suprises. Daarna zijn we naar huis gegaan en hebben we gekookt.

’s Avonds lag ik om 22.00u in bed, maar kon niet slapen, terwijl ik toch echt moe was. Ik ben nog drie keer opgestaan om spullen te pakken die op de keukentafel lagen, mijn beurs, telefoon en laptop. Ik viel pas na 23.00u in slaap. Om een uur of 01.00u werd ik wakker, omdat de honden van de buren weer eens aansloegen. Maar goed, die beesten slaan altijd om de haverklap aan. Ik keek op mijn telefoon hoe laat het was en hierna viel ik meteen weer in slaap. Tot 02.55u. Ik werd wakker van geluiden. Ik dacht dat onze huisbazin aan het rommelen was. Zij woont achter ons in wat eerst haar salon was. Nu slaapt ze soms daar met haar zoontjes. Ze heeft ook nog ergens anders een appartement en soms blijft ze daar. Er ligt nog een bouwval achter ons huis, daar zijn ze appartementen van aan het maken. Dus ik wist niet echt wat ik hoorde. We hebben sowieso maar enkel glas, dus alles dringt door tot de kamers. Maar toen ik goed luisterde hoorde ik dat iemand binnen was. Ik raakte helemaal in paniek. Want ik wist dat Ricky, Jenn of Ward niet ging spoken het ’s nachts. Of misschien ook wel?! Maar ik dacht meteen dat het foute boel was, waarom weet ik niet. Ik dacht na over wat ik moest doen, maar ik wist het niet. Ik heb een tijdje liggen luisteren en ik weet niet hoelang het duurde, maar opeens was het stil. Ik sprong op, pakte een broek en mijn waardevolle spullen van het bureau, want die lagen daar voor het grijpen. Met dat ik recht stond, snapte ik niet waarom ik het deed. Want wat als ze me zouden zien? Ik kon me toch beter slapende houden? Ik legde m’n spullen onder het kussen en bedacht me wat ik moest doen. We hebben een honkbalknuppel in huis, maar die stond in de huiskamer. Ik weet ook niet wat ik allemaal dacht. Mijn hart klopte zo hard en ik ademde zo hard dat ik dacht dat de inbrekers het konden horen. Ik scheet echt in mijn broek! Opeens ging vijf keer de deurbel. Ik verstijfde helemaal. Wat moet je dan doen? Ik heb nog een moment gedacht dat het de huisbazin was, om 03.00u ’s nachts! Die de sleutel was vergeten. Ja, die deur ging ik echt niet openmaken hoor! Die snapte toch ook wel dat niemand om die tijd de deur openmaakte. Ik bleef liggen, maar de bel bleef maar ringen. Opeens hoorde ik ons hek schuiven. Op ons hek staat elektriciteit, dus die krijg je eigenlijk helemaal niet open. Ik wist dat het weer mis was. Ik bedacht me om door m’n raam heen te springen, of toch niet? Ik kon geen kant op, want voor de ramen zit tralies. Ik kon alleen maar door één gedeelte springen, maar dan moest ik echt door het raam heen springen. Ik bedacht me nog dat het toch maar enkel glas was en alles was beter dan dat ze je zouden vinden. Toen begonnen mannen met zaklampen door m’n slaapkamerraam te schijnen. Ik was helemaal de weg kwijt. Pakte mijn telefoon en wilde Ward gaan bellen, hem zouden ze als eerste vinden. Toen hoorde ik dat onze achterdeur keihard ingetrapt werd en vrijwel daarna allemaal mensen op de gang. Dit was om 03.20u. Ze gingen bij Ricky de kamer op en toen moest ik actie ondernemen. Ik sprong op, trok m’n broek aan en wilde naar haar lopen. Toen werd bij mij de deur ingetrapt, schenen er zaklampen in m’n gezicht en zie je alleen maar automatische wapens. Eén van de mannen trok me de gang op. Toen zag ik dat het hele huis krioelde met politieagenten. Of ja, bij ons zou dat ME zijn geweest. Hij vroeg me of ik iets gemerkt had? Van een inbraak? Ja… Ik was zo doorgedraaid van dat half uur angst dat ik zelfs als eerste dacht; Ja mooi. Jullie roven eerst ons huis leeg en vervolgens maken jullie ons nog wakker ook! Corrupte politie.. Ik wist niet wat ik moest denken, ik was echt de weg kwijt. Ik liep de keuken in en daar stond het ook vol. Eén van de mannen zag uit alsof hij een leeuw ging vangen. Hij had een geweer dat de helft van mij was. Toen pas drong het tot me door wat er aan de hand was. Ik bekeek de mensen eens goed. Ze hadden allemaal een groot automatisch wapen in de hand, twee aan de riem en nog eens om ieder been twee. Waarom 7 geweren als je maar twee handen hebt?! Citaat van papa Eggen (die ik natuurlijk meteen met z'n slanke kont uit bed heb gebeld): 'Dan weet je hoe hoog en serieus de criminaliteit bij jou is!'
Nou ja, we waren nu in ieder geval veilig. Ik probeerde te schakelen en te kijken wat allemaal weg was. Ward’s laptop, paspoort, fotocamera, gps, Jennifer’s Ipod en onze internetstick. Die hebben een mooie buit gehad! De huisbazin hadden ze nog niet wakker gemaakt, dus dat deden wij maar. Die sprong in haar kleren en kwam er meteen aan. Zij belde haar vader, die ook gelijk kwam. De vader van onze huisbazin is altijd aan het huis aan het werken en heeft ook alle beveiligingssystemen gemaakt. De mannen doorzochten het huis en kwamen erna allemaal bij elkaar in de keuken. Zoveel had ik er nog nooit bij elkaar gezien! En zoveel politie-auto’s heb ik nog nooit voor m’n deur gehad! De tuin werd doorzocht en alles krioelde met politie-agenten. Ze maakten de poort nog even, want die hadden ze met man en macht opengetrokken. Ik weet niet hoe, maar hij stond een stuk open. De ‘chief’ (inspecteur) van het korps zag dat het huis verder veilig was en kreeg een nieuwe oproep. Hij stuurde de helft naar die nieuwe oproep en een tijdje later vertrok de rest ook. Wij bleven met de inspecteur achter en nog een politie-agent. In Zuid-Afrika hangen ze ’s nachts pamfletten op met wat er de volgende dag in de krant staat. De jongen die dat deed had gezien dat er jongens hier in aan het breken waren. Hij had aan de zijkant van het huis een stoel onder het raam zien staan en zag mannen naar binnen klimmen. Toen is hij naar het tankstation gerend (bij gebrek aan mobiele telefoon) en daar belden ze de politie. Die waren meteen ter plaatse en hebben voor ons huis een paar minuten staan te wachten op versterking van collega’s. Want, vertelde de inspecteur, ze weten nooit wat ze aantreffen. Meestal is dat een bloedbad. En daarbij weten ze niet of de inbrekers nog binnen zijn en áls ze binnen zijn, wat die doen als ze politie zien. Meestal zijn het bendes van illegale Nigerianen vertelde hij. En die hebben niks te verliezen. Die breken in en als jij ze ziet, zullen ze je omleggen of wat dan ook, omdat je hun gezicht hebt gezien. Dus je slapende houden was het beste. Dat snapte ik achteraf ook wel, maar op het moment zelf wist ik het echt niet! Ik dacht, toen ik de zaklampen zag en de deur hoorde, dat mijn laatste minuten hadden geslagen. Want welke inbreker komt met zoveel geweld binnen? Dan willen ze ook alles van je hebben. En die seconden duurde lang! Gelukkig was het achteraf de politie, maar op dat moment weet je zeker dat het de inbrekers zijn die terug komen, omdat ze niet tevreden zijn met hun buit. Die angst, op dat moment, heb ik nog nooit gehad. Nu weet ik wat angst is! En als je angst hebt, weet je niet wat je moet doen en kun je niet schakelen dat je slapende houden de beste oplossing is. Hij vertelde hele verhalen over hun team en dat ze de meest verschrikkelijke dingen hadden gezien en daarom ook hadden gewacht op versterking buiten de poort. Dat was een risico geweest, maar ze konden niet maar met 4 mannen naar binnen komen. Ik had onderhand al koffie gezet voor iedereen en wilde per se een sigaret hebben. Maar ook die waren gestolen (slimme inbrekers, he mama :)).. Dus kregen Ward en ik de twee laatste sigaretten van de inspecteur. Ze zijn dik anderhalf uur gebleven en er is aangifte gedaan van alles. Achteraf bleek ook dat de inbrekers echt naast Ward hebben gestaan, want daar hebben ze zijn spullen vandaan gehaald. Al onze spullen liggen namelijk op onze kamer in een kast. Ward heeft geen kast en het ligt bij hem op de grond. Die hadden ze dus geschoten. Uiteindelijk zijn ze binnen gekomen door over ons hek heen te klimmen (met pinnen die zo scherp zijn dat ze door je voeten heen steken), daar hebben ze een deken overheen gelegd. Vervolgens hebben ze het keukenraampje open gemaakt, daar de beveiliging (een soort hekwerk voor de opening) los geschroefd en daarna op een tuinstoel naar binnen geklommen. Dat is wat ik waarschijnlijk heb gehoord, want de schroefjes zijn in de wasbak gevallen, wat best een geluid maakt. De inspecteur vertelde dat het professionals waren geweest. Want ze hadden de deken bij zich en het gereedschap om in te breken. Hij zei dat hij zich op het ergste had voorbereidt, zo gaan de overvallen hier nou eenmaal. Wij schrokken er wel van, maar hij vertelde dat hij blij was toen hij zag dat we nog allemaal reageerde en verder niemand in het huis was. Des (onze huisbazin) en haar vader waren ook nog steeds over de vloer en liepen zich te bedenken hoe alles gegaan kon zijn. Ik ging naar buiten en de vader pakte me heel lief vast en knuffelde me. Vroeg of alles goed was. Ja, nu wel! Hij kon zich namelijk voorstellen dat het voor studenten als ons moeilijk was, omdat het niet de gang van zaken in Nederland was. Ik vertelde hem dat als dit in ‘Achter de Heggen’ was gebeurt er waarschijnlijk een week over gepraat werd. Dat hij een uitzondering was. Hij kon het zich niet voorstellen. Hij vertelde dat hij voor Des en zijn andere zoon alle beveiligingsystemen had gemaakt en zelf met een pistool onder zijn kussen sliep. Ook sloot hij de kamerdeur af. Want dan had hij tijd om zijn pistool te pakken. Hij vroeg of wij onze slaapkamerdeuren niet afsloten. Nee, de sloten werken niet. En daarbij voel ik me dan ook niet veilig, want voor hetzelfde geld komen ze bij mij door het raam naar binnen en dan zit ik ook in de val. Toen de politie, Des en haar vader vertrokken waren, was het al bijna licht. Maar toch zat bij mij de schrik er goed in. Ik moest mijn ouders even bellen, het was een uur of 4 in Nederland toen. Mijn lieve papa dacht dat ik teveel gedronken had en even stom wilde praten (was ook mijn eigen schuld, want dat had ik pas geleden nog eens gedaan). Ik verzocht hem terug te bellen en vertelde dat alles in orde was. Toen ze belde kon ik wel janken, toen pas kwam de spanning bij mij eruit. Ik vond het verschrikkelijk en wilde op dat moment niks liever dan lekker in mijn eigen bedje, in mijn eigen huisje bij mijn eigen pappie, mammie en broertje liggen. Wat had ik het gehad hier! Ik belde een tijdje met ze en toen was ik weer gerust. Ik zou toch niet naar huis willen, niet nu Zambia zo dichtbij is! En wat was de kans dat er twee keer in één week werd ingebroken? We hoefden tenslotte nog maar anderhalve week in dit huis.
Iedereen was erg lief voor ons, ook de dag erna, dat maakte veel goed. Ik ben niet meer gaan slapen, heb op de bank film gekeken, want het raam was nog steeds niet gemaakt en iedereen kon zo naar binnen. Rond een uur of half 8 stonden al twee rechercheurs aan de deur. Zij wilden alles eens bekijken. Ze liepen rond het huis, maar er waren nergens voetsporen te zien. Wij wisten toen nog niet dat ze via het hek waren geklommen, die vingerafdrukken zagen we later pas. Ook zij vertelden dat het waarschijnlijk professionals waren. Ze waren van moordzaken, waarom zij precies kwamen, weten we niet. Ze vertelden alleen dat bij een inbraak in Zuid-Afrika vaak mensen vermoord worden. Leuk om te weten! Ze zouden een vingerafdrukkenmannetje sturen, ze vertelde ons precies hoe die uitzag en welke kleur auto dat die had, omdat zij ook wel snapten dat we nu bang waren om alleen al de deur open te doen. De vader van Des kwam ’s morgens vroeg al om alles te repareren en ging nog extra beveiliging erbij maken. Hij is de hele dag bezig geweest. Jennifer en Ricky waren ’s morgens terug naar bed gegaan, Ward en ik waren waakhonden :).. Toen zij wakker waren, ging Ricky met Ward aangifte doen en kon ik naar bed. Ook al zat Jennifer in de kamer, ik vond het maar niks. Ik voelde me net zoals die nacht, gewoon echt bang! Ik weet nu wel wat echt bang zijn is..
De hele dag hadden we mensen over de vloer, het vingerafdrukkenmannetje kwam en de vader van Des en zijn zoon en schoonzoon maakten alles. Vóór het donker was alles klaar en dat stelde mij ook wel wat gerust. Er werd veel moeite gedaan ons gerust te stellen, omdat ze snapten dat wij het niet gewend waren. We belden onze lerares Rina, waarop zuster Ingrid ons weer belde om te vragen hoe het was. Ze vertelde dat ze het met haar man erover had gehad en het zo sneu had gevonden. We waren tenslotte kinderen, in Zuid-Afrika en dan moest dit gebeuren. Maar goed, volgens Rina, Ingrid, Des, haar vader, haar broer, haar vriend, de politie en recherche is dit; A WAY OF LIFE!
My ass..

Die avond hebben we ons zelf getrakteerd op een etentje bij de Spur. We zouden eigenlijk de donderdag naar Swaziland vertrekken, maar omdat het paspoort van Ward gestolen was, konden we nergens heen. Dus vonden we dat we wel een etentje verdiend hadden. Zo gezegd zo gedaan… De avond bleef verder rustig, maar we besloten bij elkaar te gaan slapen. Omdat we elk niet zo’n grote kamer hebben, deelden we ons op. Want we gingen het hek voor de slaapkamers toch maar dicht maken en Ward ligt in zijn eigen kamer aan de andere kant. Dat vonden we alle vier niks, we moesten wel alle vier aan één kant van het hek slapen. Dus Jenn verhuisde naar Ricky en Ward trok bij mij in. Die eerste nacht heb ik helemaal niks geslapen. Ik sliep heel licht en schrok van elk geluid. Maar echt een schrik zodat m’n hele lijf schudde en ik bijna schreeuwde. De schrik zat er goed in. Maar goed.. We kunnen lang en breed lullen, maar we hebben kennis gemaakt met dit deel van de Zuid-Afrikaanse cultuur en het had veel slechter kunnen aflopen! dus niet zeuren..

De donderdag is Jennifer aangifte gaan doen van haar Ipod, de woensdag hadden we pas ontdekt dat die weg was. Ricky en ik bleven thuis en ik ging ’s middags naar bed van de hoofdpijn. Te weinig slaap..
Die dag hebben we niks bijzonders gedaan, eigenlijk was ieder van ons nog een beetje ‘uit z’n huisje’.

Die nacht sliep ik weer niet, terwijl ik toch de vrijdag vroeg op moest om naar Pilanusberg te gaan. Jennifer, Ricky en ik zijn dagenlang bezig geweest met huiswerk maken en we hadden het helemaal af. Want we zouden naar Swaziland vertrekken en daar gingen we geen huiswerk maken. Dus nu hadden we wel genoeg vrije tijd. We besloten vrijdag naar Pilanusberg te gaan om de leeuw, luipaard, olifant en neushoorn te gaan zoeken. We zochten de hele dag, maar vonden alleen de neushoorn. Het was die dag bijna 40 graden, dus veel te warm voor de dieren. Maar goed, wij hebben een gezellige dag gehad en daar gaat het om! We zijn nu bezig met de dagen om te krijgen, want we hebben allemaal last van heimwee.

Nu is het zaterdag en vandaag zijn we niks aan het doen. Wat muziek luisteren, huiswerk maken. We hebben net de hele kamer versierd voor Ward, want die is jarig morgen.
Dat had ik in mijn vorige verhaal ook al vertelt. Jullie moeten hem allemaal even proficiat wensen! Het is zijn kinderfeestje morgen en hij wilt gaan zwemmen. Dus gaan we dat doen. En maandag gaan we naar een pretpark in Johannesburg, dus het gaat helemaal goed komen! Dinsdag en woensdag moeten we werken, donderdag worden we meegenomen naar een privéziekenhuis en vrijdag gaan we de laatste souvenirs kopen. Dan komt onze Nederlandse leraar voor pakjesavond zaterdag en zondag vertrekken we al naar Zambia.
Dus volgende week zal ik nog een verhaal plaatsen en dan hoop ik dat ik in Zambia internet heb om door te schrijven.
En na mijn twee weken Zambia is het afgelopen met de verhaaltjes, want dan ben ik weer terug in onze koude kikkerlandje (wat ik eigenlijk ook wel fijn vind).

Zuid-Afrika is een land naar mijn hart, maar ik mis alle lieve en gezellige Nederlanders!
En daarbij is er nu waarschijnlijk niemand in de buurt die jullie de oren van het hoofd afkletst, dus ook in Nederland heb ik een plicht te vervullen :)…

Tot snel allemaal!