Even een serieuze sessie

Hallo lieve mensen..

Jullie zullen wel denken: ‘Een tweede verhaal in twee dagen?’
Jaaaa…
Want ik moet even een grote irritatie van me afschrijven.
Gisteren, maandag, zijn we naar een soort binnenlandse zaken gegaan voor het verlengen van ons visum. Eerst moet ik even vermelden dat we, toen we nog in Nederland waren, de Zuid-Afrikaanse ambassade ontelbare keren hebben proberen te bereiken (wat niet gelukt is!). Ook hebben we ontelbare keren met vragen over ons visum bij onze leraar gezeten. De oplossing was simpel: de grens over naar Mozambique (of andere omringende landen) en dan zal je visum verlengd worden. Bij aankomst in Zuid-Afrika bleek dit helemaal niet het geval (zeiden de Zuid-Afrikaanse burgers), dit was allang opgeheven. Hierop hebben we meteen actie ondernomen en zijn we (zo’n drie weken geleden) naar de Nederlandse ambassade hier in Pretoria gegaan. Zij konden ons niet helpen en verwezen ons naar Binnenlandse Zaken. Dus daarheen gegaan en daar kregen we de informatie vóór 13 november ons visum te verlengen (want op 13 november zou het verlopen). Nou, prima, zo gezegd zo gedaan. Dus zijn we 9 november vertrokken om ons visum te verlengen. We hebben uren in de rij gestaan in een krioelend mierennest met mensen uit Zimbabwe, Botswana, Angola, Mozambique, Zambia en ik weet niet wat nog meer. Vervolgens een grote som geld betaald en we zouden ons visum op z’n vroegst op 10 december kunnen afhalen. Watblief???
Tot hier, trouwens, hebben we het allemaal zelf kunnen uitzoeken, zonder hulp van de mensen die daarvoor aangewezen waren.
Ik vertelde de vriendelijk meneer dat 10 december een beetje laat was, want voor die tijd hadden we een trip naar Mozambique gepland en op 8 december zouden we naar Lusaka (Zambia) vliegen. Nou, jammer dan, want tot 10 december komen jullie het land niet uit, want jullie hebben geen geldig visum. Ik had meteen de situatie in mijn hoofd dat ALS er eens iets gebeurde in Nederland, ik hier vast zou zitten. Voor mijn reisgenoten was het grote probleem dat we een soort van ‘illegaal’ hier verbleven en zij dit absoluut niet wilde. Ja, ik ook niet, want de autoriteiten zijn hier niet helemaal eerlijk en een beetje corrupt, maar ik zag het allemaal wel positief in. Want in de afgelopen maanden is ons ook niet één keer voor ons paspoort gevraagd, dus waarom nu wel? En tenslotte hadden we een bewijs van aanvraag. Maar goed, het moet je maar gebeuren dat er een paar corrupte politie-agenten zijn en … Nou goed, daar denken we verder niet over na.
Ik besloot de Nederlandse ambassade te bellen voor advies en/of hulp. Helaas ligt het visum gedeelte niet in de macht van de Nederlandse ambassade (logisch ook). Daarbij adviseerde ze ons gebruik te maken van onze resterende drie dagen en het land te verlaten, want je wilde niet in Zuid-Afrika zijn zonder geldig visum. De autoriteiten zijn hier niet zodanig ….
Nou goed, opeens hebben Rina en Agnes er wel verstand van en volgens hen is het niet erg.
Nu hebben we drie keuzes:
1. We blijven in Zuid-Afrika met ons papiertje en tot 10 december doen we niks en bezoeken we dingen binnen Zuid-Afrika. We gaan er dan van uit dat ons paspoort niet gecontroleerd wordt, zowel hebben we het papiertje achter de hand.
2. We vertrekken binnen twee dagen naar Zambia, blijven daar onze geplande twee weken en komen dan terug. Hierna beginnen we met onze stage op de Mobil Clinic. Dus dan hebben we in principe onze twee laatste ‘activiteiten’ omgedraaid, wat verder niet zo’n probleem is. Alleen is het probleem dat ons huis is betaald tot 10 december, dus dat geld is dan verkeken en daarbij moeten we nog huisvesting zoeken voor 10 dagen (want volgens ons niet goed te vinden is). En iedereen moet de planning omgooien.
3. De ambassade zou een uur geleden al bellen met informatie over Mozambique. Want volgens de ambassade was het wel een optie om een week naar Mozambique te vertrekken en bij terugkomst (op 16 november) zou ons toeristenvisum met 30 dagen verlengd worden. Dit zou dan zijn tot 16 december en de 8e vertrekken we alweer naar Zambia, dus dat redden we allemaal mooi op tijd.

Wij hopen heel erg dat die laatste keuze voor ons gaat werken. De vrouw aan de ambassade was heel erg aardig gisteren en had beloofd vandaag om 09.00 uiterlijk terug te bellen. Het is nu 10.19u en dat irriteert me lichtelijk :).. Want op dit moment zit ik op hete kolen om een beslissing te maken. Het is namelijk erg veel regelen om nog naar Zambia te vertrekken en ik denk eerlijk gezegd dat we dit niet gaan redden!
Nou goed, ik moest dit even van me afschrijven en bovendien hadden jullie recht op het vervolg van ons visumprobleem :)… Een beetje spanning en sensatie in jullie koude kikkerlandje is niet weg he :)…

Ik heb trouwens ook nog goed nieuws voor mama.. Toen mama net een dag hier was zijn we pizza gaan eten. Toen we naar buiten liepen (met mama’s halve overgebleven pizza) stond er een bedelaar naast ons die een gebaar maakte alsof hij voor iets vroeg. Ik verstond hem niet, zag alleen een groepje erachter staan die niet echt fris uitzagen. Bovendien zaten we ook niet in een fris gedeelte van onze prachtige stad. Dus zei ik ‘No thank you’ en trok mijn lieve mama gauw mee de straat over naar de rest. Mama heeft zich er nog dagen slecht over gevoeld, want achteraf bedachten we ons dat hij gewoon voor die pizza vroeg. Ik legde mama ook uit, dat dit wel kon, maar voor hetzelfde geldt sloegen die andere je in de nek voor je beurs. Dat je dit nooit zeker kon weten. Maar goed, mama vond het vervelend en dat snap ik ook wel. Toen mama en Ken net weg waren stond er hier een zwarte aan de deur en die belde aan. Door de telefoon vroegen we wat hij wilde. Hij zocht voor werk, maar ook voor eten, want hij had niks en moest een gezin voeden. Dus heb ik mijn pizza (lunch van die dag) aan hem gegeven, met appels erin, puddinkjes, een zak snoep, koekjes en brood. Om een beetje goed te maken dat mama zich zo slecht had gevoeld erover. Met de pizzadoos vol liepen we naar buiten en gaven we het hem. De aardige zwarte meneer bedankte ons en boog. Dus mama, speciaal voor jou, hebben wij een gezinnetje blij gemaakt voor een dag!

Dus, voor de mensen die dit nu als eerste lezen na een lange tijd. Zondag heb ik ook een verhaal geschreven dus dat moeten jullie ook nog even lezen en er staan leuke foto’s bij!

Nou, ik stop er nu mee, want er is veel te regelen!
Ik hou jullie op de hoogte, zover het gaat. Want besluiten we nu hals over kop naar Zambia te vertrekken (wat ik niet hoop), dan zal een tijdje niks op de site komen te staan.
Maar we onthouden ons Afrikaans gezegde: ‘Alles zal recht kom!’