Eerste Afrikaanse week zit erop...

Dumela allemaal!
Als eerste: super te gek om alle berichtjes van jullie te lezen! Zo heb ik steeds iets om naar uit te kijken.. En ze zijn natuurlijk erg leuk om te lezen! Kealeebucha!!!

Het is winter hier, vanmorgen was het 25 graden en het liep op tot ongeveer 30. Maar toch lopen de mensen hier met de winterjas en muts. Want het is winter, en winter is koud. 's Nachts is het wel echt koud, met temperaturen tussen de 5 en de 10 graden. Maar dat duurt nog 2 weken en dan is het overdag 35 graden en het 's nachts 20, ikke blij!

Deze week veel moeten regelen.. Het minder leuke werk. Ik schreef jullie dat we een ander huis hadden gevonden, nog goedkoper dan waar we nu zitten. Er moest veel geregeld worden voor we dit contract konden tekenen. En als 'bleude witte toerist' moet je ook nog oppassen dat ze je hier niet 'um een oer houwe', wat ze (naar mijn idee) dus wel probeerden. Er waren prijsafspraken gemaakt en vervolgens werd in 1 contract, drie fouten gemaakt, namelijk prijzen verdubbeld. Gelukkig zijn we alle vier niet op onze waffel gevallen en vertelde we aan die vrouw, overigens ook een 'bleude witte' (alleen geen toerist, dat we zo niet getrouwd zijn. En gelukkig maar! Toen de vraag of we voor de hele maand december huur moesten betalen, omdat we maar tot de 8e erin zitten. Dat wist madam niet. Maar als we alvast het contract zouden tekenen, met potlood ingevuld, dan vroeg zij het na en vulde het in! Kijk, ontkennen dat ik wit ben kan ik niet, maar de bleudheid probeer ik in bedwang te houden. Dus zei ik diezelfde witte madam dat ik het contract mee naar huis zou nemen, en nog nergens mijn beroemde handtekening onder zou zetten. Madam minder blij, maar ging akkoord. Opeens kreeg madam de huisbazin toch aan de lijn en kon ze ons vertellen dat we tot de 10e van december de huur moesten betalen, en 26 t/m 31e augustus gratis mochten wonen. COOLE HUISBAZIN! We wilden toch het contract mee nemen om door te lezen.
Thuisgekomen heeft Ruan, onze witte, rechten studerende buurjongen, ons contract nagekeken en ons op belangrijke punten gewezen. Samen met hem hebben we alles met pen overgetrokken, wat madam met potlood had geschreven. En de dag erna zijn we 'happie de peppie' het contract gaan inleveren. Zo wil het, dat we woensdag gaan verhuizen naar een kast van een huis, zodat we andere witte mensen uit Nederland kunnen ontvangen. Ruan zullen we missen, maar hij zegt langs te komen.

We wonen nu in een huis met 15 studenten, allemaal uit andere Afrikaanse landen. Weet trouwens niet of ik dit al verteld heb in het vorige verhaal. Ruan is de enige 'witte'. Want zo noemen ze mekaar hier 'black' en 'white'. Halfbloedjes zijn 'brown'. Zwart wordt hier ook niet als een belediging gezien, zo noemen ze elkaar gewoon. Dus wij doen mee in het Nederlands. Alle studenten waar we mee wonen zijn te gek, ze zijn nieuwsgierig naar ons en komen altijd een praatje maken. Op de straat, wanneer je iemand tegenkomt die je niet kent, zeg je ook niet 'hoi', maar 'hoe is het?'. Anyway, Ruan is de enige witte en dus ook de enige met een auto. Hij studeert rechten hier en is er pas een maand. Hij heeft zich bij ons gevoegd. Is geboren in Port Elisabeth. Alle Afrikanen krjgen met de opvoeding en scholing de hele geschiedenis te horen over de witte Europeanen die hier in Zuid-Afrika niet zo heel erg aardig voor de anderen zijn geweest. Ook over de natuur lezen ze veel. Alle Afrikanen zijn ontzettend trots op hun land, en weten veel te vertellen. En hij dus ook, dus wanneer we erop uitgaan, gaat hij mee. Hij rijdt, want ze rijden hier verkeerd, namelijk links, vertelt over alles wat we zien en is bovenal gezellig. Zo heeft Ward, onze enige mannelijke Afrikaan, ook company, bij ons drie vrouwelijke Afrikanen.

Afgelopen dinsdag hebben we onze eerste lesdag gehad in Afrika. Namelijk bij Agnes, onze 'tourguide' en vertrouwenspersoon hier. Het ging over de cultuur en veiligheid. Er gebeuren hier dingen, die wij ons niet kunnen voorstellen. 's Nachts hoor je de ene na de andere politiesirene, net als in de film. Als men overdag in huis is, moet je toch alle deuren op slot doen. Tegen overvallen! Ook zijn de huizen bewaakt met alarmsystemen, camerasystemen, omheiningen en tralies voor de ramen. In het donker mogen we ab-so-luut niet de straat op van Agnes, ook niet met z'n vieren. Alles moet met bus, auto of taxi. Bussen, hebben geen reistijden, komen wanneer de tijd rijp is. Auto, hebben we niet. Taxi, tsja, Afrikaanse cultuur zullen we maar zeggen. Kort samengevat: als het donker is, zit je gewoon thuis op je dikke kont en nergens anders! Wij vinden het niet erg, want we zijn graag lui en zitten graag op onze dikke kont. Tot nu toe in ieder geval, hebben we ons nog altijd geamuseerd in ons tuintje! We maken kampvuur, drinken bier en wijn, eten pizza en chips en vertellen hele avonden met de witte en de zwarten. Het is heel erg leuk hier! En nu weet ik dat je met weinig, veel kunt doen! Maar toen ik een avond buiten zat, zonder biertje, hoorde ik rondom me overal autoalarmen afgaan, zeker 8 achter elkaar. In ons blok. Dan weet je ook dat je niet naar buiten moet. Het was wel donker, maar toch pas 20.00u. De dag erna kwam een helikopter met zoeklicht over ons 'krotje'. Zal wel ene bij ons in de buurt hebben gdlopen. Als we bij Ruan in de auto stappen, wordt, nog voor we van het terrein afzijn, de autodeuren van binnen op slot gedaan. Je tas mag niet op de schoot liggen, je camera, telefoon etc mag niet zichtbaar zijn. Het liefste mag je die helemaal niet uit je tas halen, en het raam moet dicht. Maar goed, als we de bewoners hier moeten geloven zijn er ook veel vooroordelen, en wordt NIET iedereen overvallen of beroofd! Daar houden we ons dan maar aan vast he, optimist! Maar goed, het is wennen, maar uiteindelijk went alles en zullen wij ook automatisch al deze dingen doen. Je zult je moeten aanpassen en dat doen wij dan ook met alle plezier.

Een auto, die hadden we graag gehad en krijgen we ook. Agnes was erg lief voor ons en wilt een auto gaan kopen. Vruiwke heeft ook nog verstand van auto's, want ze wil een Volkswagen kopen :-).. Dan kunnen wij die van haar huren tegen een 'afrikanenprijsje'. Dat is mooi natuurlijk. Als dit prijsje een prijs wordt, dan hebben we nog de optie om na een autobedrijf te gaan en een auto te kopen. Zij garanderen dat ze hem terug kopen, wat mooi voor ons is. Alleen nog onderhandelen over de prijs wat we terug krijgen. Maar dat is iets voor volgende week,
Internet, hadden we ook graag gehad, maar dat wordt een probleem hier. Zij gebruiken mobiele telefoons al modem, ontzettend duur! Internet via tv of telefoon-lijnen kennen ze niet. Ons rest niks anders dan een heel duur 'stikke' te kopen met onbeperkt internet, zeiden de verkoopster. Onbeperkt wil zeggen dat je nog eens extra betaalt voor gebruikte MB's, afrikanenlogica dus! Internet zal dus nog een issue blijven, dus moet nog altijd naar het internetcafe.

Woensdag had Tessa een goed idee, ik wilde naar de dierentuin, Pretoria Zoo. Is niet ver weg, dus we konden een taxi pakken. Zo gezegd, zo gedaan. Aangekomen bij de zoo, stonden er erg veel boze Afrikanen met bordjes om de nek (nee, dat is niet normaal). Taxichauffeur vroeg vriendelijk of we wilden blijven zitten. Gelukkig had de Afrikaan ook het automatisme met de autovergrendeling geleerd, dus de bordjesmannen konden de auto niet in. Ze schreeuwde, wezen en maakte gebaren. Met mijzelf had ik al besloten dat ik niet de taxi uit zou gaan, aangezien 40 zwarten meer kunnen dan 1 witte. Witte politieman kwam aan. Hij vertelde ons dat 'this was not a good day'. Goh! Gelukkig dat hij me dan kon vertellen. We reden weer verder. De taxichauffeur kon ons vertellen dat dit personeel was dat al heel lang niet betaald had gekregen en nu dus staakten, compleet met bordjes, deuren barricaderen, schreeuwen, fluiten en wat nog meer. Maar hey, als je iets doet, doe je het goed! Wij doorgereden naar het Voortrekkersmonument. Een monument ter ere van Piet Retief (makkelijk om te onthouden: Piet Rosbief). Piet was er in de Anglo-boerenoorlog. Het is eigenlijk een heel 'wit verhaal', want Piet wordt als de held gezien, omdat hij Britten heeft gered tegen de oorlog met de Zulu. Beetje krom, want de Zulu waren er eerder dan de Britten, die Zuid-Afrika claimden. Beetje dom van Rosbief maar goed. Kwam zich erop neer dat het een heel mooi monument was met Afrikaanse tuinen, graven, musea etc. Heb de dag er omgekregen en daar ging het om.

Deze week ook op onze school geweest: Tschwane University of Technology (TUT) om kennis te maken met onze lerares en om te horen wanneer we konden beginnen met onze stages. Visums waren niet nodig voor deze gelegenheid, want we hadden een toeristenvisum, en dat was genoeg. Vertelde ze ons in Nederland. Aangekomen bij onze witte lerares vroeg ze naar de visums. Welke visums? Die wat niet nodig waren? Jammer dat we ze niet hadden aangevraagd, we hadden ze toch echt wel nodig! Wij ons verhaal verteld dat we de Zuid-Afrikaanse ambassade in NEderland hebben gebeld, gemaild etc. maar zij geen gehoor gaven en ons toen is vertelt door onze Nederlandse school, dat visums niet nodig waren. Dan ging onze witte lerares het wel doen. In het ergste geval moeten we nog 8 weken wachten! Een weekje vakantie erbij, vind ik niet erg, maar 8 vind ik wel erg lang! Nou goed, ik kan hier lang en breed over 'moelen', maar mevrouw ging haar best doen en wij hopen over twee weken te beginnen. Ik op de kinderafdeling, ben benieuwd! Lijkt me moeilijk, maar heb altijd geroepen met zwarte kleine kindjes te willen werken. And now it's gonna happen!

Gisteren zijn we naar Pilanesburg geweest. Ongeveer 200 km verder, Ruan natuurlijk met ons mee en reed weer aan de verkeerde kant. Ook verkeersborden trouwens, maakt niet uit welke getallen worden aangegeven voor de snelheid, je geeft gewoon gas en kiest nummers op je teller uit die je leuk vind. Daar kijkt niemand van op en iedereen schuift ook nog voor je, als je ze wilt inhalen. Wat wil je nog meer?
In ieder geval, de weg erheen was al erg bijzonder om te zien. Hele krottenwijken met huisjes van golfplaten. Vrouwen die om 05.00u 's morgens een tafeltje aan het stoplicht hebben om fruit te verkopen. Liftende kinderen die naar de plantages moeten. Bedelende kinderen aan het stoplicht voor 1 rand (10 eurocent) zodat ze kunnen eten. En soms 1 groot huis van bakstenen in een krottenwijk. Hoe kunnen die mensen zich goed voelen? Complete dorpen zie je langs de weg in het zand lopen, om te gaan werken op de sinaasappelplantages. En geloof me, hier lopen ze geen 1 of 2 km, soms zijn het er wel 10 voor ze op het werk zijn. Kinderen gaan mee, zo verdienen ze ook geld. Dat is Afrika, ik woon in de stad, bij de 'rijken'. Dit is het platteland, een paar kilometers verder. Wij zitten in onze golf 4, op weg naar een leuke dag, met ons lunchpakketje en de verwarming aan, want het was nog maar 4 graden. Zij lopen langs de weg, zonder jas, om te gaan werken tot 's avonds laat. Waarom zeur ik nog over wat mam gekookt heeft, of dat pap de auto nodig heeft en ik 2 km moet fietsen vraag je je dan af! En nog zijn deze mensen niet de allerarmsten, zij beschouwen zichzelf als middenstand, prijzen zich gelukkig dat ze dit hebben en zijn blij en dankbaar! Zijn behulpzaam, en als je ze in hun taal aanspreekt, Zulu of Sotho, zijn ze helemaal in hun element. Kinderen zwaaien naar ons in de auto, want we zijn wit. Wij zwaaien terug. Zij lachen heel vrolijk naar ons, en ik lach als een boer met kiespijn terug. Niet omdat ik niet wil lachen, maar omdat ik het nog moeilijk te relativeren vind. En ik betwijfel of ik dat over 4 maanden kan, want het is echt schrijnend om te zien. Wij hebben een poetsvrouw, een zwarte, en twee 'werkers' die klusjes doen, ook zwart. Onze huisbaas is een witte en hoeft zelf niet veel te doen. Op de vraag waar we de vuilniszakken weg moesten gooien, kregen we het antwoord: 'Staan laten, ik roep de dame'. Er wordt geroepen en vervolgens komt de poetsvrouw en die moet het weg gooien, best een eind lopen. Ik kon het niet zien, en liep met twee overgebleven lege flessen achter haar aan. Dame verbaasd, want waarom deed ik dat? Ik vertelde haar dat ik haar wilde helpen en dat ze dan maar 1x hoefde te lopen. Op de terugweg kwam ik langs de werkers, en vroeg ik moest helpen. Ik kreeg een ladder en moest dat meenemen naar ons 'krotje'. Huisbaas verbaasd, dat ik het meenam. Ik gaf de werkers, de poetsvrouw en haar kindje koekjes, en zij knielden. Een teken van respect, vertelde ze me later. Ik vroeg me af of ik onbeleefd was geweest door de dame te helpen. Ruan vertelde mij dat het niet hoefde, omdat zij onopgeleid is, en wel werk heeft, is ze er trots op. Als ik haar ga helpen, kan het overkomen dat ik vind dat zij haar werk niet goed doet. Wat niet de bedoeling is! Dit is een ding wat we moeten gaan proberen te begrijpen en te laten rusten. IK MOET NOG VEEL LEREN!

In ieder geval, we reden naar Pilanesburg, een natuurpark. Hier leven 'the big five' in het wild, namelijk de leeuw, neushoorn, luipaard, olifant en buffalo. Verder komen er nog meer dieren voor, maar zijn niet zo 'big' als de 'five'. Het park is zo groot als half Limburg en het mag alleen maar met auto. Ik keek mijn ogen uit! Stond met de auto naast een olifant, nijlpaarden, meneer en mevrouw neushoorn, een mama en babygiraffe, kuddes buffalo's. Zebra's staken over, jakhalzen bekeken ons vanuit het veld, gemzen en springbokken kwamen kijken, pumba's stoorden zich niet aan ons en dronken verder en uiteindelijk bij de lunch kwam er een aapje bij ons zitten. MAGNIFIEK! Dit is de ' African-life'. Alleen al de natuur waar deze dieren leven, is prachtig om te zien! Je 'cruist' en kijkt, met een muziekje op, en opeens sta je oog in oog met dieren 6x zo groot als jou, een paar meter van je af, die je aan blijven staren. PRACHTIG! Vooral dat de autoruiten en deuren dicht konden :-)..

Dit is het Afrika wat ik verwachtte.. En het Afrika waar ik nog wel een hele tijd om krijg! Ik wil nog niet terug naar Nederland. Hier is nog veel meer te zien en te ontdekken. Ik ben er nu een week, maar ben m'n hart verloren. Verloren aan een land, met de meest mooie natuur, rijke cultuur, vriendelijkste mensen, witten en zwarten, een rijke geschiedenis, criminaliteit door armoede, maar ook rijke witten en zwarten, gastvrijheid en behulpzaamheid!

Op z'n Afrikaans: Goe gaan voor jullie!
Baie (veel) kusjes van Tessa