Lente in Afrika

Hooooiii..

Ja, als eerste even dit. Het is nu lente in Afrika. Maar deze week hebben we toch slecht weer gehad! Het heeft drie dagen achter elkaar geregend en het was koud! Koud is hier een graad of 18! Wij wisten niet wat ons overkwam. Ik had constant een t-shirt, trui en vest aan en ik rilde van de kou! We hebben geen verwarming in huis, want ja, dit is afrika. Dus als het buiten ('s avonds) 12 graden is, dan is het binnen ook een graad of 16. En dat is koud! Dus ik hou m'n hart vast voor 22 december. Als ik thuis ga komen van 45 graden in een paar graden in ons mooie Nederland, lekker! Maar het heeft ook wel z'n charmes denk ik. Het is dus in ieder geval mogelijk dat het in Afrika een paar dagen achter elkaar regent en koud is! Nou goed, ik had al wat heimwee en volgens mij begon het daarom ook te regenen. Gaf mij toch een beetje het gevoel dat ik in het regenachtige Nederland zat :-)..

Dinsdag 17 november zijn we begonnen aan ons werk op de Mobil Clinic. Om half 8 waren we op de TUT (kwart voor 8 moesten we aanwezig zijn). We werden begroet door zuster Ingrid die vroeg wat we vandaag kwamen doen (het zal toch niet he?!?!). Ze had niet op ons gerekend. We hoorde dat ze Rina belde, paar kantoortjes verder, alleen verstonden we haar niet. Rina kwam aanlopen en wilde alles horen over ons visumverhaal. Volgens mij was het verder geen probleem dat we mee wilde, want we mochten gewoon mee. Ze waren blij dat alle problemen zo ver van de baan af waren. We moesten op een paar stoelen plaats nemen en wachten totdat we zouden vertrekken. Na een kwartier liepen we naar buiten en zagen we de Mobil Clinic staan. De Mobil Clinic is dus echt een kleine camper, die naar onbereikbare dorpjes rijdt, met ontzettend arme mensen. Ingrid vertelde dat er al sinds juni problemen waren met één van de twee campers, dus pakte we nu de andere. We wachtten een tijdje op de tweede zuster (waarvan ik de naam niet meer weet) en toen we wilde vertrekken gaf het nog wat problemen. De camper startte niet. De technische dienst kwam en vertelde dat er iets met de accu was. De andere konden we ook niet pakken, want die was ook kapot (al sinds juni :)).. Dus we moesten deze wel pakken. Ook was de tank hartstikke leeg, maar dan ook echt leeg! Zo leeg dat we onder begeleiding van de technische dienst naar het dichtstbijzijnde tankstation moesten. Wij moesten trouwens met onze Chico erachter aanrijden, want in de camper zelf is geen plaats om te zitten. Bij het tankstation duurde het weer uren omdat er iets mis was.
Kunnen jullie je dat voorstellen, in Nederland zou zoiets allang geregeld zijn. Als één camper al kapot is van juni was die sowieso allang gemaakt. En als al een tijd bekend is dat die andere ook kuren heeft, dan stond de technische dienst daar al dagen aan te ‘kloemelen’, want iedereen weet dat de Mobil Clinic dinsdag en woensdag ‘uit’ moet, mensen hebben nou eenmaal zorg nodig. Maar in Afrika hoeft dat niet. Daarbij heeft de laatste die hem gebuikt heeft, de camper hartstikke leeg gereden en parkeert hem ook zo. Fijn geregeld! Nou goed, het komt erop neer dat we ongeveer rond 09.00u vanaf het tankstation vertrokken en op weg waren, zo’n anderhalf uur later.
Zo krijgen we de tijd wel om :)…
We reden eerst naar Rosslyn, daar ligt een kliniek die medicijnen (vaccins, de prikpil en de orale pil) sponsort voor de community’s. We werden voorgesteld aan de aardige witte zuster die wasmanden vol spullen aan ons overhandigde. We brachten ze terug naar de camper, laadde het in en wilden weer vertrekken. Wij zaten in onze Chico en hoorde al dat de camper weer problemen had. De twee zwarte zusters hadden het niet meer en schoten in de slappe lach. Dit was mooi! Nu stonden we op de parkeerplaats. We moesten de Mobil Clinic gaan duwen! Mensen, wij moesten een ziekenhuis duwen :)…
Twee werkmannen in een ‘bakkie’ keken een beetje raar. Wij duwden als een gek, maar er was geen beweging in te krijgen. Zuster Ingrid stapte uit en zei dat zij dat helemaal niet kon. De aardige zwarte meneren kwamen uit het ‘bakkie’ en één nam plaats achter het stuur. Wij gingen allemaal duwen. De zusters vonden het geweldig en vroegen of we geen foto’s konden nemen. Dus Ricky filmde het moment even! De camper gromde wat en wilde toen weer, dus konden we op weg. We reden nog een heel stuk en kwamen aan in Ga-Rankuwa, een sloppenwijk. We moesten met Chico de onverharde weg op en werden van alle kanten aangestaard. Want wat moesten die blanken hier in de sloppenwijk?
Nou, wij komen proberen te helpen :)… We zagen al waar we moesten staan met de Mobil Clinic, want er stonden zeker 30 vrouwen met kinderen te wachten. Toen werd ons duidelijk, dat dit vooral voor kinderen was. We kregen later ook de uitleg dat ze alleen maar baby’s deden vaccineren, lichamelijk onderzoeken en de pil uitdelen. Verder niks. Ward was in zijn nopjes (NOT!). Er waren nog vijf meisjes, community-promoters. Zij deden in principe de intake met de moeders, vervolgens kwamen de moeders met de baby’s de wagen in om geholpen te worden. De camper was te klein voor ons vieren, dus we moesten ons splitsen in tweetallen. De andere twee moesten dan maar even in de auto wachten. Niet de ideale oplossing, maar mijn pret mocht het niet drukken. Ik heb altijd gedacht dat ik baby’s nooit zou kunnen inenten. Nou, dat kan ik wel :).. Met de kleintjes heb ik geen moeite, die zijn zich niet echt bewust van wat er gebeurt. Maar vanaf de 18 maanden wordt het voor mij wat moeilijker. Die kinderen horen de andere al huilen als ze buiten in de rij staan. Zij weten wat hun te wachten staat. En dat vind ik minder. Maar goed, we laten ons niet kennen :).. Het hoort erbij. Het mindere is voor mij, dat de moeders geen Afrikaans of Engels spreken, maar hun eigen ‘zwarte taal’. Ze zijn voor het merendeel niet opgeleid en werkloos. En nog steeds moeilijk voor mij is de positie van de vrouw. De vrouwen baren hier kinderen alsof het niks is. En dat alles puur om het feit dat de man geen condoom wil dragen. Als een vrouw dat vraagt, jaagt de man haar meestal weg. Sowieso hebben vrijwel alle mannen naast hun vrouw, nog een aantal vriendinnen. Dus de HIV is ook hier weer een groot probleem.
Ik vond het geweldig. Dit was precies zoals ik in gedachten had. Met een camper uit de jaren toebak, in een sloppenwijk. Je ziet dat de mensen er ontzettend arm zijn. Er staan wel een paar huisjes van baksteen (gefinancierd door de overheid), maar het merendeel is golfplaat. Maar als je ziet wat die mensen kunnen maken van golfplaat, zo creatief! Er staan complete huizen met aanbouw, kapsalons, winkels.. Niet te geloven!
Terwijl Ricky en ik in de auto zaten te wachten, zagen we dat het afdak gesloopt werd. Wij vroegen ons nog af waarom, want het was wel handig. De vrouwen kunnen hier onder wachten, want ook in Afrika regent het wel eens.
Rond een uur of 3 waren we klaar en mochten we gaan.


Woensdag 18 november gingen we weer naar Ga-Rankuwa. Vandaag waren er nog eens vier Afrikaanse studenten, dus er was ons gisteren al vertelt dat we waarschijnlijk niet heel veel konden doen. We vertrokken zelf met de auto naar Ga-Rankuwa, 30 kilometer verder als Queenswood. Ik sta er nog steeds van versteld hoe arm het een kattensprong verder kan zijn. Ward dacht de weg te weten, dus reden we zonder TomTom. Na een kilometer of 20, was ook Ward de weg kwijt, dus zetten we de TomTom maar aan. 10 minuten te laat kwamen we aan op onze werkplek. De Mobil was er nog niet, die kwam vlak na ons. Dus ook zei waren weer verlaat. De Mobil van gisteren had de zusters in de steek gelaten, dus hadden ze nu die andere moeten pakken, wat al van juni kapot was maar gisteren toch hals over kop gemaakt was omdat de tweede ook kuren begon te krijgen. Er stonden vandaag maar weinig vrouwen, het merendeel was gisteren al geweest en het weer was niet echt geweldig. Ook in Afrika regent het wel eens! We waren met 15 man personeel en er waren op dit moment maar 10 vrouwen. Dit beloofde wat! We installeerden alles en het spreekuur kon beginnen. We mochten maar met één iemand in de camper, anders was het te krap. Jennifer begon en kwam er al snel achter dat de zwarte studenten haar niks lieten doen. Hierna gingen Ward en ik (stiekem he :)), toch met z’n tweeën naar binnen. Ik werken, Ward kijken :).. Opnieuw injecteerde ik baby’s en vrouwen voor de pil. Wij leren tijdens onze opleiding, dat je ontzettend voorzichtig moet zijn met je injectienaalden. Je hebt ten alle tijden je beschermhoes erop (mits je niet injecteert natuurlijk!) en let altijd op wat je aan het doen bent. In Afrika hoeft dat niet. De studenten trokken de spuiten op, lieten de beschermhoes voor wat het was en zwaaide wat in het wilde weg met de spuit. Dus één van de twee studenten had binnen 15 minuten twee prikaccidenten. Ter vergelijking: er zijn verpleegkundigen die in jaren geen één hebben! En dat willen we ook zo houden! En dan denk ik.. Met het bekende HIV-virus, ben je toch zeker voorzichtig. Maar blijkbaar hoeft het niet! Voor de verpleegkundigen onder ons: een intramusculaire spuit hoeft niet te worden opgetrokken ter controle zodra die geïnjecteerd is en darten hoeft hier ook niet! Je zet de naald op de huid en duwt dan flink. En misschien klinkt het stom, maar de donkere huid is net wat stugger dan de blanke huid. Dus je kunt je voorstellen dat het even pijn doet! Maar goed… Steeds meer kinderen kwamen binnen voor een injectie en natuurlijk huilde sommige. Op een gegeven moment ging er een meisje van ongeveer 3 jaar tegenover Ward staan. De moeder deed het truitje uit. Zij moest een injectie links en rechts krijgen. Hier in Afrika doen ze je dan tegelijk prikken. En elke kant staat een zuster die op hetzelfde moment de spuit naar binnen duwen. Het meisje verrekte geen spier! Deed haar truitje weer aan en wandelde naar buiten. Stoer toch!! Zo hebben we er nog wel een paar gezien. De donkere kindjes kunnen veel hebben hier. Vandaag waren we al rond een uur of 12 klaar, aangezien het weer zo slecht was dat er geen moeders meer waren. Er stonden er trouwens wel nog ingepland, maar de meeste komen gewoon niet opdagen met de kinderen als het weer te slecht is. Tsjah, je moet keuzes maken he.. De inentingen van je kindje of het weer!
We praatten wat met een Afrikaanse studente die bij ons in de klas zit. Zij vertelde dat de Mobil ruzie heeft met de gemeenschap daar. De mannen willen niet meer dat de Mobil komt, dus daarom hebben ze dat afdakje gisteren afgebroken. Ze gaan er een Shabeen van maken (lokale pub). En ja de vrouwen, die hebben niks te willen. Dus het drinken gaat voor de gezondheid van een gemeenschap. Op de vraag wáárom de mannen het niet wilde hebben, kon ze me geen antwoord geven. Ze zei alleen dat de ruzie allang aan de gang was.
We reden naar huis en toen we op de grote weg kwamen, stond er politie. We werden aangehouden. Alle vier dachten we alweer even ‘Nee he!’, maar selectie op nummerbord zou een beetje vreemd zijn, want we hebben een Zuid-Afrikaans nummerbord. De aardige politie-agent liep een rondje rond de auto, vroeg het rijbewijs van Ward en we konden doorrijden. Het was gewoon algemene controle. Maar goed, door de politie in Mozambique, waren we ook niet meer zo zeker van de politie in ons warme thuisland.
Helaas hoeven we maar twee dagen in de week te werken, dus zo héél véél te vertellen is er niet over twee dagen :)..

Over warm gesproken, deze dinsdag en woensdag, waren de koudste dagen van het jaar. wij vonden het dinsdag al echt fris, maar we dachten dat het kwam omdat we met de Mobil op een open plek stonden met veel wind. Het heeft toen nog eens flink gestormd (en in Afrika is flink: FLINK) de nacht van dinsdag op woensdag en woensdag was het dan ook echt ijskoud. Op de radio zeiden ze die morgen al dat het één van de koudste dagen van het jaar ging worden, namelijk 18 graden. Mijn god, wat een kou! Dat ben ik niet meer gewend, dus ik hou me vast voor Nederland. En Zambia.. Want toen we in Mozambique waren, steeg het kwik boven de 40 graden uit. Helemaal niks voor mij! Die dag toen we van Xai-Xai terugreden naar Maputo, zijn we als eerste bij een marktje gestopt. Die morgen hadden we goed ontbeten en in de auto had ik ook al aardig wat gedronken. ik had in ieder geval nergens last van. Maar van het één op het andere moment werd het me zwart voor de ogen. Ik kreeg in één klap honger, gelukkig had ik nog een flesje water bij me. Het zweet gutste gewoon van m’n kop af. Jennifer en Ricky die stonden aan de andere kant van het marktje en Ward was blijven hangen bij een souvenir die hij wilde hebben. Ik was doorgelopen en had gezegd dat we moesten gaan. Maar niemand had het eigenlijk door. Ik voelde me langzaam een beetje scheef lopen en ik kon alleen maar denken ‘als ik nu maar niet omkiep’. Dan denken die mensen ook ‘jeeeej, weer een tas’. Dus ik wilde terug naar Ward lopen, maar dat was vol in de zon. Ik moest echt even gaan zitten. Een verkoper zag dat ik niet zo lekker was en kwam vragen of ik wilde zitten. Ja, graag! Hij zij dat ik in zijn stoel mocht zitten bij het verkopersgedeelte. Het maakt me niet uit waar, als het maar in de schaduw is! Ik was aan het zoeken naar een stoel, toen de aardige meneer mij op de grond wees. Er lag een stuk karton in de goot. ‘My chair’.. Tuurlijk Tessa! Eén momentje had ik echt gehoopt op een stoel, maar ik had kunnen weten dat dat niet kon. De meneer was in ieder geval heel lief. Bespaarde mij z’n verkoperspraatjes en vroeg om de paar minuten hoe het ging. Na 10 minuten kwamen mijn reisgenoten aangenomen die mij een beetje bleek aantroffen. Wij gingen ergens zitten en ik dronk zoveel mogelijk Fanta en at repen chocolade (is niet zo heel erg hoor :)).. Daarna ging het wel weer een beetje. Maar goed, ik ben een beetje afgedwaald. Wat ik wilde zeggen is dat het in Mozambique subtropisch is, maar in Zambia ook. En ik dacht toen ik in Mozambique zat; ‘Ah lekker, regen!’ Nee, dat hoef je niet lekker te vinden, want door regen of onweer koelt het in een subtropisch land niet af! Dus het blijft DAG en NACHT ongeveer dezelfde temperatuur. Jaa, ook als je probeert te slapen. En dat gaat nu eenmaal niet in 40 graden :)…

Onze volgende issue deze week was het ticket naar Zambia. Ton (onze Nederlandse contactpersoon) had ons altijd gezegd dat we voor een eurootje of 80 naar Zambia konden vliegen. Fijn bedrag, lijkt me zo! Maar ik was zelf gaan zoeken op internet en kwam alleen maar op ongekende bedragen van boven de 300 euro. Niet echt het budget van een student… Wij naar verschillende reisbureaus gegaan en ook daar gaven ze me die bedragen. Ik vond het wat minder, want ik had hier niet echt op gerekend. Maar ik moét en zal naar Zambia vertrekken! Dan maar duur… We hebben volgend weekend een trip naar Swaziland geboekt om daar mee te leven met de stammen voor een dag en een dag te raften. Dus, hadden we ons bedacht, dan moesten we dat maar niet doen en dan bespaarden we ons wat geld. Wat ik ontzettend jammer vind, want ik zag er echt naar uit om een hele dag mee te gaan leven met zo’n stam, eten vangen, eten maken, dansen. Maar goed…
Ik heb Ton en Sofie (een meisje in Zambia) gemaild om ook eens voor ons te gaan zoeken, omdat we het erg duur vonden. Binnen een paar uur had ik al een reactie terug dat december nu eenmaal een erg dure tijd was en zij het ook niet goedkoper konden vinden. Dus ging ik zelf nog maar eens zoeken. Ik kwam op Zambezi Airlines uit, en die lieve mensen boden mij een vliegticket aan van 140 euro! Waar hadden alle mensen gekeken dan? O ja, ze hadden voor ons de gunstige reistijden bekeken. Nou, voor 200 euro, neem ik genoegen met ongunstige reistijden! Dus ik heb Ton meteen gemaild dat ik deze gevonden had, met de tijden erbij en waar we dan het beste konden slapen. Ik kreeg terug dat het een goede vlucht was en slaapplaatsen waren makkelijk te vinden. Dus dat is geregeld! We hebben net de vliegtickets geboekt en vliegen op 6 december om half 6 ’s avonds naar Lusaka en op 20 december ’s morgens om 08.15u terug naar Johannesburg. Het is maar een korte vlucht van 2 uurtjes, dus dat valt allemaal reuze mee. Als het goed is gaan we allemaal verschillende dingen doen in Zambia. Ik ga in het ziekenhuisje werken met de kinderen, met een Landrover rond voor voedselpakketten en vaccins uit te delen, voorlichting geven over het hygienisch gebruik van water in de omringende dorpen en leuke dingen met de kinderen doen. Dus ik denk dat mijn twee weken daar omvliegen! Een groot deel van het sponsorgeld heb ik al overhandigd aan Ton, dit gaat ze besteden aan onderwijs voor de kinderen. Een klein deel van het sponsorgeld heb ik nog steeds en daar gaan we dingen voor kopen (fruit, groenten, brood etc.) en mama en papa en veel vriendjes van mijn lieve ouders hebben al spullen meegegeven. En echt leuke! Ik heb hier al een kast vol liggen met spullen, die allemaal mee naar Zambia worden genomen en daar worden uitgedeeld aan de bijna allerarmsten kindjes van de wereld. En geloof me, die gaan blij worden, door al jullie hulp! Dank je wel..!!!

Wij gaan nu nog twee dagen hard studeren, vervolgens twee dagen werken en dan toch naar Swaziland! Dus volgende week zal ik jullie vertellen hoe het leven met de stammen was :).. En o ja, zondag de 29e is Ward jarig, dus feliciteer hem vooral even op zijn Waarbenjij.nu. Je vindt hem onder ‘mijn reisvrienden’ hier links op mijn pagina. Dus we hebben ook nog een verjaardag in het verschiet! O ja, en we hebben lootjes getrokken, voor de 5e december, want we gaan hier gewoon ons favoriete Nederlandse feest vieren! Ik ga natuurlijk niet zeggen wie ik heb, want ik heb drie hele nieuwsgierige vrienden, die binnen het binnen no-time ontdekt zouden hebben, als ik het hier neerzet. Maar jullie mogen me wel even helpen, ik wil namelijk iets leuks knutselen. Ik heb hier niet veel middelen, plaats en tijd dus het moet snel klaar kunnen zijn :)… Dus kom maar op met die ideeën!!!!!!!!

Lieve Nederlandse vrienden,
Tot de volgende keer!

Doeiiii
Xxx