Yukifuki Mia vs. Chico

Hallo lieve Nederlandse fans
Kuncha?
Hier is ‘the African life’ tot zover ‘goe’!
Problemen met internet zijn nog steeds niet helemaal opgelost, vandaar dat het even heeft geduurd tot mijn volgende verhaal. Nu ga ik proberen toch wel weer elke week iets erop te zetten. Al denk ik niet dat de problemen met internet vóór mijn vertrek hier zijn opgelost, Afrikaanse ‘attitude’!

Vorig weekend niet heel veel actiefs ondernomen, onder het mom van ‘mentaal voorbereiden op onze eerste werkweek’. Zaterdag voor de verandering nogmaals naar het internetcafé geweest omdat internet op de laptop niet echt wil werken. Dus ik, zo lief als ik probeer te zijn, mijn lieve papa, mama, broertje en vriendje een lange mail gestuurd over mijn African life en de stand van zaken. Heb er redelijk lang over gedaan, zo’n 15 min per e-mail. Maar dat maakt me niet zoveel uit, want ik weet hoe blij ze zijn als ze een teken van leven krijgen :), alhoewel onkruid niet vergaat. Maar goed, het komt zich erop neer dat ik zondag belde met het bericht dat ik een erg leuke e-mail had gestuurd, waarop ik van iedereen het antwoord kreeg niks ontvangen te hebben. Mooi dus! Ricky had ook naar haar familie e-mails gestuurd, die allemaal niet zijn aangekomen. Daarvoor ging ik net naar het internetcafé. Jammer dat ze hier niet aan garantie doen, anders ging ik mijn geld zuurverdiende terugvragen.
Maar nu dan het goede nieuws…. Zondag zijn we met Agnes gaan rondbellen voor een auto.
Eindelijk een auto! Niks bijzonders, een Opel Estate station, maar deze was niet alleen voor een Afrikaans prijsje, maar ook nog een Afrikaans studentenprijsje. We betalen 60 euro p.p. per maand. Dat komt zich neer op ongeveer 8 euro per dag. De normale prijs hier is tussen de 18 en 30 euro per dag. Dat is dus wel weer mooi meegenomen. Dan kunnen we ons eindelijk fatsoenlijk verplaatsen, zonder altijd onze Ruan lief aan te kijken. Woensdag zal Henk, de automan, onze Opel komen brengen.

Het Afrikaanse leven is iets anders dan het onze. Het is normaal dat men hier rond 22.00u naar bed gaat, aangezien het normaal is om rond 05.00u op te staan. Ook op vrije dagen mensen! Als men moet werken, staan ze soms zelfs al om 03.00u op. Dus 05.00u is redelijk uitslapen hier haha. Dit is, omdat de Afrikanen vooral slapen als de zon er niet is. Wij proberen er in mee te gaan, maar tot nu toe kost het redelijk wat moeite. Dit zal minder zijn als ik dadelijk aan mijn ‘job’ bij de ‘kids’ ben begonnen. Ik ga werken van 07.00u tot 19.00u. Dat betekent dat ik om 05.30u opsta, en om 19.30u thuis ben. Precies de reden waarom ik blij ben dat we verhuisd zijn, aangezien we nu thuis komen in een ruim huis met alle benodigdheden en een ruime kamer hebben allemaal.
Mijn kamer heb ik me trouwens al helemaal eigen gemaakt, met allemaal foto’s (van mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes gekregen) en kaarten (van jullie allemaal). Zelf heb ik nog een berg foto’s uitgeprint inclusief Johnny Depp, Marilyn Monroe en Johnny Cash, die horen er nu ook bij. Dat maakt mijn kamer redelijk knus en gezellig. Ik voel me thuis hier! Maar mama, hier in Afrika ruim ik mijn kamer wel op!

Onder onze leraren ontstond een discussie over wat nu de veiligere buurt was, Queenswood (waar we nu wonen) of Sunny Side (ons krotje bij de lieve studenten). De meeste leraren zeiden dat Queenswood veel veiliger was. We vroegen het aan Afrikanen die hier woonden en ook van hen zei iedereen dat Queenswood veiliger was. Woensdag zijn we verhuisd daar en zaterdag hoorden we op het nieuws dat in Sunny Side iemand vermoord was. Onze lieve vriend Ruan kwam zondag op bezoek en hij zei dat hij in de nacht van zaterdag op zondag nog eens zes schoten had gehoord. Welke buurt is nu veiliger dan?
Waarschijnlijk zullen jullie allemaal schrikken en denken: wat doen ze daar nog? Maar geen zorgen, wij krijgen instructies over hoe te handelen en hoe ons te gedragen. En ik moet eerlijk zeggen, ik heb me in geen enkele situatie al bedreigd of onveilig gevoeld. Ik probeer te vertrouwen op mijn intuïtie. Tuurlijk nemen we geen onnodige risico’s, en we blijven altijd met vieren bij elkaar. Waardevolle spullen liggen bij ons opgeborgen en ons huis is beveiligd met alarmsystemen en de hele mikmak. Het is natuurlijk minder veilig als in Nederland, maar niet iedereen wordt beroofd of wat dan ook hier. Zolang wij zelf de risico’s inperken, voelen we ons veilig.

Maandag zijn we weer naar ons favoriete winkelcentrum in Hattfield gegaan om de werkkleren te kopen. We moeten hier werken in een pantalon en witte blouse. Witte blouse nergens te vinden, dus ga ik in een wit t-shirt. Dat mag eigenlijk niet, want het schijnt door, een witte blouse niet gelukkig (als je hem drie maten te klein koopt, zoals de meeste donkere bewoners hier)!!!. Een zwarte pantalon gevonden en die maar snel gekocht. Verder moest ik natuurlijk van mezelf even verder kijken naar leuke spulletjes. (Naar dingen die ik echt nodig had mama!). Zoals een horloge, 3 euro, leuk! Meenemen.. Twee t-shirtjes bij elkaar voor 4 euro, meenemen! Een witte broek (heb ik nog niet haha), 6 euro. Meenemen! Een jurkje (voor als ik het ooit aandoe), 4 euro, ook die inladen! Het wil dat we achteraf nog eens naar dezelfde winkel terug wilde en alle vier onze 5 plastic zakken niet mee mochten nemen. Dus bleef Ward buiten wachten, compleet met 20 plastic zakken. Het winkelpersoneel had medelijden met hem en bood hem een kop koffie aan. Leuk, die Afrikanen. Ward vond het zelf ook wel grappig. Om Ward niet te lang te laten wachten, pasten wij onze broeken even snel tussen de rekken, we hadden toch alle drie een legging aan. Maar hier zijn de Afrikanen niet zo van gecharmeerd, dus werd ons vriendelijk verzocht in de kilometers lange wachtrij voor de paskamers te gaan staan. . ’s Avonds hebben we voor de verandering maar eens pizza besteld, aangezien we allemaal hoofdpijn hadden van de zon. Dus, nog maar een leuk hoedje erbij gekocht.
Dinsdag hebben we voor de laatste keer kunnen uitslapen, aangezien ons avontuur woensdag begint. We hebben de hele dag huiswerk gemaakt, in 32 graden buiten in de zon. Geen aanrader! Verder de avond wat ‘gesjpiend’ en ‘gesjpiend’.
Vroeg naar bed gegaan, want woensdag konden we ‘aan de geng’.

Woensdag, donderdag en vrijdag heb ik vervolgens gewerkt. Ons ziekenhuis, het Steve Biko, is voor mensen die niet verzekerd zijn (zo’n 85%) van de bevolking. Allemaal die mensen hebben medische hulp nodig, maar er zijn maar een beperkt aantal plaatsen. De meeste mensen werken niet, dus je hebt gewoon tijd om te wachten, al duurt het uren of dagen. Het ziekenhuis lijkt net een mierenhoop. Mensen die op bankjes liggen te wachten voor een bloedafname of gewoon voor medicijnen. Veel te veel mensen dan het ziekenhuis aankan. Mijn afdeling ‘childward 8.5’ bestaat uit 5 kubussen. Je kunt van voor tot achter kijken. In elke kubus liggen 6 kindertjes. Alleen maar zwarte kindjes. Zwarte kindjes die Sulu of Sutho praten, een taal die ik niet kan verstaan of spreken! De eerste dag merkte ik al dat dit een ongelooflijk verschil in cultuur is met Nederland. Als men 30 min. pauze heeft, is het echt geen probleem als je een uur weg blijft. En de lunch is officieel een uur, maar sommige blijven 3 uren weg en anderen pakken zich twee keer een uur. Geen probleem! Er hoeft ook niet onderling overlegd te worden of er genoeg verpleegkundigen op de afdeling blijven, je gaat gewoon wanneer je zin hebt. En studenten, och, die laat je gewoon aanrommelen. Zo ook de Nederlandse studenten! Iedereen is erg aardig tegen mij, daar kan ik niks over zeggen. Maar uiteindelijk ben je toch een soort ‘indringer’ als blanke. En dat heeft allemaal met de geschiedenis van de apartheid te maken. Er werken zo’n 40 verpleegkundigen op mijn afdeling, waarvan welgeteld 2 witte. Nou, de kans dat ik dus met alleen maar zwarten werk, is bijna 100%. Ze zijn in je gezicht allemaal heel aardig, maar je weet achter je rug om dat ze over je praten in hun eigen taal. Ze kijken je allemaal tegelijk aan en lachen. Ik doe leuk, en lach terug. Ik ben er na deze week nog 9 dagen, dus dat valt op zich wel mee. Maar we hebben werkdagen van 12 uren en je voelt je dan redelijk ongemakkelijk. Met de patiënten (kleine kindertjes) kan ik niet praten, zij spreken allemaal Zulu of Sutho, zo ook de ouders, die allemaal ongeschoold zijn. Kindertjes huilen, maar ik kan niet zeggen waarom en zij ook niet! Als de ouders er zijn, dan hoef ik bijna niks te doen. Maar helaas zijn bij niet veel kinderen de ouders, omdat ze meestal achtergelaten zijn. Achtergelaten, omdat ze iets hebben. Er liggen kindertjes die bijna helemaal verbrand zijn, met hersentumoren, kindertjes met waterhoofden, kindertjes met de ingewanden eruit vanaf de geboorte en gehandicapt. Ik weet niet waarom ze achtergelaten zijn, misschien geen geld voor een kind te zorgen of wat dan ook. En al die kindertjes huilen om iemand. Ik probeer ze zoveel mogelijk op te pakken en te vertroetelen, maar ik spreek hun taal niet. Het is trouwens wel een belevenis, een witte zuster. Alle kindertjes zwaaien naar me, willen door mij gewassen worden, en moeten natuurlijk aan mijn huid en haren voelen. Ik heb al een vriendje daar, een jongetje van zeven, achtergelaten toen hij zes jaar was, omdat hij een hersentumor had. Hij heeft zijn ouders dus gewoon zes jaar gekend! Door de tumor is hij blind geworden. Mij herkent hij meteen ’s morgens aan mijn stem, gebrekkige Afrikaans (want dat proberen ze me hier te leren, en ik kan alle volle zinnen spreken!) gemengd met Engels. Hij heeft mij omgedoopt tot ‘sister pappie’, aangezien ik voor de kindertjes altijd veel ‘pappie’ met liefde maak. Het is heerlijk als zo’n kindje aan je gewend is en op je af rent en begroet met een kus. Ik moet zeggen dat ik bewondering heb voor al die kindjes. De meeste huilen bij de verzorging, omdat ze pijn hebben. Maar daarna hoor je ze de hele dag niet. Ze krijgen helemaal geen bezoek, en sommige liggen 24/7 in bed, maar ze geven geen kik. Het is net alsof ze ermee om kunnen gaan. Kindertjes moeten alleen naar operaties gaan, komen terug en er wacht niemand op ze! Ze liggen al weken in het ziekenhuis, alleen, zonder bezoek, zonder iemand die zich om hen bekommert (want dat hoeven verpleegkundigen ook hier niet te doen). En al die kindertjes lachen verder de hele dag. Ongelooflijk!
De werkcultuur is ook heel anders, alles gaat het op het gemak. Je hoeft hier niet te rennen, waarom zou je dat doen? En als je zin hebt om te zitten, ga je toch zitten! Hier is trouwens wel een leuk feitje, dat de stoelen hier ongeveer 1,5 keer zo breed zijn dan bij ons. Mogen jullie zelf raden waarom!? De dingen die ik zie, qua wonden verzorgen en medicijnen uitdelen, zijn verschrikkelijk. Maar daar zeg ik niks over tegen hen, aangezien ik nog maar negen keer daar ben. Anders lijk ik net ‘die witte uit Holland wat het ook nog allemaal beter weet’. En sowieso, alle Afrikanen zijn ontzettend trots op het ziekenhuis hier. Alles is in hen belevenis ‘hypermodern’. Ze vragen bij alles of we dat in Holland (of Schotland, want de helft van de tijd verstaan ze me niet) ook al hebben. Nou, zo’n 20 jaar geleden al! Maar dat zeg ik niet, want dan beledig je hen. Dus lach ik lief en zeg dat ik het een goede manier van werken vind. Ik zou hier graag iets willen veranderen, maar het kan niet, want ze vertrouwen je sowieso al niet en je bent ook nog maar 12 keer daar. Maar als ik iets zie wat dus echt niet kan, zal ik er iets van zeggen. Zodra je in Nederland bij iemand met zuurstof Labello opsmeert heb je een probleem, want dat kan brandwonden veroorzaken. Dus vertel ik ze in Afrika dat Vaseline al helemaal een probleem is. Op zo’n moment wordt ik wel stom aangekeken, maar dan is het in het belang van de kindjes.
Kindertjes was je hier met een soort ‘sjottelsplak’. En je mag er rustig twee kinderen mee wassen. Handdoeken kennen ze hier niet, alles droogt vanzelf wel op onder de kleren. Beddengoed wordt alleen maar vervangen als het ‘echt’ vies is. En in Afrika is ‘echt’ vies zoiets als ‘onbruikbaar, nooit meer schoon te krijgen, smerig’. Dus, je hoeft geen beddengoed te vervangen, ook niet met bloedvlekken of wondvocht op. Hygiëne kennen ze hier niet. Ze doen wel steriele handschoenen aan, waarmee ze vervolgens alles vastpakken. Maar daartegenover hoef je met bloedprikken of infuus aanbrengen geen handschoenen aan! HIV/Aids komt hier namelijk niet voor?! Is volgens de ongeschoolde Afrikanen een fabeltje dat de witten hebben verzonnen. En waarom hebben de witten dat verzonnen? Omdat de witten vinden dat de zwarten niet teveel kinderen moeten krijgen, in verband met politieke stemmen op zwarte partijen en huizen en alles dat zwarten krijgen van de staat. Dus de witten willen dat de zwarten condooms dragen om de kolonies te halveren en echt niet voor HIV/Aids, want dat bestaat niet!! Waar maken we ons druk over mensen?!

Woensdagavond hebben we trouwens eindelijk een auto gekregen. Het is een Fiat Uno, type Mia. Door ons omgedoopt tot Yukifuki Mia. Waarom geen Estate? Wij weten het niet! Onze lieve witte vriend Henk kwam onze auto brengen. Het was een ‘geweldige car, goeie rembakkie, goeie motorbakkie’. Henk vroeg ons of we hem naar huis konden brengen, hij woonde hier dichtbij. Geen probleem, aan Ward de eer om te rijden. Dus Ward links rijden, ik achterin en bekijken hoe het ging, want ik was waarschijnlijk binnenkort aan de beurt. Henk vertelde ons allemaal verhalen, op zich een aardige witte nieuwe vriend, maar wij zouden hem in Nederland een ‘gladjanus’ noemen. Maar goed, dat ‘dichtbij’, werd langer en langer. Opeens kwamen we bij een tolweg, die hebben ze hier in Afrika gewoon midden in de stad. We gingen de autobaan op en ik was blij dat ik Ward niet alleen had laten gaan, want uiteindelijk was dat ‘dichtbij’ zo’n 35 kilometer. Afrikaanse begrippen! Henk afgezet bij zijn villa (ik weet waar ons geld in zit). En terug met onze Yukifuki Mia. Alles goed gegaan, Ward en ik wel in een scheur gelegen om het ‘bakkie’. Hier in Afrika is dit een ‘goeie bakkie’, in Nederland haalden ze je van de weg af met dit schepsel. Maar goed, dag erna moesten we werken. Ward start de auto, auto valt uit. Ward start nog een keer, Mia wil nog steeds niet. Na zeven keer starten en de auto naar 8000 toeren te hebben gebracht, werd ze wakker. Ik niet blij, Ward niet blij. Maar ja, we waren eindelijk op weg. En waarom nu de naam ‘Yukifuki Mia’, nou, mevrouw is een 1.1 uit 1926, ter grootte van een blikje tonijn. Van die 1.1 is nog maar de helft over, dus dat maakt ongeveer een 0.5. Dan zitten we er met vieren in, ‘rembakkie’ is helemaal niet goed. Met een snelheid van 20 kilometer per uur hebben we een remweg van ongeveer 100 meter, zo goed is ‘rembakkie’. Als Mia het koud heeft, weigert ze al helemaal, en hebben we haar wakker. Dan moeten vóór de drempel 3 personen uitstappen, anders redt je de Afrikaanse drempel niet in de één. Dus ’s avonds bij thuiskomst, heb ik onze lieve witte vriend Henk opgebeld en op een nette manier vertelt dat hij zich die ‘schroothoop ergens mocht duwen, maar niet bij ons.’ Henk vriendelijk en vertelde ons volgende dinsdag een Volkswagen Golf te brengen. Ik, als ‘Volkswagen rijder’ blij, wel maar eens gevraagd wat voor motor dat deze had, want je weet het maar nooit. Ik legde lieve Henk uit dat wij de auto wilden om dingen te bezichtigen. Afrika is redelijk bergachtig, en als Mia weigert een drempel over te gaan omdat ze te lui is, dan wil mevrouw ook echt geen berg op! Henk vertelde me dat de Golf een 1.6 was, ik blij! Hij beloofde zaterdag sowieso langs te komen ’s avonds, om onze vriendin Mia na te kijken zodat ze wel zou starten. Oké!

Ik donderdagavond al eens een straatje om geoefend met links rijden, moeilijk! Waarom rijden ze hier ook aan de verkeerde kant?!
Vrijdag na het werk om 16.00u vond Ward het tijd dat ik ging rijden. Leek mij al niet zo een strak plan, maar goed. Ik toch gereden. Rond 16.00u is in Afrika spitsuur. Spitsuur is bij ons al hectisch, in vergelijking met hier is het doodstil bij ons. Hier rijden van alle kanten die irritante busjes langs je. Dat zijn kleine busjes voor de arme zwarten die dan voor een paar cent van straat naar straat kunnen rijden. Die dingen hebben geen halte, dus als je in het busje zit en ‘stop’ roept, dan stopt ie ter plekke, ook in het midden van drie rijbanen. En ik rij er dan achter. Vervolgens begint iedereen achter je te toeteren en van alle kanten vliegt iedereen langs. Snelheidslimiet kennen ze hier niet en in- en uitvoegen hoeft ook echt niet met knipperlicht! Als je haast hebt, maar het stoplicht staat op rood, rij je gewoon door, geen probleem! Dus ik, als beginnende linksrijder, heb doodsangsten uitgestaan!
Van het ziekenhuis tot ons huis, is goed en wel 10 minuten rijden. Eén uur en 40 minuten later waren we thuis. Ik moest een afslag nemen, maar reed op de verkeerde rijbaan, dus besloot ik de volgende afslag te pakken. Nou, dat lukt dus niet! Want in- en uitvoegen durfde ik echt niet. Daarom dat we recht in de ‘Indianenbuurt’ belanden, wij noemen het zo, maar officieel is het de Marababuurt. De meest criminele, dichtsbevolkte en smerigste wijk van onze stad. Hier wil je nog niet dood gevonden worden! En wij stonden, met Mia, hartstikke stil in de middelste rijbaan met irritante busjes ‘everywhere’. Ogen kom je tekort, mensen overal om je auto heen. Ramen dicht in de Mia, want anders hebben ze je te pakken. Ik achter het stuur! Mijn god.. Thuis aangekomen na dik 100 minuten heb ik Mia een dikke knuffel gegeven, voor haar zal het ook geen pretje zijn geweest :)..

Nou, na drie dagen te hebben gewerkt, waren we allemaal redelijk kapot. We werken 32 uren op 2,5 halve dag. Niet dat ik door het werken zo zeer kapot ben, alhoewel de kinderen me wel bezig houden, maar de indrukken die ik opdoe en de soort van ‘cultuurshock’.
Vrijdag waren we al om 16.00u klaar. Ruan weer langsgekomen, want het is weekend. Gekookt voor Ruan en hij ‘loves gekookte aardappelen’. Hij vindt ze ook cool!
Wij, met z’n vijven, klein feestje gemaakt hier en lol gemaakt. Om 03.00u gingen we pas naar bed dood en doodmoe. ’s Morgens ging de wekker. Ik snapte niet waarom ik hem had gezet, dacht dat het misschien toch geen weekend was maar een werkdag. Keek op mijn telefoon, lieve witte vriend Henk. Kut, verslapen! Henk zei dat hij voor onze poort stond. Dus ik stond op en maakte de poort open. Iedereen lag nog te slapen. Ik maakte Ruan (die zich onze bank eigen heeft gemaakt) en Ward wakker. Keek op mijn klok, 07.45u! Welk Afrikaans kwartiertje?? Henk was 12 uren te vroeg! Hij stond aan de poort met een andere leuke witte vriend. Keek naar de auto, sleutelde er 10 minuten aan, en Mia had weer zin om wakker te worden zei hij. Ik bedankte hem vriendelijk maar herinnerde hem aan onze afspraak dat we volgende week een Volkswagen kregen. Hij vroeg me of ik die nog steeds wilde hebben, nu Mia gemaakt was. Ja, graag!! Oké dan, maar de Volkswagen Golf was een Jetta geworden, ook een 1.6. Ook goed dan! Als we maar in de Volkswagen-categorie blijven haha..
Dus ik bedankte Henk vriendelijk en ging maar aan mijn huiswerk, want deze tijd in de morgen is het ook hier hartstikke licht en al zo’n 30 graden, dus slapen zit er niet in. We hebben de rest van de dag wat gekaart, lekker gegeten en Ruan zocht weer een tehuis, dus die mocht aanschuiven. Dag- en nachtopvang :)…
Die avond waren we allemaal kapot moe, dus vroeg naar bed. Want Ruan had een uitje georganiseerd naar de Cheetafarm in Hartbeespoortdam, gereserveerd om 13.30u om met de cheeta’s te spelen. Dus wij (of ja Ruan, die is gewend om aan de verkeerde kant te rijden), naar Hartbeespoortdam gereden. We moesten in een zaal gaan zitten en kregen uitleg ovcer hoe ons te gedragen bij de cheeta’s. Hij vroeg wie met een cheeta op de foto wilde, wij gekke blanken natuurlijk! Dus vriendelijke zwarte meneer zei dat hij onze vriend Cheeta naar binnen zou laten, maar iedereen zich stil moest houden, hoeden etc. af moest doen, want die konden afvallen en dan zou vriend Cheeta schrikken. En vriend Cheeta heeft een slechte zelfbeheersing. Toen vriend Cheeta binnenkwam keek hij wat onwennig rond, hij sprong meteen op de tafel en keek eens rond. Opeens wist ik niet meer zo zeker of ik met vriend op de foto wilde. Maar Tessa, laat je niet kennen! Vriendelijke zwarte meneer vertelde ons dat we met het groepje waar we mee waren op de foto moesten, dus vriend Cheeta moest op de foto met ons vijven. Wij moesten vriend Cheeta aaien, gelukkig vond hij dit fijn. Wat een beesten! Wist niet dat deze zo groot waren en zo sjiek! Mooi man.. Alle andere (meeste Engelsen, ik herkende ze, ze zagen hetzelfde uit als in Valkenburg) wilden opeens ook met vriend Cheeta op de foto. Hierna kregen we een rondleiding en zagen een hond in een kooi. Bijzonder! Meneer de zwarte cheetakenner kon mijn gedachten lezen en zei dat dit niet een ‘gewone’ hond was, nee een ‘wilde’ hond. Heb ik dat ook weer eens gezien! We liepen nog naar wat honingberen toe en daarna naar de cheeta’s in een ‘bakkie’. We kwamen bij hyena’s, wilde honden, wilde katten en struisvogels. Van de struisvogels kreeg ik angstzweet haha, ze kwamen met de nek in het ‘bakkie’ en wilde niet echt schuiven voor ons. Wij hadden ook nog het geluk dat we achterin zaten en niet zagen wat achter ons gebeurde. En remember, een struisvogel is nooit alleen! Dus opeens kwamen uit alle hoeken die, stom uit hun ogen kijkende, beesten. Ward stond doodsangsten uit, die aan de buitenkant van het ‘bakkie’ zat. Toen ons een verhaaltje vertelt was over deze laag IQ-hebbende dieren reden we door. Maar dat lieten ze niet gebeuren, dus rende de complete kolonie achter ons aan. En geloof me, struisvogels rennen snel! Echt snel.. Sneller dan ons ‘bakkie’. We waren blij toen we tussen de cheeta’s belanden. Die gewoon naast ons ‘bakkie’ liepen. Was ik even blij dat Ward zich opgeofferd had! Al met al was het een erg leuke dag, we hebben veel gelachen!
Omdat het zondag was vonden wij wel dat we het recht hadden om eens lekker duur te doen en het ons goed te laten gaan. Dus gingen we eten bij Spur, één van de beste restaurants van Zuid-Afrika. Dit is een keten, één van de vestigingen ligt bij ons op de hoek. Op de kaart stond zelfs schnitzel met champignonsaus, ikke blij voor de champignonssaus, maar nog blijer voor de schnitzel. Je kunt een Afrikaan niet vergelijken met een Duitser, dus doe dat ook niet met de schnitzel! Maar het komt zich erop neer dat het goed smaakte! En ja, het was een redelijk duur restaurant, dus ik betaalde maar liefst 5,50 euro voor het hele gerecht. Op tijd naar bed, want maandag moesten we weer beginnen.

Ik zag een beetje op om te beginnen, aangezien dit zo’n aparte cultuur is en de zwarten je wat raar bekijken. Maar goed, uiteindelijk ben ik daarvoor gekomen! Dus ik met frisse moed begonnen aan mijn werk. Om 07.30u begin je op de kamer, om 08.00u ben je klaar! Werkdruk ligt hoog in Zuid-Afrika! Als er 30 patiëntjes zijn, dan sta je met 20 verpleegkundigen. Maar nu moet ik ook zeggen dat iedereen de helft van de tijd de kl*te op is en je als student die net drie dagen daar is helemaal alleen staat. Ik stond op kamer 1, met allemaal leuke kindjes die zich vastklampten aan die gekke witte zuster die hun niet verstaat. Ik werkte met een hele aardige andere student. Studenten zijn hier vaak rond mijn moeders leeftijd, oud dus! Grapje mama! Het was op zich een aardige dag, ik doe mijn ding, ik ga mijn gang en probeer vooral de kinderen hier te verwennen met aandacht, want dat krijgen ze van niemand. Dinsdag en woensdag waren ook weer erg leuke dagen om te werken, vooral omdat je zoveel liefde van de kindjes krijgt. Als ze geen middagdutje willen doen, pak ik ze op schoot en wieg ze in slaap. De zwarten vinden dat raar, maar ik vind dat de kindjes aandacht moeten krijgen. Die krijgen ze van niemand anders! Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik het volgende zag: op mijn kamer lagen zes kindjes. Eén van die kindjes was 11 jaar en praatte alle talen, ook Engels, dus hij vertaalde me de hele dag wat de andere kindjes van me wilde. Opeens was ik alle verpleegkundigen kwijt en op de kamer naast mij waren allemaal kindjes aan het huilen, dus ik daarheen. Ik zag het jongetje uit bed strompelen en water en sinaasappels pakken voor de andere vijf kindjes. Ik kwam terug naar mijn kamer en het jongetje sprak me aan dat hij de andere kindjes drinken had gegeven, want hij zag dat ik druk bezig was. De andere kindjes waren wakker geworden en hadden gevraagd naar sister Tessa, de vertaling van de kleine kindjes is dan ‘tante Tessa’, want tante zeg je tegen een ouder iemand, dat is respectvol. Dus ik ben tante Tessa. Hij vertelde mij dat hij de andere kindjes drinken had gegeven, omdat hij ze zielig vond. Want hij had namelijk een mama en een broertje die elke dag op bezoek kwamen en bij die andere vijf was al weken niemand geweest. De kindjes beseffen heel goed wat ze wel en niet hebben. En mijn kleine vriendje vertelde mij dat hij zich verantwoordelijk voelde voor de anderen, omdat hij wel veel geluk had. Ik weet niet of ik dit ooit in Nederland tegen zal komen?! De kindjes zijn zo dapper en vriendelijk. De cultuur op zich is leuk om mee te maken en ik doe het er ook voor. Maar uiteindelijk doe ik het werk voor de kinderen met veel liefde, en ik krijg er nog meer voor terug!

Woensdagavond kregen we dan eindelijk onze Volkswagen, wat het nu was geworden wisten we allemaal niet. Want Henk verwisselden van auto als wij van onderbroek. We gingen ervan uit dat het een betere was, kon ook eigenlijk niet anders. Volgens mij is er niks slechter dan de Yukifuki Mia. Ruan was op bezoek toen Henk kwam. Ward stond onder de douche, dus Ricky ging mee naar buiten om onze limousine in ontvangst te nemen. Ik kwam op de oprit en was al helemaal door het dolle heen, een Golf 4!!! En die zag netjes uit. Ik liep achter Henk aan en wees naar de auto met een big smile, zodat Ricky het zag. Fluisterde dat het een goede keus was geweest, nu hadden we een Golf 4!! Ricky keek me een beetje stom aan, maar zei verder niks. We liepen achter Henk de straat op en daar stond een nette, witte Golf 1. Ik snapte het niet, kregen we twee auto’s dan? Ricky begon te lachen en snapte nu pas wat mijn gedachten waren. En jullie voelen hem al aankomen natuurlijk, de Golf 4 was van Ruan. Afrikaanse stomheid zullen we maar zeggen! Maar we kregen een Golf 1, erg mooi dingetje. Hier zie je trouwens erg veel van die rijden, maar niet zoals bij ons. Hier is de Golf 1 dé auto, en allemaal mooi onderhouden. We kregen een 1.3, maar Henk vertelde ons dat er een andere motor in ligt. Ik mocht er het eerst mee rijden, naar ons shoppingcenter in Hattfield, en ja, dit is geen 1.3. Zoals wij zouden zeggen; ‘hea riet um inne bie’! Chico, zo heet hij, kan met ons vieren makkelijk een berg op, trekt snel op en rijdt goed. Dus wij hebben een nieuwe witte vriend erbij; Chico.

Lieve vrienden, dit was het weer voor deze keer!
Baie groetjes en kusjes voor jullie allemaal!
En tot de volgende keer!