Bananen, met of zonder schil??

Vorige week vrijdag was Henk, onze automan, langs gekomen om naar de auto te kijken. Want, zei hij een paar weken eerder, wij zouden een nieuwe krijgen. Met Chico waren namelijk straatraces gehouden. Met de motor was niks mis, zei hij, maar het was een oude rammelkist en niet goed onderhouden. Dus belden wij Henk vorige week op wanneer we een nieuwe auto kregen. Dus kwam hij vrijdag langs en vroeg wat mis was met onze Chico. Nou, behalve het rammelen niet veel. Maar jij zei dat we een nieuwe kregen. Hij lachte wat schaapachtig en keek zijn compagnon aan, Staartmans. Staartmans zei dat het een perfecte auto was. Oké dan, maar dan had je dat niet moeten zeggen Henk! Henk vroeg of hij zondag dan een andere kon brengen. Ook een Golf 1, maar geen Chico-uitvoering. Geen probleem Henk! Dus belden we Henk zondag op, en kregen we een mooie Golf 1. In een perfecte staat zei Henk! Nou mooi, het ging erom dat we ons veilig voelen in een auto en dat was niet het geval in Chico.
Dus maandagmorgen wilden we vertrekken voor onze tweede werkweek in het LCHC. We stapten in de auto en raadt eens…. Inderdaad; onze nieuwe auto wilde niet starten. Met geen mogelijkheid kregen het lui varken aan de gang. Accu leeg of startmotor kapot, we wisten het niet. Ward probeerde een kwartier, terwijl ik maar alvast koffie ging zetten. Want dit zou een lange dag worden! Jennifer belde Rina, onze lerares, om het probleem uit te leggen. Het was allemaal geen probleem zei ze, we moesten maar relaxen en afwachten wat we konden doen. Ik belde Henk ondertussen, die nog lekker in z’n nest lag, want het was nog geen 07.00u. Jammer voor jou Henk! Ik vertelde hem het probleem. Ik moest dit en dat doen.. Nee Henk, auto start niet! Misschien konden we even dit proberen.. Nee Henk, auto start niet! En als we dan eens.. Neehee Henk, auto start niet! Hij snapte me eindelijk en zei dat hij er zo zou zijn. Mooi! Henk kwam na een half uur en bracht onze oude Chico mee. Dan moesten we daar maar inrijden. Uiteindelijk waren we al veel te laat om te gaan werken en Henk vertelde ook nog eens dat hij wel vanmiddag weer langs zou komen met onze auto. Dan moesten ze weer omgeruild worden, dus we moesten maar zorgen dat we thuis waren. We belden onze lerares nogmaals, en niks was een probleem! Ze zou vanmiddag bellen, en als Henk dan langs was geweest, konden we alsnog gaan werken. Zo gaat dat hier in Afrika, wat vandaag niet is, komt morgen wel. Ze stond er volgens mij zelfs van te kijken dat we überhaupt belden, want dat is niet gebruikelijk in Afrika. Als er iets aan de hand is, ga je gewoon niet, waarom zou je iemand bellen? Maar goed, over een week of 7 moeten we gaan werken op de Mobil Clinic, die maar twee dagen per week vertrekt. Dus dan kunnen we mooi ons dagje inhalen. Maar, we hebben de dag nuttig besteedt, want we zaten de hele dag huiswerk te maken. Ja, ook dat moet in Afrika!

De volgende dag, dinsdag, hadden we Chico nog steeds, dus konden we naar Laudium rijden. Goeie ouwe Chico, nog steeds onze rammelkist.. Ward en ik moesten vandaag naar de ‘Chronic’ afdeling. Wat een feest! De hele dag hypertensieve en diabeten. We werden hartelijk verwelkomd bij de hoofdzuster, die haar neus eens ophaalde en naar ons keek. Ze wist hier niks van, maar goed. Deze afdeling is redelijk druk, allemaal mensen die de bloeddruk komen laten opmeten en op consultatie mogen komen. De wachtkamer zat behoorlijk vol. Er was één consultatiekamer (waar wij zaten met de o, zo vriendelijke hoofdzuster), één dokterskamer (waarmee we later kennismaakten) en de rest gebeurde op de gang door een andere zuster (die er de hele tijd vandoor was). De hoofdzuster zag dat de ‘bloeddruk-zuster’ het niet redde, dus moesten Ward en ik het gaan doen. Daar zaten we dan met z’n twee, ieder een eigen bureau, ieder eigen patiënten, bloeddruk meten en bloedsuikers testen. Tenminste, dat was de bedoeling. Maar het apparaatje was weg, dus dan doe je het maar niet! Nee, ook niet bij een diabeet! Ward en ik maakten (zover mogelijk) een praatje met de patiënten, testten de patiënten en verwezen ze door naar de volgende wachtkamer voor de zuster. Nadat de mensen bij de zuster waren geweest, moesten sommigen door naar de dokter, die moesten dus opnieuw plaats nemen in de wachtkamer voor de dokter. Zo komt het dat mensen vaak een hele dag in de kliniek rondhangen en wachten. Mijn praatjes lukten goed, totdat er een Indische man, waarschijnlijk Moslim, plaats nam. Meneer was er niet zo van gecharmeerd dat ik, een jong wit meisje, hem moest helpen. Dus meneer reageerde niet zo heel aardig en was eigenlijk aan het azen op een plaatsje aan het bureau van Ward. Maar zodra Ward klaar was met zijn patiënt, riep hij meteen de volgende, dus de meneer had niet zoveel kans om bij Ward te komen. Des te meer kans bij mij! Ik lachte vriendelijk en probeerde te praten met meneer. Nee, dit lukte niet. Dus deed ik mijn werk, werkte het dossier bij, en gaf meneer zijn dossier terug waarop ik hem uitlegde dat hij in de wachtkamer mocht zitten. Er kwam toch een klein lachje vanaf, maar zodra hij in de wachtkamer zat praatte hij met andere moslims en werd naar me gewezen. Maakt me niet uit! Ik paste mijn tactiek weer toe, knikte en lachte vriendelijk. En… ze lachten en knikten allemaal terug.. Zo, ik heb mijn zin weer! Next patient…
We werden snel weer teruggeroepen door de hoofdzuster, want het ging haar een beetje te snel. Dus moesten we bij haar op kantoor gaan zitten, kijken wat zij deed, en na een half uur gingen Ward en ik eigen consultaties doen. Het stelde eigenlijk niet veel voor en verliep wel soepel. Voor ons was het een redelijk saaie dag, we mochten ook om half drie weer gaan. Want rond die tijd zijn er geen patiënten meer op deze afdeling en worden de statistieken bijgewerkt, waar wij niks mee kunnen eigenlijk. Toen we weg gingen vroeg de hoofdzuster nog sarcastisch hoe het kwam dat wij geen zusters hadden die de rol van dokter vervulde in Nederland. Nou, wij hebben geen ‘community clinics’ in Nederland, bij ons is iedereen verzekerd. Echt waar?? De zuster bekeek ons eens goed.. Het is jammer dat ik geen gedachten kan lezen, want deze had ik graag geweten haha…

Toen we dinsdag thuis kwamen, kwamen we de poort niet in met onze afstandsbediening. Wat was dit? Batterij leeg? Stonden we mooi daar, met onze Chico op de straat. Gelukkig was de tuinman er, die ging zijn afstandsbediening halen. Deze deed het ook niet. Hij pakte de sleutel van het poortje en maakte ons de deur open. We parkeerden Chico maar op de straat (NOT DONE in Afrika!!!), maar wat moesten we anders? Meteen kwam de huisbazin aangereden, zij maakte poort even handmatig open (wat onze lieftallige tuinman niet lukte). Auto’s binnen gezet en zij kwam ons vertellen dat we geen stroom hadden al de hele dag. Gelukkig was de vriezer nog niet ontdooid! Het is namelijk zo in Zuid-Afrika, dat ze opeens de stroom afsluiten, waarop jij de maatschappij belt, en zij je dan vertellen dat je naar de rechter moet met bewijs voor betaling. Er worden hier dus elke dag huizen afgesloten, zo willen ze dan controleren of iedereen wel betaald. Onze huisbazin was er al de hele dag mee bezig geweest, was al bij de rechter geweest en drie uren later (nu dus) had ze nog geen stroom. Zij over de zeik, dus bleef ze de maatschappij bellen. Ik zag er de humor wel van in. We zaten met kaarsjes op de bank (want in Afrika is het heel vroeg donker). Maar wat jammer nu, we konden ook niet koken! We hebben een keramische kookplaat namelijk… Jammer dan! Dan moeten we toch echt gedwongen uit eten! Want we waren er alle vier over eens dat we niet wéér boterhammen gingen eten. En ja, het uit eten hier kost niks! Dus vertrokken we naar ons vaste grillrestaurant, Spurs, en at ik mijn bolle buik nog boller voor 5 euro! De stroom mag wel vaker uitvallen..!! ’s Avonds om 21.00u hadden we weer stroom, maar we hadden het allang gezellig met onze kaarsjes!

Woensdag mochten Ward en ik naar de Mental Ward. Ik had er wel zin in, ik vind psychiatrie erg interessant. Toen we aankwamen op de afdeling werden we verwelkomd door twee verpleegsters. Zij werkten er maar met z’n tweeën, maar wij hadden geluk, want vandaag kwam de psychiater. Wij vonden het wel heel interessant, maar de hoofdzuster liet er eigenlijk niks van merken dat wij daar mochten gaan kijken. We moesten bij haar erbij gaan zitten en het verliep op z’n zachtst gezegd rommelig. Voor de zuster met een gesprek begon, zat de patiënt al 20 minuten bij haar aan het bureau te wachten. Er werd werkelijk totaal geen rekening gehouden met de privacy van de patiënten. De hele tijd ging de telefoon, de zuster moest nog iets pakken (op een tempo van …), dan kwam er weer een andere patiënt binnen met ‘even een vraagje’ etc. Echt verschrikkelijk! Ik, als verpleegster, was allang uit mijn slof geschoten als iemand zomaar mijn kantoor op kwam terwijl ik in gesprek met iemand was (of in ieder geval probeerde te zijn). Dan liet een patiënt weer de deur open, maar niemand maakte hem dicht! Maakt niet uit dat er een psychiatrische patiënt zit die zijn verhaal deed! Ik kon er moeilijk tegen. Daarbij luisterde de hoofdzuster totaal niet! Dan vertelde een patiënt dat het eigenlijk helemaal niet goed met haar ging, waarop de zuster gewoon de medicatie wat verhoogd. Wáárom het niet goed ging met de patiënt, werd niet gevraagd! De desbetreffende zuster had trouwens een baard en een hoorntje boven haar oog (een soort uitgegroeide moedervlek in een verkeerde vorm) waarop Ward en ik mekaar niet aan konden kijken, omdat we anders in lachen uitbarstten. Daar kwam ook nog eens bij dat ook deze zuster het bekende ‘keelschrapen’ deed. Op het moment dat ik dit hoor, kom ik niet meer bij! Het is zoooo goor dat je eigenlijk niet eens weet wat je hoort. Ik moest proesten achter mijn schrift, terwijl Ward moest ‘gapen’. Echt, als jullie dit zouden horen, zouden jullie niet eens weten wat het was! Bijna alle donkere Afrikanen doen het hier, en ik weet ook echt niet hoe ze het doen, maar het is te goor voor woorden en echt een afknapper! Na onze pauze mochten we bij de psychiater gaan zitten, dat was wel echt interessant. De psychiater zelf had ze ook niet allemaal op een rij volgens mij, maar het was echt een aardige man. En om te zien hoe hij met psychotische patiënten omging, was leuk! Hij legde ons dingen uit over ziektes en hun symptomen. Jawel, daar kreeg ik mijn tijd wel om. Ook deze dag was weer kort, aangezien ook hier rond 14.00u de toestroom patiënten is gestopt en de zusters alleen maar moeten wachten. Het is wel typisch dat alle zusters hier ons aankijken en zeggen; ‘Zo, dit was eeeeeeeecht een drukke dag, vonden jullie niet?’
Wij weten niet of we moeten knikken of eerlijk moeten zijn en zeggen dat het bij ons veeeel drukker is. Dus meestal knikken we maar, want anders beledig je ze misschien.

En nog steeds zijn we beroemd in Laudium. Als Ward en ik buiten zitten met pauze, komen er geregeld mensen naar ons toe en vragen of wij ‘the Dutch men’ zijn die ‘in town are’? Yep, dat zijn wij! We moeten iedereen de hand schudden en vertellen wat we komen doen. Verpleging? Die jongen ook? Ja, Ward ook! Of wij mannelijke verplegers hebben in Nederland? Ja, die hebben wij. Weer een lachmoment voor hen! Woensdag kwam ook weer een man naar ons toe die al had gehoord wie wij waren. Hij vertelde met ons over voetbal, zijn hobby. Of we terugkwamen met het WK? Nee, waarschijnlijk niet, maar we volgen het wel op tv. Dat was jammer vond hij! Alle Afrikanen zijn ontzettend trots op het WK hier, en meestal weten ze ook dat Nederland zich al gekwalificeerd heeft voor het WK. Waarop Ward en ik het niet kunnen laten om te zeggen dat we ons zelfs ALS EERSTE hebben gekwalificeerd! Er zijn niet heel veel mensen die veel over voetbal weten, aangezien rugby en cricket nummer 1 en 2 landsport zijn, op 3 komt pas het voetbal. Ook is voetbal hier een ‘arme mensen sport’, dus in Pretoria zelf weten de mensen er niet veel van. In een township als Laudium dus wel weer, want daar zijn de mensen arm. De goeie man zei veel van voetbal te weten, Nederland vond hij geweldig spelen, het beste vond hij Ronaldo! Ward en ik lachen wat. Ronaldo? Lieve meneer, die is niet van ons! Och ja, klopt ook, hij haalde hem door de war met iemand anders. Met wie dan? Ja, dat wist hij niet. Maar hij maakte het goed door te vertellen dat hij fan was van Manchester en onze goeie van der Sar wel kende. Ook kende hij van Persie, Robben, Sneyder, Gullit en Rijkaard. Nou, dan heb je het bij mij wel goed gemaakt! Hij mocht blijven!
Je ziet ook overal digitale borden die aftellen naar het WK: ‘Nog … dagen’. Er wordt hard gewerkt aan de snelwegen en treinsporen, al zeggen alle Afrikanen dat die echt niet op tijd afkomen! Maar goed, het is ook weer goed voor de economie van mijn nieuwe thuisland, want zo verschaffen ze werkplekken. Ook wordt hard aan de stadion gebouwd. Het grootste stadion (waar de openingswedstrijd en de finale wordt gespeeld) is al klaar. Deze hebben we van een afstand gezien toen we in Soweto waren, hij is in de vorm van een kalabas gebouwd want dat is cultuur hier in Afrika. Het is gezellig om met z’n allen uit een kalabas te drinken, dus is het ook gezellig om met z’n allen IN een kalabas naar voetballen te kijken. In dit stadion konden volgens mij bijna 100.000 mensen (maar dat weet ik niet meer helemaal zeker). En ik heb alle Afrikanen zover gekregen dat ze supporter worden van Nederland zodra Zuid-Afrika eruit zou vliegen. Want ze weten wel van onze vaste supporter ‘de oranje indiaan’ en vinden het geweldig dat bij ons alles oranje is zodra we voetballen. Jawel, ze mogen ons wel! Ik vertel ze wel dat ze moeten ophouden met hun stomme Vuvuzela, want wij vinden dat niet leuk als we tv kijken. Weer moeten ze lachen, ze houden van de Nederlanders horen we dan! Gelukkig…

Donderdag was het de dag van mij en Ward. We mochten naar de HIV-afdeling. Ik had er echt zin in. Ik was al een paar keer door de wachtkamer gelopen en hoeveel mensen er zaten, niet normaal! We mochten die dag met een leuke witte zuster mee, Ida. Ida was pas op 40 jarige leeftijd begonnen met haar opleiding tot verpleegster, aangezien haar man tot die tijd veel had gestudeerd en een internationale baan had. Ze is er nu 44, en in die tijd heeft ze veel ‘degrees’ gehaald, maar ze was nog verder aan het studeren. Een vrouw naar mijn hart, lief tegen de patiënten, luistert naar ze, probeert snel te zijn zodat de werkende mensen ook weer snel terug naar hun werk kunnen. Want in Afrika is het zo; een dag niet gewerkt, is een dag geen eten. En dat wil zij niet op haar geweten hebben! Als een patiënt te lang heeft moeten wachten en niet naar het werk kan, schrijft ze een briefje dat het door de lange wachtrij kwam, zodat de patiënten op z’n minst geld voor eten krijgen van de werkgever. Ida heeft 4 maanden in Nederland gewoond en gestudeerd. Ze woonde in Maastricht, heeft gewerkt op Longziekten in Sittard, heeft gewerkt in Vijverdal en Welterhof. Ze heeft het geweldig gevonden in Nederland! Dus we hadden redelijk veel te vertellen. Ze begon elke zin standaard met ‘Ik weet dat het bij jullie beter is, maar …’
Ze legde ons veel uit over de gang van zaken in Afrika en de cultuurverschillen, wat ik erg interessant vind!
Naarmate de dag vorderde zag ik wat voor een ontzettend groot probleem HIV hier in Zuid-Afrika is. Dit land heeft ongeveer 40 miljoen inwoners, 5 miljoen HIV-positieve patiënten. Maak er ongeveer 12,5% van. Van die patiënten bezoeken 5.000 mensen elke maand deze kliniek! Je ziet door de bomen het bos niet meer! Hier komen minimaal 120 patiënten per dag, er zijn drie consultatiekamers, dat zijn dus 40 patiënten per zuster! Ze hebben vaak geen pauze of niks. Voor hen is het vechten tegen de bierkaai. Zij geven voorlichting aan mensen en proberen hen de gevolgen in te laten zien. Terwijl president Zuma van Zuid-Afrika, de goeie man, zijn volk vertelt dat als je doucht na de sex, je niet besmet kan raken! Dus de zusters kunnen hier zeggen wat ze willen, het heeft toch geen zin! Ze praten over het nut van een condoom, over zwanger raken als je HIV hebt en de gevolgen. De meeste patiënten hebben een houding alsof het ze niet interesseert. Het kan natuurlijk ook een beschermingsmechanisme zijn of wat dan ook. En de ziekte zal zich altijd blijven voortzetten, want het is in de zwarte cultuur nu eenmaal normaal om wat ‘aan te rommelen’. Het is normaal om als zwarte man met zoveel mogelijk vrouwen sex te hebben, ook al ben je getrouwd of wat dan ook. En een condoom gebruiken? Nee sorry, maar een banaan eet je toch ook niet met schil? Dat is wat zij zeggen tegen de vrouwen. Tel daarbij op dat de vrouwen in de zwarte cultuur niks te vertellen hebben en geen anticonceptie gebruiken, dus ook nog te pas en onpas zwanger raken. Waardoor er dan weer HIV-besmette kindjes ter wereld komen. Ik zie niet dat dit probleem hier ooit opgelost zal worden! Vooral niet als zelfs Zuma niet geloofd in HIV. Daarbij zijn er sommige culturen die geloven dat HIV een ziekte is die de blanken op de zwarten overbrengen. Het is echt ho-pe-loos hier! Daarom is het moeilijk voor de gezondheidszorgmedewerkers dit probleem te bestrijden, en ik denk niet dat ze deze oorlog gaan winnen! Het is echt schrijnend om te zien. Daarbij moeten de patiënten elke dag veel medicatie slikken. Tot nu toe is de medicatie gratis, omdat de staat in de medicatie voorziet. Maar wat als de staat dat ook niet meer kan door financiële problemen? Het kan door iedereen ontkend worden, maar ik denk dat dit het grootste probleem is dat Zuid-Afrika heeft.

Die dag zaten Jennifer en Ricky bij TOP (termination of pregnancy), dus; abortussen. In de eerste pauze kregen we een sms of we ook bij een abortus wilden zijn. Ja, ik wilde dat wel eens zien. We vroegen aan Ida of dat mogelijk was, zij vond dat we zoveel mogelijk moesten zien, dus JA. Ward en ik gingen om 11.00u naar de afdeling. We hoorden dat er die dag abortussen waren, ze deden daar twee dagen in de week elke dag 6 abortussen. Ze konden er niet meer doen, omdat het voor de verpleegsters die het uitvoerden, psychisch ook erg zwaar was. Bij de eerste abortus ging ik, veilig, tegen de muur aanstaan. WAT WAS DIT SMERIG! Ik wil jullie de specifieke details besparen, maar het komt zich erop neer dat er een buis naar binnen gaat. Hardhandig heen en weer bewogen wordt, en er allemaal bloed en weefsel uitkomt. Het is echt vreselijk om te zien! Ik vroeg me af hoe het zover kwam, waren de vrouwen verkracht? Nee, legden ze ons uit, de pil is gratis in dit land en abortus ook. De pil moet je elke dag slikken en blijkbaar zijn de vrouwen er te lui voor. Vaak halen ze de pil niet eens op, omdat het teveel moeite kost. Dus, de gedachtegang van de meeste is; dan laat ik toch een abortus plegen als ik zwanger ben, want ook dat is gratis! Er zijn vrouwen die gewoon acht keer terug kunnen komen voor een abortus. Nou, geweldige regeling! Na de abortus mogen ze naar huis, met pijn, er wordt dan wel nog vertelt dat ze twee weken geen sex mogen hebben. Dat vinden ze wel erg! Het ligt misschien aan mij, maar ik snap het niet …
Ik stond echt met afgrijzen te kijken en snapte de gedachtegang niet. Ik hou het maar op cultuurverschillen, maar dan nog …

Vrijdag hadden we onze gebruikelijke boodschappen- / poetsdag. Niks bijzonders dus, behalve dat ik net een huisvrouw ben haha.. Alvast oefenen voor later!

Zaterdag is mijn huiswerkdag. En morgen (zondag) gaan we braaien bij een Afrikaanse familie. Ik werkte in het Steve Biko één dag met een Afrikaans meisje. Zij nam me mee op pauze en we vertelden wat. Afgelopen week kreeg ik een berichtje of we zondag wilden komen braaien (barbequen). Oké, daar had ik wel zin. Dus gaan we met z’n vijven (Nederlanders en Ruan) braaien. We worden thuis opgehaald om 11.00u en dan zullen we daar de dag vertoeven. We mochten absoluut niks meenemen! Ik had het met Ruan erover of het normaal was vreemde mensen uit te nodigen. En ja, dat is het geval hier in Afrika! Dat betekent dat Magdel (het Afrikaanse meisje) mij aardig vond, haar familie over de Nederlanders heeft verteld, en zij meer van ons willen weten. Heel aardig dus! Ik sta ervan te kijken en kon het aanbod natuurlijk niet afslaan. Het is ook erg leuk om op deze manier andere mensen te leren kennen. En op deze manier kom ik natuurlijk steeds meer te weten over de Afrikaanse cultuur!

En ik moet jullie eerlijk bekennen dat mijn heimwee langzaam begint op te komen. Vanaf de dag dat Ken jarig was, heb ik steeds meer heimwee. Op het moment dat ik bezig ben, is niks aan de hand. Maar de weekenden zijn lang.
Ik vind het mentaal soms zwaar wat ik hier zie. Mijn toeristenfase is langzaam over, en ik begin me te beseffen hoe dit land in elkaar zit. Het is vaak gewoon, grof gezegd, verrot hier! Er is hier zoveel oneerlijkheid, maar niemand zal er ooit iets aan kunnen doen. De meeste mensen hebben niks, alleen HIV, heel veel schulden en elke dag zorgen hoe ze aan eten komen. Als de president niet mee werkt, wie dan wel? Hier zal het nooit goed komen! En er is niemand die er ooit iets aan kan doen. Ik denk ook niet dat je dat moet willen, anders ga je eraan onderdoor. Ik haal mijn tevredenheid uit de kleine dingen. Praten met de kindjes, die het bijzonder vinden dat er een witte zuster is, die blij zijn dat je met ze speelt en dat ze even de zorgen vergeten. Door bedelende kinderen een euro te geven en dan hun gezichten te zien. Ik weet ook niet wat met het geld gebeurt, maar voor de glimlach alleen doe ik het al. Misschien hebben ze echt geen eten, misschien ook wel. Misschien moeten ze het van de ouders, of niet.. Ik weet het niet! Ik koop zelfgemaakte dingetjes bij mensen die zo proberen aan geld te komen voor dingen. Ik probeer in Zulu met mensen te praten, waarop ze lachen en me de Afrikaanse ‘handshake’ willen geven, want het is volgens hen bijzonder dat een jong, wit meisje probeert Zulu te praten, ook al hoort het zich volgens mij niet aan! Ook niemand van ons, zal ooit de toestand hier kunnen veranderen!
Desalniettemin ben ik echt blij dat ik hier ben en geniet ik elke dag van de meest bijzondere ervaringen, nieuwe mensen leren kennen en de vriendelijkheid van het land. Ook al zou ik soms willen dat ik thuis was!
Maar goed, geen gezeik! Ik zit al bijna op de helft, en ik zou dit voor geen goud willen missen!

One’s in a lifetime opportunity!
You have to take risks, to achieve something!

That’s all… For now!