No Shit Sherlock!

Dumelaang!
Hier is alles okai…


Afgelopen zondag waren we uitgenodigd voor de braai bij de familie van Magdel. Magdel was het blanke Afrikaanse meisje waarmee ik, welgeteld, één dag heb gewerkt in het Steve Biko. Ik kreeg een bericht of ik wilde komen braaien bij haar familie met mijn vrienden. Nou prima. Dus zondagmorgen om 11.00u werden we opgehaald door Magdel, haar broertje en haar vader. Wij gingen met z’n vijven mee. Door de verhalen die Magdel mij vertelde over haar familie, dacht ik dat het een beetje een decadente familie was met erg veel geld. Maar goed, maakt niet uit, wij gingen met goeie zin erheen. We hadden we al onderling afgesproken, dat het 16.00u ook wel goed geweest was als we er al om 11.00u waren. Om 11.00u stond Magdel met haar broertje en vader aan de deur, in een dikke auto. Ward en ik gingen ons erbij zitten, terwijl Ruan, Ricky en Jenn achter ons aan reden. Het was nogal een stuk, we reden helemaal naar het noorden van Pretoria. De vader was redelijk stil (NOG), hij rookte zijn pijp achter het stuur en het broertje was wat verlegen. We kwamen bij het huis aan, is het dit? In zo’n groot huis ben ik van mijn leven nog nooit binnen geweest. Wat een kast van een huis! We liepen binnen en mochten ons voorstellen aan de hele familie. Magdel heeft nog een oudere zus Carolien, een broertje Gijsje en van het ander broertje kan ik de naam niet onthouden en al helemaal niet uitspreken. De moeder was er niet want, bleek later, de ouders waren gescheiden en de vader woonde alleen in het kasteel. Alhoewel, Gijsje was pas bij hem komen wonen, want die maak nogal graag bommen en had zo de keuken van de moeder opgeblazen. Dus die mocht bij zijn vader gaan wonen. Magdel en Carolien woonde op zichzelf vlak waar wij wonen. We hoorden van de vader dat hij samenwerkte met een bedrijf in Roermond, Goebbels of Goubbels (ik weet niet precies hoe je het schrijft) dat pijpen verkoopt. Hij importeert die pijpen in Zuid-Afrika. Hij was ook al eens in Roermond geweest, hij vond Nederland geweldig, vooral André Rieu. De hele familie was fan van André Rieu, dus kregen we een dvd van hem te zien. Wij vertelden hem weer dat die dvd was opgenomen op het Vrijthof, zo zit je dus in Zuid-Afrika naar een dvd van André Rieu te kijken! Niet bepaald mijn favoriete artiest, maar goed, ik kan niet ontkennen dat die man het toch wel gemaakt heeft in zijn leven. Magdel vertelde dat zij volgend jaar stage wilde komen lopen in Nederland, en eigenlijk vooral om André Rieu te zien. Toen we buiten aan de tafel zaten was het 11.30u, vader kwam vragen wat we wilden drinken. Er was wodka, brandy, rum en bier. Uhmmmmm, doe mij maar een sinas. Echt? Nee, ik moest toch echt iets drinken. Jenn, Ricky en ik hadden eigenlijk weinig keus en kregen een brandy-cola voorgezet. Meer brandy dan cola maar goed, wij doen niet onbeleefd en drinken het op. We hadden toen nog niet gegeten. Ward zei na z’n vijfde pilsje dat het toch eens tijd werd om iets te eten, anders zouden we het niet redden. Het was in ieder geval hartstikke gezellig, alleen moesten we vader af en toe een halt roepen met drinken inschenken. De vader wilde van alles over ons allen weten en we vertelden over Nederland. We kwamen ook veel over Afrika te weten. We verveelden ons in ieder geval niet. We aten lekker en het toetje was geweldig! Echte Afrikaanse chocoladepudding met vanillevla. Gaat er altijd wel in! In het begin dachten we dat we een beetje moesten oppassen met wat we allemaal zeiden. Ook Magdel gelooft erg in God en de mensen zijn hier niet gewend over dingen zoals stront ofzo te praten. Maar nadat de vader het vuur geopend had, konden wij ons ook laten gaan over stront en pis. Dan heb ik het naar mijn zin he, als ik over vieze dingen kan praten! Dus het decadente wat ik dacht, klopte niet! Om 19.00u vonden we het toch wel tijd om naar huis te gaan, we hadden ze allemaal om. Dus gingen we naar huis, dronken we koffie en gingen we slapen. Het was een erg gezellige dag, bij een familie die we eigenlijk niet kenden. Maar nu dus wel, en Magdel zal nog vaak bij ons over de vloer komen!

Maandag gingen we weer aan het werk. Ward en ik mochten op TOP werken, Termination Of Pregnancy, abortussen. De abortussen hadden we vorige week al gezien, dat hoefde voor mij niet nog een keer. Maar vandaag waren alleen maar consulten voor vrouwen die een abortus wilden. Dan willen ze weten hoelang iemand zwanger is, want in Laudium doen ze het maar tot 12 weken en waarom iemand abortus wil. We vertelden wat met de zuster en pas na half 9 begonnen we, er hadden zich 7 vrouwen in de wachtkamer verzameld. Eerst gingen we echo’s met ze maken om te kijken hoelang ze zwanger waren. Er waren maar enkele die onder de 10 weken waren, de rest was er al over de 12. Wat betekent dat je naar een privékliniek moet gaan om het weg te laten halen. Maar in privéklinieken moeten mensen alles uit eigen tas betalen en de meeste hebben er geen geld voor. Dus, zei de zuster al, je kunt er gif op in nemen dat ze het zelf doen of na één of andere illegale kwakzalver gaan die het in de achtertuin doet. Er kwam één vrouw binnen waarbij Ward en ik mekaar aankeken. We dachten allebei hetzelfde, die is niet helemaal 100%. Bleek ook. Want ze tilde haar shirt op, om een echo te laten maken, en Ward en ik keken mekaar aan. Het leek wel alsof ze nu op dit moment moest gaan werpen! Als die nog geen 40 weken was? De zuster dacht hetzelfde, maar de vrouw mocht toch gaan liggen. Ze was inderdaad bijna 40 weken, 38 om precies te zijn. De vrouw was er ‘net achter gekomen dat ze niet meer ongesteld was geworden, dus wel eens zwanger kon zijn’. Van haar dikke buik had ze waarschijnlijk niks gemerkt! De zuster zei gewoon hardop tegen ons; ‘Zien jullie dit? Dit is al een echte baby, en zij wil hem vermoorden! Vinden jullie dit nog normaal?’ De zusters laten duidelijk merken dat ze niet achter hen werk staan, maar ze hebben niet veel keus, want in de community clinics wordt je gewoon geplaatst. Deze mevrouw werd meteen weggestuurd naar de Ante-Natal afdeling, waar ze moeders begeleiden bij het zwanger zijn. Alhoewel voor deze vrouw niet meer veel te begeleiden valt. Ze vertelde echt niet te weten dat ze zwanger was, en maar één keer het condoom gescheurd was, en ze was echt nog ongesteld geweest! Waarop de zuster ons aankeek en vertelde dat al die vrouwen liegen. De vrouw vertrok met tranen in haar ogen, wat moest ze met een kind? De volgende die binnenkwam was een leuk meisje om te zien, net gekleed, hartstikke slank. Die zal nog wel niet ver zijn. Bij de echo bleek dat ze al 6 maanden zwanger was. Hoe kon dat nu? Ze kon écht niet zwanger zijn. De zuster vertelde al niet in discussie te gaan met haar. Volgens mij begon ze een beetje uit te dagen, want tegen ons zei ze: ‘Ahhh, kijk eens naar dit babietje, hij praat tegen ons, zie je die lieve kleine lipjes bewegen?’ Waarop het meisje haar gezicht van de monitor wegdraaide. Het meisje vroeg hoe het nu kon, want ze had alleen maar half sex gehad. Half sex? Ja mensen, ik weet tot op de dag van vandaag ook niet wat het is, maar het zal wel. En die halve sex was pas in augustus gebeurd, dus hoe kon ze nu zwanger zijn? ‘Jammer dan’, zei de zuster, ‘ik zeg je dat je 6 maanden zwanger bent en ik ga niet met je in discussie. Je wordt mama, daaaag!’
Zo te zien was ze er zo klaar mee. Na alle echo’s moesten ze zich toch bij ons melden om te beslissen wat nu verder ging gebeuren. Alleen die wat 38 weken zwanger was hoefde niet meer terug te komen, want dat vond ze een dom schaap. Later, toen we pauze hadden met Ida (onze leuke HIV-collega), vertelden we onze verhalen. Zei vond het heel erg. Ze vertelde ons dat we nu wel konden raden wat ging gebeuren. Dit soort vrouwen zorgen dat ze thuis in de community’s bevallen en na de geboorte zullen ze het kind doden, op de meest gruwelijke manieren. Ik was in m’n hoofd de vrouw al achterna aan het rennen en zeggen dat ik het kindje adopteer. Ida vertelde ons dat dit heel vaak voorkomt. En áls de kinderen al blijven leven, kun je er gif op in nemen dat die kinderen mishandelt of misbruikt worden en later de criminaliteit ingaan. Zo verrot is het hier! Maar goed, ik denk dat zoiets in Nederland misschien ook wel eens voorkomt. Tussen neus en lippen door vertelde Ida even dat de jongste patiënt met een abortus 10 jaar was. 10 jaar????? Toen speelde ik volgens mij nog buiten, maakte ik hutten en geloofde ik nog in de ooievaar! 10 jaar?? Ik geloofde het niet, maar het was toch echt waar. Ze vertelde hoe dit kon. In de zwarte cultuur leven de mensen allemaal in hele kleine huizen/krotten, meestal met één of twee kamers. Als de ouders sex hebben, krijgen de kinderen dat gewoon mee, op jonge leeftijd al. Dus in plaats van buiten spelen en hutten maken, probeerden zij uit wat ze bij de ouders zagen. Niet normaal!
Toen we terugkwamen van de pauze waren er nog veel meer meisjes en vrouwen bijgekomen die ook niet blij waren met het kleine wonder in hun buik. En het mooie is dat géén van alle vrouwen anticonceptie gebruikte. Alhoewel, er was één meisje dat het zakje van de pil uit haar tas haalde. Hoe kon ze nu ongesteld zijn? Dit had ze elke dag geslikt. De zuster keek er eens raar na en dacht dat het een grapje was. Het waren namelijk malariatabletten! Je gelooft echt niet wat je hoort en ziet hier… En waarom de vrouwen geen anticonceptie slikken of de prikpil halen (alles is gratis hier), weet ik echt niet! Maar goed, abortus is ook gratis …
Het enige waar ik mee zat is dat er niet echt met de patiënten gecounseld werd. Er werd op een heel denegrerende manier gevraagd waarom ze geen anticonceptie hadden gebruikt en vervolgens werd een datum geprikt. Er werd niet over gevolgen gepraat, er werd niet gepraat over de gevoelens van de vrouwen. En bij de vrouwen die de kinderen gedwongen moesten houden werd al helemaal niks gezegd. Die kregen een briefje en mochten zich ergens anders melden. Er werd niet gepraat over ‘wat nu?’ of de gevoelens die ze hierbij had. Ik vond de zuster een misselijke zuster. Ze heeft natuurlijk haar standpunten, maar goed, een beetje professionaliteit is ook niet weg. Op het laatst liep iemand binnen, blijkbaar een vriendin van de zuster, want ze pakte een stoel en pleurde zich zo met haar dikke reet aan het bureau. Terwijl de zuster bezig was met een patiënte die het emotioneel redelijk zwaar had. Maar dat maakt niks uit, als mijn vriendin het weekend wil komen bespreken dan gaat dat voor! Ik keek Ward aan en begon me redelijk (zichtbaar) te irriteren. Dit kun je toch niet maken? Privacy voor de patiënt? Respect voor de patiënt? En ze praatte zeker 15 minuten totdat de zuster de patiënte het dossier in de hand duwde en zei dat ze de datum voor de abortus wel kon lezen in het dossier. Onze werkdag zat er bijna op, maar die 10 minuten met die trut hield ik niet uit. Dus vroeg ik of ik kon gaan. Dat mocht! Ze vond sowieso dat we hier niet zolang hadden moeten blijven, want zo’n werkdag is lang. Nou, voor mij is zo’n werkdag normaal, maar met zo’n zuster issie lang ja!

Dinsdag mochten Ward en ik naar Youthservice. Hier komt alle jeugd bij elkaar. Er is ook een soort ‘chillroom’ gemaakt voor de jeugd. Alle jeugd van 10 tot 25 jaar mag hier komen. De chillroom is ook voor schoolkinderen, om ze na school van de straat af te houden. Een goed initiatief dus. Hier werkt één zuster met twee HIV-counselers. Dit zijn ook nog jonge mensen, die vóór dat de jeugd een HIV-test doet eerst met ze praat over de uitslag en gevolgen. Het is niet de bedoeling dat hier jeugd komt met een verkoudheid of wat dan ook. Het is echt voor jonge mensen die zich willen laten testen op HIV, zwanger zijn, SOA’s hebben of wat dan ook. En je geloof het niet, maar de wachtkamer zat vol! Hier kunnen de meisjes ook gratis een prikpil halen. Elke 2 maanden krijgen ze deze gratis. Hartstikke goed initiatief dus. Maar er komen ook meisjes die het vergeten zijn, en raad eens, zwanger! Ze zijn jonger dan 18, hebben geen vast vriendje, misschien geen ouders. Werken niet, zitten niet op school en zullen dus met het kind uiteindelijk langs de straat belanden. De zuster praat met de kinderen over de mogelijkheden; het kind houden, afstaan ter adoptie of abortus. De zuster vertelde ons dat ze ook echt niet abortus staat, want dat is niet goed volgens haar geloof, maar ze kon ook wel zo realistisch denken dat het soms beter is voor het ongeboren kindje, omdat ze anders in een hel terecht komen. Er komen meisjes die al een half jaar niet meer ongesteld zijn geweest. Sommige durfden het niet onder ogen te zien, anderen waren bang voor wat de ouders zouden zeggen. Bij elk consult wordt aan de patiënt gevraagd of ze zich op HIV willen testen (gratis), want in Zuid-Afrika willen ze over een paar jaar iedereen getest hebben. De meeste zeggen dat ze er niet klaar voor zijn en een andere keer terug komen. Vervolgens zie je ze alleen nooit meer. De zuster liet ons de statistieken zien van alle testen dit jaar. Alle HIV-testen worden per maand bijgehouden. Het meest trieste dat ik zag waren 10 testen in een maand, waarvan 4 positief. En bijna alle positieven zijn meisjes! En als je die leeftijden zag, 19 jaar, 14 jaar, 23 jaar, 17 jaar. Belachelijk! De zwangerschapstesten die ze hebben moeten doen, volgens mij waren het wel 30 pagina’s volgeschreven sinds het begin van 2009. Ik schat zo’n 400 testen, elke dag 2 ongeveer! Ik moet zeggen dat deze zuster wel echt de moeite deed voor de jeugd. Ze wilde van iedereen weten of ze sexueel actief waren en dan ging ze voorlichting geven over SOA’s, HIV, zwanger raken. Ze beantwoordde alle vragen en had alle tijd. Leuk mens!

Woensdag mochten Ward en ik naar Primary Health Care. Eigenlijk komen hier alle patiënten voor het eerst binnen. Vanuit hier wordt gekeken op welke afdeling ze moeten zijn. Behalve de diabeten, patiënten met hoge bloeddruk en HIV-patiënten, want die komen zo vaak dat ze precies weten waar ze mogen zijn. We liepen het kantoor in waar alle zusters zaten. Toen we ons voorstelden zei één zuster dat we buiten even tussen de patiënten mochten wachten. En bedankt! Ze stelden zich niet voor of niks, ze wezen meteen weer naar de deur dat ze ons liever buiten hadden. Ik was die houding een beetje zat en zei tegen Ward dat ik voor geen goud alleen bij zo iemand ging zitten. Toen zag ik de leuke blanke zuster de gang afwandelen en greep ik die bij het nekvel :).. Ze kon ons al, want zij was een vriendin van Ida en we hadden wel eens pauze met haar. Ze heette ons hartelijk welkom en we mochten bij haar op kantoor wachten. Ward bedankte me even, ik had onze dag gered! Nu leerden we tenminste wat. Want ook al proberen de donkere Afrikanen ons vaak iets uit te leggen, het is moeilijk te verstaan. Daarbij hebben de meesten een denegrerende houding naar ons en zien ons als indringers. In het begin was het vooral lachen, lachen en doorwerken. Het moeilijke nu is dat we de hele dag, van half 8 tot 4, met zo iemand op een kantoor zitten. Daarbij praten veel patiënten Zulu, Xhosa of wat dan ook. Natuurlijk praten de zusters (als het mogelijk is) in de taal van de patiënt. Maar de meeste donkere Afrikanen doen zich naderhand niet de moeite te vertalen wat ze nu hebben besproken en wat de behandeling is. Want wij komen toch naar Zuid-Afrika, dan moeten wij ook maar die talen leren. Beetje moeilijk he, in 4 maanden 11 talen leren! Maar goed, wij mochten in het kantoor van de leuke blanke zuster plaats nemen. Ze begon meteen te vertellen hoe de manier van werken hier was en wat voor patiënten er kwamen. Bij elke consultatie zei ze tegen de patiënt wie wij waren en wat wij kwamen doen. Terwijl ze met de patiënten praatte legde ze ons uit wáárom ze welke behandeling startte. De zusters in de community clinic zijn net dokters, alleen als ze er echt niet uitkomen verwijzen ze patiënten door. Dit komt door het tekort aan dokters in Afrika. Dus mensen die geneeskunde studeren, jullie weten waar jullie zijn moeten! Op een gegeven moment kwam er een knulletje binnen, ik schatte hem 20 jaar. Hij had een snee in zijn hand, opgelopen met een val. Die was ontstoken zei hij. Ward en ik mochten het gaan bekijken en inderdaad .. hij was echt ontstoken! Dus knulletje kreeg pijnstillers en antibiotica. Verlegen vroeg hij wanneer hij moest terugkomen voor hetgeen waar hij een maand geleden was geweest. Het was duidelijk dat hij niet wilde vertellen waarvoor dat was. De zuster (sorry, ik ben de naam vergeten) vertelde hem dat hij het verhaal even moest vertellen. Nou, hij was vorige maand voor een HIV-test geweest zei hij. Verder zei hij niks, Ward en ik dachten al dat hij zich schaamde omdat hij onveilige sex had gehad. En waarom had hij die test gedaan, vroeg de zuster? Nou, hij had een maand geleden heroïne gespoten met een groep vrienden en ze hadden allemaal dezelfde naald gebruikt. Dit knulletje?? Hij vertelde dat hij in een ontwenningskliniek zat en het eigenlijk weer helemaal fout ging, want hij was deze maand nog opgenomen in het ziekenhuis met een overdosis heroïne. Daarbij kon hij al dagen niet slapen, of hij ook wat slaaptabletten mee naar huis kon nemen? Nou, 1+1=2… Als je in een ontwenningskliniek zit kun je natuurlijk geen heroïne spuiten, dus kun je het proberen met slaaptabletten. De zuster had dit ook in de gaten en vertelde dat dit niet de bedoeling was. Ze gaf hem voorlichting en praatte met hem. Na het gesprek moest het knulletje mee voor wondzorg, de zuster liep met hem mee. Nu wilde ik ook weten hoe oud hij was. Ik stond snel op en keek op het formulier. Ward keek me al aan … Net 18 geworden! Toen de zuster terugkwam spraken we onze verbazing uit. Zij niet, het was ook een groot probleem in Zuid-Afrika. Oké dan! Kun je misschien net zo goed op het station gaan liggen, bespaar je je de weg van gezondheidszorgmedewerkers en hun gezeik over hoe slecht heroïne is, want ja, het is toch lekker?!
Toen we pauze hadden bespraken we dit natuurlijk weer met onze vaste begeleidster, Ida. Zij vertelde dat ze eens op een braai was en er ook een jongen was die verslaafd was aan heröine. De jongen had geen geld meer om heroïne te kopen, dus maakte hij mayonaise warm en spoot hij dat in zijn aderen. Ooit al zoiets gehoord? Ward en ik wisten wat ons te doen stond … Kilo’s mayonaise kopen bij thuiskomst! Hoe kon het nog goedkoper?!
Creatief zijn ze wel in Afrika, dat kunnen we niet ontkennen!

’s Avonds kwam onze lieve begeleidster Agnes met haar vriendin Coletta eten. We wilden eens aardig zijn en hadden ze uitgenodigd. Zij vonden het inderdaad aardig en maakte van het aanbod gebruik. Ik vond dat we goed ons best gedaan hadden. We hadden kip in satésaus met erwten, kip is champignonroomsaus, gegratineerde aardappelen uit de oven, spinazie en een salade. Voor een paar studenten… Ik weet één ding sowieso zeker, als ik terug ben uit Afrika zal ik thuis niet meer zeuren over het eten, ik denk dat ik bijna alles lust nu.. Mama en Monique, ik ben dus geen stijfvreter meer, dat is mooi he :)..
Maar goed, wij hadden een gezellige avond en vertelden over de stage. Agnes legde ons haar visie over HIV uit en Coletta vertelde welke dieren ze al allemaal in Afrika was tegengekomen. Ik loop al langer met het idee rond, om de laatste 5 weken ergens vrijwilligerswerk te gaan doen. In mijn laatste 5 weken loop ik namelijk stage op de Mobil Clinic, dit houdt in dat ik twee dagen in de week met de wagen uitrijdt, naar verschillende onbereikbare dorpen om basiszorg te geven (injecties, voorlichting etc.). Deze wagen gaat trouwens maar twee dagen in de week, vandaar dat ik dan zo weinig werk. Dit is waarschijnlijk op een dinsdag en donderdag. Ik legde Agnes mijn idee voor om in die weken op de woensdag vrijwilligerswerk te gaan doen in een weeshuis, primary school of opvanghuis voor straatkinderen. Zij vertelde dat er mogelijkheden waren, maar dat alles via haar moest gaan, omdat deze instellingen natuurlijk niet zomaar ‘ja’ zeggen. In Afrika hebben ze namelijk ook nationale Dutroux-en en Fritzel-en. Logisch! Ze vroeg me wáárom ik het wilde doen. Ik vertelde haar dat ik genoten had van het werken met kinderen in het ziekenhuis. Daarbij had ik alle verhalen gehoord van daklozen kinderen enz. En nu ik op de abortus-afdeling was geweest, wist ik het helemaal zeker, ik wilde iets teruggeven aan de kinderen in dit land. De kinderen kunnen er namelijk niks aan doen dat ze ongewild zijn en vervolgens op straat terecht komen! Zij zei dat het geweldig was dat ik vrijwilligerswerk wilde doen voor een derdewereldland en dat het ook wel hard nodig was. Dus als het goed is gaat lieve Agnes dat voor mij regelen en dan ben ik blij! Jennifer en Ricky wisten eerst niet of ze mee wilden, maar na de verhalen gehoord te hebben over de straatkinderen hier, wilden ze ook wel mee. Dus waarschijnlijk gaan we met z’n drieën. We zien dus wel waar we terecht komen, in ieder geval tussen de kinderen!

Donderdag mochten Ward en ik werken op de Emergency-afdeling. Een soort EHBO vertelden ze ons. Alleen kwamen hier patiënten die er niet zo erg aan toe waren. Áls ze er wel erg aan toe waren, werden ze gestabiliseerd en naar het ziekenhuis vervoerd, want in Laudium hebben ze de middelen niet om die patiënten te behandelen. We stelden ons voor die ochtend en hadden er zin in, want een beetje actie trekt ons allebei wel. We kregen een rondleiding over hun afdeling en ze lieten ons alle kamers zien. Er is een apart kamertje voor gevallen waar de politie bij moet zijn, bijvoorbeeld alcohol of drugs achter het stuur of mishandelings- of verkrachtingszaken. Het gruwelijkste om te zien voor mij, was dat er een kast vol was met dozen. Dat waren speciale dozen voor een verkrachtingszaak. In die dozen zat een handleiding hoe je bewijsmateriaal moet verzamelen als verpleegkundige, van elk gebied van het lichaam. En het meest afgrijselijke was nog, dat er speciale dozen voor kinderen waren. En veel! Want het kwam blijkbaar vaak voor! De zuster gaf ons een doos en we mochten erin kijken. Er zitten allemaal aparte zakjes in voor bewijsmateriaal, van elk lichaamsdeel moet het bewijs apart ingepakt worden. De dozen voor de kinderen zijn ‘aantrekkelijk’ gemaakt, door stickers met beertjes in plaats van gewone stickers erin te doen. Hoe kan op zo’n moment nog iets aantrekkelijk zijn?? Maar goed, ik vond het heel naar om te zien allemaal. Vooral het boekje, waarin precies staat in welke positie een kindje moet gaan liggen om bewijsmateriaal te krijgen. Verschrikkelijk! Maar dat is ‘part of the job’ hier, en natuurlijk wil je het zo goed mogelijk doen, zodat de klerelijers die het doen gepakt worden! Ik hoopte veel te zien vandaag, maar dat niet! Denk niet dat ik dat aan zou kunnen.
Nou goed… Er wordt ons vertelt dat we in een kamer mochten gaat zitten relaxen, want er werd nu gewoon gewacht op patiënten. Soms is er op de hele dag geen één patiënt, soms hebben ze er drie. Wat een vooruitzicht! We lazen wat in de boekjes en bekeken de dozen. Na een uur hadden we er genoeg van en moest Ward moeite doen zijn ogen open te houden. Godzijdank kwam een zuster aangelopen die zei dat we met de dokter mee mochten kijken. De dokter was echt een lief, klein Chineesje. Alhoewel het een man van 62 was. Hij was zo klein als mijn oma en druk.. Niet normaal! Zelfs met praten kon je hem niet volgen, met z’n gebrekkige Engels. Maar de dokter was erg lief voor ons en legde bij elke patiënt uit wat diegene had, hoe het kon worden voorkomen, hoe te behandelen als je het eenmaal had en ging er nog wat dieper op in. We kregen zelfs huiswerk mee. We moesten dit en dat maar eens opzoeken en dan konden we maandag hierover met hem discussiëren. Op een gegeven moment zat er een man in de ‘dressingroom’ te wachten op een behandeling van zijn oog. Meneer piraat had zo’n oogklepje voor en toen hij die afhaalde schrokken Ward en ik wel even. Hier hoefde je geen dokter voor te zijn, een onverzorgde infectie, en niet zo’n beetje. Nou goed, de dokter (zo hyper als hij is) maakte het oog schoon en vroeg de piraat wat voor zalf hij had. Had hij niet! In Laudium hadden ze ook de zalf niet, dus, zo aardig als de dokter is, gaf de dokter zijn eigen zalf aan de piraat. Want, hij had past geleden ook een ontstoken oog gehad. Hij vertelde Jack Sparrow dat hij deze mocht gebruiken maar erna wel nieuwe moest kopen. Oké! Voor deze keer zou de dokter hem het oog ook even insmeren. Hij vertelde de man zijn oog goed open te doen, smeerde het spul in zijn oog en mocht daarna het oog dichthouden. Vooral het oog niet opendoen! Door een reflex gebeurde het toch en een beetje van de zalf kwam eruit. De dokter werd furieus. Hij zag wat er gebeurde en zei dat hij toch gezegd had het oog dicht te houden! Nu had de piraat het helemaal verpest! Hij liep erna toe, piraat vroeg iets en dokter antwoordde met ‘I don’t want to talk to you anymore!’ Hij liep naar ons toe, draaide met z’n ogen en maakte bidbewegingen met z’n handen terwijl hij iets zei van ‘Those Indiërs.. People… Culture!’ Als hij nu iets langzamer had gepraat had ik het verstaan. Hij gooide boos van een afstand watten in de prullenbak en liep weg. Piraat zat daar, dokter kwam niet meer terug. Een zuster kwam vertellen dat de dokter echt boos was en niet meer terug kwam. Ward en ik konden onze lach niet inhouden. Het was echt grappig om te zien, de kleine lieve Chinees en Piet Piraat. Maar wij liepen weer terug naar ‘ons’ kantoor en daar zat de dokter, al bijna klaar met de volgende patiënt. Nee, hij ging niet meer naar de piraat, daar praatte hij niet meer mee. In Nederland was dit het ‘weigeren van een behandeling’ denk ik, maar goed, piraat keek er niet van op dus het zal wel vaker voor zijn gekomen. De dokter was in ieder geval ontzettend lief voor ons en we hadden het wel naar onze zin. Totdat hij om 11.00u door moest naar een ander ziekenhuis, ons moederziel alleen achterlatend. Wij liepen mee terug naar de zusters en vroegen wat we mochten doen. Relaxen! Ward en ik hadden er allebei geen zin in. We vroegen of er nog een andere dokter was. Ja, die was er en die ging zo consulten houden. Of we daar bij mochten zitten? Ja, dat mocht. Mooi… Wij wachtten aan de balie, wachtten, wachtten en nog eens wachtten. En het mooie is dat de zusters bij je zitten, maar net doen alsof je lucht bent. Ik had onderhand al aan drie verschillende zusters gevraagd waar de dokter was, maar niemand kon iets zeggen en anderen zeiden dat ze zo zou komen. Na een tijdje kwamen we erachter dat de dokter gewoon op de afdeling rondliep en vroegen aan haar of we erbij mochten. Ja, dat mocht. Ze zou ons roepen. Nog eens gewacht, en op een gegeven moment merkten we dat ze in de kamer van de politiegevallen zat. Ze had ons niet geroepen, dus het zou wel privé zijn, logisch toch! Wij moesten maar relaxen zei de zuster. Ik had er een beetje genoeg van en vroeg of het goed was als ik twee deuren verder ging kijken bij een professor. Dat moesten we zeker doen zei ze, daar zouden we iets van leren! Dus zo belandden we weer bij onze leuke witte collega van Primary Health Care, waar we de dag ervoor zaten. Vandaag was er een professor gekomen voor alle moeilijk te behandelen patiënten, en hij leerde ons vanalles. Wij hadden het leuk!

Gisteren, vrijdag hadden we onze wekelijkse 'regeldag'. Want guess what? We hebben nog steeds geen visum. Wij dachten dat het onderhand geregeld was, want we waren namelijk al lang aan het werk. Maar blijkbaar niet! 13 november verloopt ons visum, terwijl we 8 december pas Zuid-Afrika verlaten en de 21e weer terugkomen. Dat kan dus niet! In Nederland hebben we deze vraag ook al 26 keer gesteld en zei iedereen altijd tegen ons 'Ga de grens over naar Mozambique, dan wordt het toeristenvisum met 90 dagen verlengd'. Nu we eindelijk hier zitten, blijkt het dus helemaal niet te gaan en zitten wij met de gebakken peren. Spreekwoordelijke peren dan he, want peren kennen ze niet in Afrika en gebakken peren al helemaal niet! Wij probeerden gisteren vijf keer de Zuid-Afrikaanse ambassade te bellen, maar die pakte niet op. Waarop we onze Afrikaanse lerares belden (die eigenlijk de visums had moeten regelen) met ons probleem. Zij vertelde dat het best wel kon dat de ambassade niet oppakte, want ze waren niet erg behulpzaam daar. Nou, fijn vooruitzicht voor ons! Zij zou maandag een bewijs voor ons schrijven dat wij hier voor onze studie zijn en niet betaald krijgen (want dat mag niet in Zuid-Afrika, omdat hier al geldgebrek is). En dan zullen we eens naar de Nederlandse ambassade gaan om te kijken wat zij kunnen doen. Dus we moeten nog onderhandelen met al de ambassades hier en dan hopen we dat ons probleem is opgelost. Ik hou jullie op de hoogte.

Gisteravond gingen we op stap met z'n zevenen, want onderhand hebben Magdel en Carolien zich bij onze groep gevoegd. De jongens hadden er niet zo heel veel zin in, dus die bleven ergens op het plein hangen met een biertje terwijl wij onze kroegentocht hielden. In de Dropzone hoorden we zelfs onze eigen Limburgse McQ uit het 'sjoene Heelder'. Onder het genot van een Amstel biertje. Hoe kunnen wij ooit heimwee krijgen dan?! Zit je aan de andere kant van de wereld, luisteren ze naar dj's uit Heerlen, André Rieu en drinken Amstel en Heineken. Magdel liet ons verschillende Afrikaanse drankjes proberen, dat kunnen ze wel hier! De jongens gingen vroeg naar huis, en wij met z'n vijven door. Magdel en Carolien wilden ons meenemen naar Presley's, dus reden we 10 km om naar een 'ouwe-lullen café' te gaan, want dat was het zeiden ze. Het was een ouderwetse club met veel mensen aan de bar. Er stonden heel veel stoelen en tafels waar iedereen aan zat en in het midden was een grote dansvloer waar allemaal paartjes dansten. Wij zaten te drinken en vertellen toen Magdel een paar bekenden tegen kwam. In deze club is het nog steeds zo dat de jongens de meisjes ten dans vragen en dan mag je geen 'nee' zeggen, jammer voor ons! dus binnen 10 minuten hadden we de eerste dans te pakken. Iedereen danst daar de Foxtrot of Quickstep en wij leerden het. Het dansen was heel leuk en de jongens waren aardig, maar ik had geen zin om en uur met ze te dansen. En gelukkig was dat ook niet zo, want je danst dus gewoon één nummer met een jongen en dan ga je weer zitten. Op het laatst zaten we met een hele groep te vertellen en het visum kwam ter sprake. Een jongen waar ik mee had moeten dansen die werkte met ambassades en vertelde ons wat we het beste konden doen. We kregen zijn nummer en bij problemen konden we hem bellen (de stereotype 'aardige witte Afrikaan'!). Dus wij blij, de problemen zullen uiteindelijk wel opgelost worden.

De hitte begint steeds meer te komen. Gisternacht was het 26 graden. NIet bepaald koud dus.. Overdag wordt het ook steeds warmer en in huis kunnen we het niet meer koel houden! De warmte put ons echt uit. Daarom houden we af en toe een siësta.. Ik denk dat ik dat ga invoeren in Afrika! Nu op dit moment waait het even hard en waarschijnlijk is er onweer op komst (de zon blijft er niet voor weg hoor en de temperatuur zakt ook niet!), maar wij zetten onmiddelijk alle ramen en deuren open zodat het door kan trekken.

Waarschijnlijk doe ik mijn huiswerk voor volgende week niet en is er geen verslag. Want woensdag komen mama en Ken aan. Ik heb een hele planning gemaakt en die krijgen geen rust. Die moeten flink 'aan 'm!'. Maar goed, dan is er de week erna wel weer dubbel leesvoer.

Voor nu, ik denk dat ik jullie lang genoeg bezig heb gehouden en jullie hebben ook genoeg te doen :-)..

Tot de volgende keer!