Mlungu in Soweto

Hallo lieve fans!

Woensdag hadden we onze eerste werkdag in de Laudium Community Health Clinic. Dit is een kliniek in een township, soort achterbuurt. In deze achterbuurt leven vooral Indische mensen, allemaal hindoe of moslim. Ook werd ons van tevoren vertelt dat de mannen het hier voor het zeggen hadden en het mogelijk kon zijn dat veel patiënten niet gecharmeerd zouden zijn van ons, blanken. Nou goed, ik zou het wel zien.
We werden om 7.00u verwacht op de Maternity Ward, waar vrouwen babietjes eruit schieten. Ik was totaal niet zenuwachtig, wist wel zeker dat ik toch zeker één bevalling gezien moest hebben. Natuurlijk wist niemand weer iets af van onze komst. Al vanaf de ingang werden we wat raar bekeken, zal onze kleur wel weer schuld zijn. We kregen de rapportage van een zwarte collega, die niet erg vrolijk keek. Ze keek nog minder vrolijk toen we zeiden dat we nog nooit een bevalling hadden gedaan. Wat kwamen we hier dan doen? Ja, weet ik niet, niet zelf bevallen in ieder geval. Dus lachten we leuk en zeiden we dat we hier natuurlijk wel veel konden leren, omdat we er geen verstand van hadden. Oké, dat was ook weer waar. Ondertussen werden de (on)bekende opmerkingen weer in de eigen taal gemaakt, inclusief lachje. We kregen de overdracht van de lieftallige collega. We kregen uitleg over de myconium, waarop we aan elkaar vroegen wat het nog alweer was. Onze collega vertelde iets aan een andere collega, die aan de andere kant van de (soort) balie stond. Waarop zei zij dat de lieftallige ‘uitleg-collega’ erg kwaad was als wij praatten. Waarom kon ze ons dat zelf niet vertellen, ze praatte toch Engels? Dus ik wist al wie absoluut géén vriendin van mij ging worden in de komende drie weken! Hierna gingen we bidden. Behalve het liedje en het gebed, werd er ook nog een stuk voorgelezen over ene David. Hoe kan mijn dag nu beter beginnen?
Nou goed, een andere collega kwam ons helpen, want de ‘uitleg-collega’ was boos. Hoezo heetgebakerd? Maar geloof me, een zwarte mevrouw die boos is, wordt je bang van. De andere collega gaf ons veel uitleg over HIV en AIDS en hoe ermee om te gaan. Wij vonden het wel interessant! Ondertussen kwamen er twee vrouwen tegelijk binnen die, naar ons idee, pijn hadden. Ze gingen soort kamers in en wij mochten later ook binnen. Jaaaa, kat in het bakkie, die ging schieten, moest wel! Wij vroegen of we bij de bevalling mochten zijn. ‘Ja’, zei de zuster meteen. Er werd niet naar de mening van de patiënt gevraagd, die telt trouwens ook niet in dit land. De ‘schietende vrouw’ had de moeder en de zus bij zich, die niet bij de bevalling mochten zijn. Ze was alleenstaand, 25 jaar en, bleek later, de zwangerschap was een ongelukje. De vrouw had al een dochter van 7. Ze had 8 cm. ontsluiting, een term die ook ik snap! In deze kamer moest ik zijn. Alleen, viel me later in, ik had nog niet fatsoenlijk gegeten. Wist niet of dat slim was om dan hier te blijven. Maar goed, ik kon hoogstens over mijn nek gaan of omkiepen. Ward stond ook in de kamer, maar niet voor lang. Vanaf het moment dat ze met een complete hand (!!) bij de vrouw naar binnen gingen, peerde die hem toch maar. Ik ging al eens tegen de muur aanleunen, had ik tenminste houvast (mietje he ;-))… De weeën begonnen een beetje op te schieten, aan het gezicht van de vrouw te zien. 09.20u werd genoteerd, omdat toen de bevalling begon, volgens de sister. Overigens was dit een derdejaarsstudent die even een bevalling in haar eentje moest doen. Everything is possible in Africa! Toen de weeën begonnen, hield ik mijn hart vast. Hoeveel kinderen wilde ik? Bij deze; mam, ik denk niet dat je oma wordt van mijn kant! Mijn god, wat unne sjweinerie! Opeens kwam het hoofdje eruit, ik kreeg de slappe lach, PER ONGELUK! Uit het niks, verschijnt er gewoon een blauw hoofd met spleetogen. Het had wat weg van een horrorfilm. Het hoofdje bleef zeker een minuut hangen, omdat de rest er niet uit kwam. Opeens volgde, toch, alles. Toen was het kindje eruit. Ahhh, wat leuk. Ik stond met mijn tranen in de ogen (emotionele trut dat ik ben). Het was alleen meer alsof ik aan het staren was naar een blauwe chinees over datum in plaats van een vers geperst Afrikaantje. Alhoewel dit na tien minuten bij trok moet ik zeggen. De moeder leek wat minder blij, maar ik vond het toch wel heel wat. Het spektakel heeft ongeveer 15 minuten geduurd. Tijd van Nederlandse studenten ontmoeten: 09.35u. Zal ook wel een schok zijn geweest voor het kind, kom je ter wereld na zo’n vermoeiende weg, kijk je recht in het gezicht van Jenn, Ricky en mij. Lekkere binnenkomer! En na de baby, lieve mensen, komt nog een soort baby! Alleen ademt het niet. De placenta, compleet met aders, navelstreng, vliezen en alles erop en eran! De baby vertrok om gewogen te worden enz., maar Ricky en ik, zo vies als we zijn, vonden de placenta ook wel interessant. Dus wij achter mevrouw placenta aan. Mevrouw werd gewoon op het aanrecht gegooid en uitgepakt. Maar ik wist niet dat het zo’n mooi pakketje was. Ze wezen ons alles aan en hierna werd mevrouw placenta in de koelkast gelegd. Waarvoor? Dat weten we niet. Eigen gebruik misschien.. You never know in Africa!
Na de bevalling mochten we mee een kamer op waar onze minder leuke collega voorlichting ging geven aan vrouwen die de vorige dag bevallen waren. Op de kamer zaten vijf vrouwen met pasgeboren kindjes, alleen was er maar plaats voor vier. Dus ene zat ergens tussen gepropt. In Laudium mogen de vrouwen na 6 uren naar huis. En er zijn geen doktors, verpleegsters doen hier alles en beslissen alles zelf. Positief of negatief, ik weet het nog niet! Anyway, de kersverse moeders kregen voorlichting over immunisatie. Er werd vertelt dat ze het moesten zeggen als ze niet wilde dat de kinderen ingeënt waren, maar het werd toch gedaan. Wat is dan het nut van iets ervan zeggen? Dus, alle kinderen werden ingeënt en de mama’s kregen een soort anti-conceptie spuit. Want, werd ons verteld, het is de bedoeling dat de mama’s 3 maanden geen sex meer mogen hebben als ze geen anticonceptie gebruiken. En mama’s luisteren hier nooit! Dus kregen ze sowieso een spuit.
Na het hele tafereel gingen we op pauze en hierna moesten we ons melden bij de manager. Zij wilde ons graag even zien. We liepen de kamer van de vijf vrouwen uit, waarop Ward me erop attendeerde naar links te kijken. Dus ik keek recht in de snoet van een Indische vrouw die niet snapte waarom ik plots naar haar keek. Ik ook niet eigenlijk! Buiten vertelde Ward dat ik op de grond had moeten kijken. Waarom? Er liep een kakkerlak net langs mijn voeten. Wat een geweldige kliniek! In plaats van het verzorgen van mensen, hebben ze hier ook oog voor het dier. Na de pauze liepen we naar de manager. Nou, die vrouw was op z’n zachtst gezegd door het dolle heen. Er waren nog nooit buitenlandse studenten geweest! We werden hartelijk welkom geheten, en als er problemen waren, gewoon binnenlopen! Maar hoe kwamen we eigenlijk op de Maternity Ward terecht? Wij vertelden dat ons gezegd was daar om 07.00u heen te gaan en te beginnen met werken. Nou, dat was niet de bedoeling. We hadden eerst een rondleiding moeten krijgen. Dus, ging ze die voor ons regelen. En erna stelde ze een schema met ons op dat we zoveel mogelijk te zien kregen. Nu het schema klaar is, kan ik zeggen, dat we mee gaan lopen op de kinderafdeling, de psychiatrische afdeling, de (soort EHBO), de abortuskliniek, de apotheek, de HIV-afdeling, de TBC-afdelingen nog veel meer. We zijn in totaal drie weken in de Community Clinic, en elke dag mogen we wat anders doen. Ik blij! En Ward door het dolle heen, want bevallingen, die moet je aan de vrouwen overlaten! Hij was blij dat hij dat niet meer mee hoefde te maken. En daarbij, zei onze lieve Indische manager, was de tijd niet 07.00u, maar 07.30u om te beginnen. Ik krijg hier de tijd wel om! Vier dagen in de week van 07.30u tot 15.55. Nee, niet 16.00u, want dan werk je 5 minuten over. 15.55u eindigt onze werkdag! Verder moesten we maar snel onze spullen gaan halen op de Maternity Ward en pauze pakken (die hadden we net gehad) en om 14.00u terugkomen (het was nu 12.00u). Dan kregen we een rondleiding en regelde zij alles voor ons. Zo gezegd, zo gedaan. Toen we teruggingen, moest ik na de wc. Jenn, Ricky en ik liepen de wc op. Ja, zo zijn vrouwen, met drie tegelijk. Zag ik een soort spuitding in de wc hangen. Ik moest lachen. Wat was dit? Het was dus echt een soort sproeiertje om je achterste af te spuiten. Luxe kennen ze hier niet, maar kontgatafspuiters, maak ze daar niks over wijs! We kregen de rondleiding en werden om 14.30u naar huis gestuurd. Want, zei onze manager, ‘the kids started at 07.00u!!!!’ Wij legde mevrouw de manager uit dat dit voor ons geen probleem was, was in Nederland ook. Maar zij vond het gekkenwerk! Oké dan…

Overal in het gebouw hangen trouwens A4-tjes op dat mensen er alert op moeten zijn hun kinderen bij zich te houden. Ook proberen ze veel deuren op slot te doen. Er is namelijk een kinderlokker actief. Op sommige punten zit trouwens ook beveiliging, achterover gezakt met een zak chips, zich moeite te doen niet in slaap te vallen.

Donderdag begonnen we dus om 07.30u. We kwamen het gebouwtje binnengelopen en werden meteen van alle kanten aangestaard. De wachtkamer zat vol met patiënten die hun eigen gegevens moesten ophalen om vervolgens door te lopen naar de afdeling van bestemming. En dan komen er zo maar 4 blanken binnengelopen! Wij liepen naar de secretaresse van de manager die ons per se naar de afdeling wilde brengen deze morgen. Dus na ons afgetekend te hebben, liepen we met haar over de gang. Om de 5 meter moesten we stoppen met lopen, want er was dan wel weer iemand die ons een hand wilde geven en zeggen dat wij ontzettend, heel erg welkom waren in hun kliniek en ze hoopte dat wij het leuk hadden en zoveel mogelijk konden zien. Want, ze hadden al gehoord dat er vier Nederlandse studenten in hun kliniek waren en nu konden ze ons ook nog zelf zien!
Ward en ik beginnen op de Ante Natal Care, waar zwangere vrouwen op controle komen. Een soort klein consultatiebureau. We moesten ons bij de hoofdzuster van die afdeling melden die met hetzelfde verhaal kwam. Ze was toch zó trots ons te verwelkomen op haar afdeling. Spontaan begon ze alles af te stoffen met wc-papier. Ward en ik gingen ieder een eigen kamer in met een gediplomeerde. Toen zag ik pas hoe erg de situatie hier gesteld is. We kregen de één na de ander consultatie. Geen één vrouw had een man bij zich, ze waren allemaal alleen en bijna allemaal ongewenst zwanger. 9 van de 10 waren HIV besmet. Er was zelfs één vrouw die dit jaar nog een abortus had gehad, in april dacht ik. In juni was ze weer zwanger. Ook ongewenst. Maar goed, nu moest ze doorzetten. Er werden vandaag gratis echo’s gemaakt (zoals elke donderdag) en er waren 20 vrouwen ingepland. Waarvan er 9 waren komen opdagen. Ze proberen in Laudium gratis dingen te verstrekken, zoals anticonceptie (in welke vorm dan ook) en HIV-medicatie en Aids-remmers. En geen één vrouw die zich er voor interesseert. Het belangrijkste van de consultatie is eigenlijk als een vrouw langer dan 24 weken zwanger is. Want dan kunnen ze proberen te voorkomen dat HIV wordt overgedragen op het kind. Het is dan wel strikt noodzakelijk dat de medicatie die verstrekt wordt, wordt ingenomen op dezelfde tijden. De verpleegster kan zich het ‘sjoem op de moel kallen’, alle vrouwen zitten onderuitgezakt in een stoel en snappen er niks van. De verpleegster begint vaak te schelden, waarom de vrouwen eigenlijk komen. Omdat ze, volgens haar, toch allemaal niks geven om hun eigen lichaam, gezondheid en kind. En zo kwam het ook op mij over ja. Verder weten die vrouwen eigenlijk helemaal niks te vertellen over hun laatste ongesteldheid, wanneer ze voor het laatst sex hebben gehad. De verpleegster had dit allemaal nodig om tot de uitgerekende datum te komen. Dit werd dus moeilijk. Elke keer was ze weer geïrriteerd en zei ze dat ze er niet van hield als dit soort vrouwen naar de kliniek kwamen. Want ze wisten toch helemaal niks, en dan verwachtten ze van haar dat ze wel tot een datum kon komen. Het is echt vechten tegen de bierkaai.
Er worden in de kliniek gratis condooms verstrekt, maar waarom moet je die gebruiken dan? Je krijgt toch anticonceptie! En zo blijf je eigenlijk de hele dag bezig. De situatie is wel heel schrijnend om te zien. De mensen hebben gewoon de kennis niet om het te snappen denk ik. En misschien onderschatten ze het ook wel. Gelukkig, dat er een kans is voor de kinderen die geboren worden, dat het niet per se zo is dat zij ook geboren worden met HIV. Maar ik zie wel dat het in deze soort buurten een heel groot probleem, het HIV gebeuren. En het verbaast me zo dat de mensen er niet over nadenken en zelfs de gratis medicatie niet eens komen halen! Deze mensen hebben trouwens geluk, dat ze veel gratis krijgen. Maar de verpleegsters legden uit dat dit is zolang de regering het sponsort. En ze weten niet hoelang, het kan ook opeens over zijn. Heel Laudium heeft eigenlijk de (weinige) middelen door de sponsoringen van mensen (die het zich kunnen permitteren). Je ziet bij vrijwel elke (behandel)kamer een bordje hangen dat het gesponsord is door een familie, anders kon deze kliniek helemaal niet bestaan.

Zaterdag had ik voor ons vieren een tripje naar Soweto geregeld. Soweto staat voor South Western Townships en is met 4,2 miljoen inwoners de grootste achterbuurt annex krottenwijk van de wereld. Omdat er zoveel inwoners zijn, is Soweto nu een zelfstandige stad geworden. De zwarte bevolking die in de jaren vijftig en zestig uit Johannesburg moesten verhuizen, kwamen hierheen. Ze denken dat de bevolking nog veel groter is dan de 4,2 miljoen door illegale immigranten uit de buurlanden van Zuid-Afrika. Een klein deel van Soweto bestaat uit keurige rijtjeshuizen, bewoond door mensen met een goede baan. Maar het overgrote deel is één en al golfplaat, hout en tent. Soweto is de stad met de hoogste concentratie miljonairs in het land en de hoogste concentratie allerarmsten. Zoveel tegenovergesteldheid vind je hier. De werkeloosheid loopt hier op tot 90%. De onderkomens waar de werklozen wonen hebben geen water, elektriciteit of sanitair. Deze problemen worden alleen maar verergerd omdat er (naar schatting) maandelijks zo’n 20.000 migranten bijkomen. Soweto is ook de enige stad ter wereld waar twee Nobelprijswinnaars hebben gewoond, namelijk Nelson Mandela en Desmond Tutu. En daar is deze stad dan ook ontzettend trots op. Dit is ook de stad waar in 1976 600 scholieren zijn doodgeschoten, omdat ze in opstand kwamen tegen de blanke overheid. Zij wilden hun eigen ‘zwarte taal’ blijven spreken, die tot dan toe altijd getolereerd was (Zulu, Suthu, Xhosa of wat dan ook). De blanken voerden in dat de zwarten vanaf toen allemaal Afrikaans moesten gaan spreken. Duizenden scholieren protesteerden hiertegen, waarop de politie het vuur openden en 600 scholieren doodschoot. De jongste dode was 12 jaar, hier is een heel beroemde foto van. De fotograaf van die foto, een meisje wat erop stond en een jongen die het dode jongetje droeg, zijn later moeten vluchten, omdat zij vermoord zouden worden. Duizenden raakten gewond en de hele stad was een grote puinhoop.
Zo, heb ik jullie misschien zelfs iets geleerd.
Ik had een touroperater gebeld met het verzoek met ons naar Soweto te gaan. Dat was mogelijk. ’s Ochtends om 09.00u kwam Laurinda ons ophalen. Zij reed met ons naar Soweto, zo’n 60 kilometer verder en had daar een fietstocht geregeld. Een fietstocht door de grootste krottenwijk met de hoogste criminaliteit ter wereld? Yep.. Nou, die durfde. Maar ik nam aan dat het veilig zou zijn, anders zou ze het niet regelen natuurlijk. Ik vond het ook wel spannend. En daarbij had ik al twee maanden niet meer op een fiets gezeten, dus ook wel weer eens leuk! Van veraf zag je de stad al liggen. Eén en al gekleurde daken van golfplaten. Wel indrukwekkend om te zien. We gingen van de autobaan af en binnen vijf minuten waren we bij de backpackerslodge, die met ons gingen fietsen. We werden voorgesteld aan een aardige zwarte jongeman die onze ‘tourguide’ was. Er voegden zich nog twee ouderen uit Antwerpen bij en nog twee ‘tourguides’, want drie is toch veiliger dan één! Ik vond het alleen al geweldig om in Soweto te zijn. Toen we in de auto zaten staarden iedereen ons aan, sommige zwaaiden naar ons en anderen begonnen spontaan voor ons te dansen. Want ja, blanken in Soweto? Henk (de man van onze auto) vertelde ons de dag ervoor al dat we gek waren dat we daarheen gingen. Hij lachte wat schaapachtig en zei dat wij meer zouden zien op 4 maanden dan hij in zijn hele leven. Dus ik kan wel begrijpen dat de bevolking van Soweto het wel allemaal raar vond, want zelfs hun eigen volk (de blanken Afrikanen), zal zich niet op hun grondgebied begeven. Och ja…
We mochten allemaal een mountainbike uitzoeken en ze vroegen ons of het een probleem was om te fietsen. Nou, wij komen van Nederland, dus nee! O ja, jullie fietsen zoveel! Er werd nog even over gelachen en daarna vertrokken we. Ieder met een helm op ons hoofd, want dat moest dan weer wel van de zwarte heren.
We fietsten als eerste naar de Shabeen, de plaatselijke Pub. We zetten onze fiets neer en moesten een ‘sjafkeet’ in. Gewoon een kleine container, zonder licht of wat dan ook. Het enige wat in de Shabeen was, waren houten plankjes tegen de zijkant waar je tegen kon zitten. Het was half 11 ’s morgens, maar men zat hier al aan het bier. Wij Nederlanders kwamen erbij zitten en dat verbaasde ze toch wel heel erg. Het krioelde van de vliegen in de Shabeen, en het stonk er naar pis. Waar was ik beland! Maar goed, ik voelde me al gauw thuis. Alle mannen kwamen naar ons toe toen we zaten, pakte hun hoed of pet af (teken van respect) en stelde zich voor. Niet dat het zin heeft bij mij, want die namen hier zijn niet te onthouden. Maar goed, het gaat zich om het gebaar natuurlijk he! Wij gingen met deze mannen bier drinken. Eén van de tourguides vertelde ons dat deze mannen hier vaak heel lang zaten. Want ze zijn allemaal werkloos en hebben daardoor dus ook geen inkomen. De kinderen gaan wel naar school. En als de kinderen terugkomen van school, moeten zij eten hebben. Dus het is niet mogelijk voor de werklozen mannen, om drie keer per dag thuis te eten, want dan blijft niks meer voor de kindjes over. Dus komen ze hier drinken, want dit vult ook de maag. Dat men dan zat is, komt er dan maar bij kijken, de kinderen hebben tenminste te eten. Dus, naar mijn idee, waren het allemaal alcoholisten wat hier zaten. Ze waren wel allemaal gecharmeerd van onze komst, en wij gingen mee (zelfgebrouwen) bier drinken. Officieel zit het bier hier in melkpakken, maar om het gezellig samenzijn te stimuleren, wordt het in één emmer geflikkerd en mag iedereen om de beurt een slokje nemen. En ik deed mee! Gelukkig kwamen er schone emmers met bier aan en mochten wij beginnen met drinken. Want ik was er niet zo van gecharmeerd als er al van gedronken zou zijn (al die ziektes hier :)). Het bier smaakte eigenlijk nergens naar, maar wij deden vrolijk mee. En de inwoners vonden het geweldig. Hierna kwam de tweede emmer, met één of andere witte drab, tsja, wat zou dat zijn dan? We moesten eerst proeven en dan zou het gezegd worden. Jaaaaa, dat zijn grapjes, daar houdt Tessa niet van! Maar goed, de bevolking vond het nog steeds geweldig en je wilt ze niet beledigen, dus doe je mee. Toen ik proefde, wist ik echt niet wat het was. Ik proefde rijst, harde stukken, zure melk. Ik weet het niet! Maar het was een…… bananenmilkshake! Dat ik dat niet geproefd had, stom! We praatten wat met de bevolking (zover als mogelijk) en ik was op slag verliefd op een meneer die de hele tijd zijn hoed afpakte en boog naar me. Hij had toch zo’n lief gezichtje! Ik denk dattie de 50 ook wel gepasseerd was. Hij deed echt zijn best met ons te praten, maar dat was verspilde moeite. Want wij spreken geen woord Zulu en hij geen woord Engels. Dus knikten we alle vier maar lief. Na de Pub moesten we onze fietsen tegen een ander hek aan plaatsen en gingen we wandelen door Soweto. Wandelen door Soweto? Ik dacht al ‘als je dit in je blog typt, gelooft niemand je’, maar mensen, echt, wij wandelden door Soweto! We kwamen bij een huisje aan waar een jongen stond die met ons ging wandelen, want hij was daar geboren en kende de buurt binnenstebuiten. Dus dat was (zo goed als) veilig. Hij liet ons zijn huis zien, dat heet: een kamer van 2 bij 2 waar vroeger vier mensen moesten slapen en een kamer van 2 bij 2 ervoor dat ingericht was als een keukentje. En dat was; een tafel en een ijskast die het niet deed, want ja, stroom is er niet. Hij woonde aan een soort ‘pleintje’, zover je het zo kan noemen, want niks is verhard en alles is gewoon zand. Op dat pleintje werd alle vuilnis gedumpt en renden de kippen, hanen en ratten er gewoon doorheen. Wij blanken waren natuurlijk weer een attractie en dat merkte je aan de kinderen. Ze komen in hele kolonies op je af rennen en pakken je vast. Trekken aan je benen, handen, willen opgetild worden etc. Ze vinden het geweldig dat je er bent. En op elke straathoek roept iemand ‘shoot me’. En nee mensen, dat betekent niet dat ik mijn jachtgeweer moet pakken en tussen die ogen moet richten. Dat betekent ‘schiet een foto van mij’. Dus ik, als beginnend fotograaf, loop de hele dag met de camera en maak van iedereen die wil foto’s. Ze zijn allemaal erg trots dat ze door een blanke op de gevoelige plaat zijn vastgelegd en daarna mag ook iedereen het horen. Maar goed, het was dat ik een kleine tas bij me had, anders had ik alle kleine negertjes in mijn tas geduwd en mee naar Nederland genomen, want aahhhhh, wat een puumelkes! Overal waar we liepen groetten de inwoners ons, ze zwaaide en wezen. Ze waren allemaal zo ontzettend aardig, heette ons welkom en wilden met ons praatten. Maar we hadden een strenge tourguide die ons meesleepten. Jullie zullen trouwens wel denken, Tessa de hele tijd met de camera in de handen? Maar onze tourguide vertelde ons dat we gewoon foto’s mochten maken, tenzij hij zei dat het niet veilig was. En dat had hij niet gezegd, dus deed ik het gewoon! Want ik moet jullie natuurlijk ook foto’s laten zien als ik thuis ben. Jaaaa, ik denk altijd aan de thuisblijvers! We wandelden een half uur en bleven ons verbazen over de ‘huizen’. Het waren dus letterlijk vijf golfplaten tegen elkaar aangezet. En dan was er ergens een gat in de grond, waar 50 gezinnen gebruik van moesten maken. Een vuilnisophaaldienst kennen ze hier niet, dus drie keer raadden waar het vuil kwam? Ja, gewoon op plekken bij elkaar gegooid. De mensen hier hebben echt he-le-maal niks! Maar ze hebben het wel gezellig, want ze hangen allemaal bij elkaar voor deur. Net zoals bij Achter de Heggen haha.. Alleen dan iets anders! We hadden ook nog het geluk dat we op zaterdag kwamen zei de tourguide, want dan had iedereen vrij. Vijf minuten eerder vertelde hij nog dat bijna iedereen werkloos was, dus ik was even de weg kwijt. Maar goed, misschien zwartwerken?? We liepen door de kleine steegjes. Niks heeft hier een naam, het is gewoon hoe het uitkomt en waar iemand zijn huis heeft geplaatst. De mensen hebben hier soms wel een kleine achterom, van 1 bij 1, omgeven met prikkeldraad. En daar liepen we dan doorheen. Iedereen nog steeds enthousiast en zwaaien. Erg leuk! We wandelden door alle kleine steegjes, sommigen inwoners waren bezig met een geslacht iets. Het ‘iets’ kon ik niet ontcijferen, het bleek een koeienkop te zijn. We kwamen langs een andere Pub, iets moderner, want hier hadden ze kapotte, tuinstoelen van plastic. Ze zwaaiden naar ons en we moesten foto’s maken en erbij komen zitten. Maar onze strenge tourguide loodsten ons weer mee naar het volgende. We pakten de fiets en begonnen weer te fietsen over (volgens mij de enige) verharde weg. Langs de kant stonden allemaal kinderen met ouders. De kinderen gingen in een rij staan en wij moesten ieder kind dan de ‘high five’ geven. En gek dat ze allemaal werden. De kinderen die niet in de rij durfden te staan riepen ieder naar ons ‘Hey Mlungu’ (Hey blanke!). Leuk toch!! Ja, ook wij worden hier gediscrimineerd door onze huidskleur! We fietsten totdat we bij een klein marktkraampje kwamen, bijeengehouden door houten palen en oude doeken. Er lag voor ons iets klaar op de ‘bar’. En jawel, ik zag de bui alweer hangen. We moesten dit eten en naderhand zouden ze zeggen wat het was. Ik had al gezegd dat ik dit geen grapjes vond en toch deden ze het gewoon! Wie was vegetariër vroegen ze, Ricky stak haar hand op en ik wist niet hoe snel ik moest zeggen dat ik ook vegetariër was. Niemand geloofde het meer, dus pakte ik ook een stukje. Het was iets als de spekrand aan een stuk vlees, maar dan nog goorder. En dan staat de bevolking je aan te kijken, trots, omdat jij als blanke naar hen toekomst en dan ook nog de plaatselijke delicatesse gaat proeven. Wie zegt dat ik dat ga doen? Tessa, laat je niet kennen. Maar, nog voor ik het stukje in de mond stak, werd me even medegedeeld dat dit koeienhoofd met hersenen waren. EN BEDANKT!! Nu werd mijn opdracht dus nog moeilijker. Ondertussen kreeg ik wel uitleg dat dit heel gezond was, want in feite at je de hersenen van een koe. En een koe is een slim dier, dus wordt jij slimmer. JA FIJN!! Dus stak ik maar een stukje in de mond, probeerde het los te trekken van de rest, maar dat ging moeilijk. Ik wist niet hoe ik dit moest gaan oplossen. Dus nog harder trekken. Ik gruwelde al bij de smaak. Maar Tessa, je bent in Afrika, dit kom je nog wel vaker tegen. Maar het mooie is dat we ook nog allemaal een redelijk stuk in de handen geduwd hadden gekregen. En ik had toch echt pas 1/50 van het hele stuk op. En nu dan? In een onbewaakt moment hebben we het maar mooi op de grond gelegd voor de wilde honden daar. Ricky is op zo’n momenten zó blij dat ze vegetariër is, geloof me! We fietsten hierna weer verder naar het huis van Nelson Mandela en de straat waar het drama in 1976 is gebeurd. Ik kreeg kippenvel bij de monumenten en standbeelden ter herinnering aan deze gruwelijke dag. En waarom? Allemaal omdat die blanken per se Afrikaans als voertaal wilden. Nou, zinvol! Het huis van Nelson Mandela was het eindpunt voor ons, er kwam nog een Afrikaan die voor ons begon te dansen. Op een te gekke manier! We gaven hem ieder 50 cent en moesten weer terug. Toen we terug fietsten kwam er weer een hele storm kinderen aangerend. Ze wilde bij ons allemaal op de stang van de fiets. Bij mij kon het eigenlijk niet, maar een vriendje wurmde zich er toch op. Bij elke trap die ik deed, kreeg hij een stoot tegen zijn scheenbeentjes. Maar dat maakte niet uit, want hij zat wel bij een Mlungu op de fiets. Dus wilde ik de kinderen vermaken en ging ik racen. We fietsten naar Ward en maakte een race- en alarmgeluid. Ward deed gezellig mee en de kinderen hadden de tijd van hun leven. Helaas won Ward, maar dan hadden we wel een goedverdiende tweede plaats vertelde ik mijn partner.
Bij terugkomst kregen we (alweer!) een Afrikaanse maaltijd! Fijn! Maar deze keer viel het wel mee, de ondefinieerbare dingen liet ik (reuze tactvol) links liggen. Van Laurinda moesten we dan echt gaan. Maar waar we de auto geparkeerd hadden, was een klein speelveldje waar de kinderen armbandjes maakten en verkochten, onder leiding van een jongeman, om zo wat geld in te zamelen om leuke dingen te doen. Dus ik naar het speelveldje, want dan wilde ik wel wat armbandjes hebben. Doe er maar vier! Ik heb zelf nog met de kindjes wat armbandjes gemaakt. En opeens hadden we met z’n vieren wel 20 kinderen geladen die overal op klommen. Inclusief onze rug, hoofd, overal. Ik had de tijd van mijn leven. Toen we weggingen, wilden ze allemaal zwaaien en renden ze achter de auto aan. Leuk toch?!

Na ons avontuur in Soweto gingen we naar Gold Reef City. Een pretpark, maar helemaal gebouwd in de stijl van toen het goud werd ontdekt in de mijnen. Dus kregen we een rondleiding in een mijn waar ze jaren naar goud hebben gezocht. Het was indrukwekkend om te zien in welke erbarmelijke omstandigheden ze hier hebben moeten werken, maar goed, dat deden ze ook bij ons in de mijnen. Qua mijn stelde het niet veel voor, de rondleiding was ook maar 50 minuten. Maar, zo volwassen als we zijn, gingen we daarna de attracties in. Het is een themapark zoiets als Walibi Flevo, waarvoor je dan R90 entree moet betalen (8,50 euro). Dus hier gaan we nog een keer terug! Op de terugweg zaten we bij Laurinda in de auto en vertelde dat we de rondleiding wel vonden tegenvallen. Zij ook zei ze, maar ze deed dit bijna nooit, dus dat wist ze niet. Volgens mij voelde ze zich schuldig, want ze reed binnendoor naar Johannesburg. Wij vroegen wat ze ging doen. Ze wilde ons de binnenstad laten zien. Daar was ik blij mee! Want zelf zouden we er nooit komen, door de hoge criminaliteit en omdat iedereen ons afraadt na Johannesburg te gaan! Naar Soweto kunnen we wel met een tour, maar waar moet je in Johannesburg beginnen. En daarbij, hoorden we van alle Afrikanen, is Johannesburg niet eens indrukwekkend of mooi om te zien. Zij nam ons mee naar de Nelson Mandela Square, waar een 30 meter hoog standbeeld van de goede man staat. Ze trakteerde ons op een kop koffie en we hoorden weer veel over de geschiedenis. Erg leuk van haar. ’s Avonds om 20.00u waren we thuis, allemaal kapot van de super te gekke dag! Ik denk dat mijn bezoek aan Soweto het meest bijzondere is wat ik ooit heb meegemaakt. En bij deze; mam en Ken, jullie moeten eraan geloven. Bereidt jullie voor op een fiets- en wandeltocht door het meest criminele gebied van de wereld. Maar geen paniek, wij zijn bij jullie ;-).. Want dit ga ik dus zeker nog een keer doen! En ik denk zelfs dat de tweede keer even indrukwekkend zal zijn als de eerste keer!

Tot het volgende avontuur...